'F/8 and be there'

Samuel Aranda 

Samuel Aranda is momenteel in opdracht van de New York Times in zijn thuisstad, Barcelona. Tijdens ons gesprek is hij tot nadenken gestemd. 'Ik heb ergens gelezen', vertelt hij, 'dat er twee soorten fotografen zijn: jagers en vissers. Jagers gaan op zoek naar wat ze nodig hebben voor hun verhaal. Vissers, zoals ik, zijn misschien wat luier, chaotischer. Soms hebben we een goede vangst, maar als de zee niet meewerkt, hebben we pech', zegt hij schouderophalend.

Dit beschrijft precies hoe Samuel tegenover zijn werk staat. Hij is een persfotograaf die zich volledig laat onderdompelen. Net als een visser, en anders dan de jager, komt hij graag dicht bij zijn subjecten of omgeving in plaats van afstand te houden. En deze aanpak lijkt te werken: hij doet dit werk al twintig jaar met succes en heeft onder andere een World Press Photo of the Year Award gewonnen. 

Samuel Aranda Sony Alpha 7RII feestvierders op het Tomatinafestival ontspannen in een bad van tomatenresten
© Samuel Aranda | Sony α7R II + 35mm f/2.8 ZA | 1/1250s f/5.0, ISO 800

Samuel is vooral geïnteresseerd in mensen en hun verhalen, hun geluk en hun strijd. Fotografie is alleen het medium. Aranda werd geboren in een gepolitiseerde omgeving met een vader die voor de communistische partij werkte. Hij zegt dat er altijd een sfeer van activisme in huis hing, wat hem ertoe aanzette zijn buurt te fotograferen.

'Er was altijd wel iets aan de gang tussen krakers en de politie. Mijn vrienden werden gearresteerd en ik maakte daar foto's van. Daarna begon ik met het fotograferen van demonstraties en conflicten met de politie.'

Samuel Aranda Sony Alpha 7RII demonstrant in opstand tegen politieagent tijdens onrust in Catalonië
© Samuel Aranda | Sony α7R II + 85mm f/1.8 GM | 1/125s f/4.5, ISO 200

Aranda is professioneel fotograaf sinds zijn negentiende en werkte voor lokale en nationale kranten voordat hij naar Jeruzalem verhuisde toen hij 21 was, om het conflict hier mee te maken. Sindsdien heeft hij een aantal van de belangrijkste verhalen van onze tijd in beeld gebracht, zoals de Arabische Lente, oorlogen in Irak en Jemen en de ebola-epidemie in Sierra Leone. 

Samuel Aranda Sony Alpha 7RII Spaanse wilde paarden in een opstootje
© Samuel Aranda | Sony α7R II + 85mm f/1.8 GM | 1/800s f/8.0, ISO 200

Hij gelooft dat emotie dat is wat een documentairefotograaf goed maakt. 'Ik heb die emotie altijd nodig. Welke camera ik ook gebruik, of de foto nu wel of niet scherp is en of ik nu kleuren- of zwart-witfoto's maak... je moet iets voelen als je de foto ziet.' Zijn betrokkenheid bij de mensen die hij vastlegt, speelt hierbij een grote rol. Dit is het enige dat Samuel zijn formule voor succes kan noemen: 'Ik moet onder de mensen zijn. Zoals met de Arabische Lente in Jemen en Libië. Dit waren jonge mensen die behoefte hadden aan verandering. Ik mocht bij hen thuis slapen en samen met ze vooraan staan. Ik voelde me verbonden met ze en hierdoor kon ik het verhaal beter vertellen.'

Samuel Aranda Sony Alpha 7RII Spaanse veedieven die wilde paarden in toom proberen te krijgen
© Samuel Aranda | Sony α7R II + 35mm f/2.8 ZA | 1/160s f/7.1, ISO 50

'Maar er zijn grenzen', voegt Samuel toe. 'Als documentairefotograaf moet ik achter mijn beslissingen kunnen staan. Werk komt nooit op de eerste plek. Als ik me in een situatie bevind waarin ik het gevoel heb dat ik een bepaalde foto niet moet nemen, of als degene die ik wil fotograferen dat niet wil, doe ik het niet.' Hij verwijst hiermee naar de zes maanden lange opdracht waarbij hij een Afrikaanse straatverkoper in Barcelona volgde voor de New York Times. Dit verhaal ging over de aankomst van migranten in Europa en de manier waarop ze overleven.

'Ik heb hem maandenlang gevolgd. Plotseling riep hij me en vertelde hij dat hij niet wilde dat er een foto van hem werd gepubliceerd, omdat hij vond dat er op die manier misbruik van hem werd gemaakt. Professioneel gezien was dit jammer voor mij, de foto's waren erg sterk. Maar ik kon zijn wensen niet negeren. Ik moet de mensen die ik fotografeer respecteren. Zo werkt het. Deze mensen hebben veel te verduren en hebben te maken met echte problemen.' 

Wie zich niet aan deze ongeschreven regel houden, de jagers, zijn vergeten waar ze het voor doen. 'We moeten ons eigen inzicht voorop stellen, niet de foto's.'

Samuel Aranda Sony Alpha 7RII Senegalese visser die zijn boot uit het water trekt
© Samuel Aranda | Sony α7R II + 35mm f/2.8 ZA | 1/1000s f/3.2, ISO 100

Hij is zich er goed van bewust wat blootstelling aan dit soort situaties met je doet, en wat er gebeurt als je er te veel bij betrokken raakt: 'Je moet geloven in wat je doet, maar soms moet je ook een stap terug nemen.' Samuel legt uit hoe dit gebeurde nadat hij foto's maakte tijdens de ebola-epidemie in Sierra Leone in 2015. 'Toen dat voorbij was, kon ik niet verder. Ik was overweldigd door emoties van alles wat ik had gezien. Ik moest even pauze nemen om mijn hoofd leeg te maken, omdat dit het moeilijkste was wat ik ooit had gedaan.' Hij vertelt ook over de intense en extreme emoties die hij voelde en hoe hij de pijn van de mensen zag, maar ook het positieve effect dat je als fotojournalist kunt hebben: 'We brachten een verhaal uit over een ziekenhuis zonder middelen, waar mensen stierven. Dit haalde de voorpagina van de New York Times. Drie dagen later kwam er hulp en de zusters belden ons om ons te bedanken.'

Samuel Aranda Sony Alpha 7RII achtergebleven roos op de stoep na aanslag Barcelona
© Samuel Aranda | Sony α7R II + 35mm f/2.8 ZA | 1/80s f/8.0, ISO 100

Samuel heeft onlangs, tijdens het fotograferen van de onafhankelijkheidsbeweging in Barcelona, ontdekt hoe het is om geen afstand te kunnen nemen van dat wat je fotografeert. 'De meeste van mijn vrienden zitten bij de beweging en er vlogen maandenlang helikopters over ons huis. Er werden mensen neergeschoten en een van mijn vrienden verloor een oog. Ik rende de hele tijd heen en weer tussen de gevechten met de politie en mijn kamer om de foto's die ik had gemaakt, meteen naar de New York Times te sturen.'

Het was de eerste keer dat hij het gevoel kreeg dat die grens verstoord was. Hij legt uit: 'Er was geen veilige afstand. Na het referendum reed ik terug naar mijn dorp en iedereen daar was verslagen. De militaire politie brak in bij de school om de stembussen mee te nemen en sloeg mensen die ik kende. Op het platteland is het vanwege de militaire politie moeilijker om dichtbij te komen, maar dit is precies waarom je mensen in de vuurlinie nodig hebt die dit soort verhalen vertellen.'

ILCE-7RM2

α7R-II met full-frame back-illuminated beeldsensor

SEL85F18

FE 85mm F1.8

SEL35F28Z

Sonnar T * FE 35 mm F 2.8 ZA

Samuel Aranda
alpha universe

Samuel Aranda

Spanje

Als het om fotografie gaat, ben ik alleen geïnteresseerd in emoties.

Profiel bekijken


x