25/03/2024

Ik wil samen nadenken over het milieu op wereldniveau via interviews met makers die aan het milieu werken. Yosuke Kashiwakura, natuurfotograaf, die de schoonheid van natuur en een boodschap over het beschermen van het wereldwijde milieu overbrengt, met onder andere natuurlijke landschappen, en flora en fauna als zijn onderwerpen. Hij onderzoekt de verbinding tussen fotografen en duurzaamheid via de verhalen die hij hoort tijdens zijn ervaringen op de eilanden Borneo en Rebun.

Meer dan 15 jaar geleden nam ik deel aan een tour voor een fotoshoot voor een magazine op het eiland Borneo, een eiland in Zuidoost-Azië, georganiseerd door een milieuorganisatie. Ik fotografeerde orang-oetans, olifanten, neusapen en andere dieren die in de nabijgelegen bossen verschenen terwijl ik de Kinabatangan afvoer, een lange en beroemde lokale rivier. Ik vond het fantastisch om daar foto's te maken, totdat de voorzitter van een milieuorganisatie naar me toe kwam en vroeg: "Weet je waarom er hier zoveel dieren verschijnen?" Ik kon die vraag niet beantwoorden. Toen werd mij verteld dat mensen palmolieplantages hadden aangelegd aan de andere kant van het bos, die zich uitstrekten tot aan het einde van het eiland. Hij vertelde me dat de wilde dieren zo werden verdreven naar de overgebleven bossen, waardoor de dichtheid van de dieren daar zo hoog was dat ik ze gezamenlijk kon fotograferen.

Na het horen van deze woorden, voelde ik me zo beschaamd dat ik met zoveel enthousiasme foto's had geschoten. Ik weet nog steeds hoe ik me op dat moment voelde. Toen begon ik me af te vragen of ik echt de juiste keuze had gemaakt, omdat ik alleen foto's had genomen van aantrekkelijke onderwerpen. De volgende dag bezochten we het Orangutan Rehabilitation Center, waar orang-oetanbaby's worden verzorgd nadat ze hun moeders hebben verloren vanwege ontbossing. Het beeld van orang-oetans die geduldig door mensen werden getraind om weer terug te keren naar het bos raakte mij. Dit inspireerde mij om door te gaan met het fotograferen van deze baby's, omdat ik het gevoel had dat ik actie moest ondernemen om hen te steunen. Toen we toestemming vroegen om langere tijd foto's te maken in de faciliteit, hielp de voorzitter van de milieuorganisatie mij om die toestemming daadwerkelijk te krijgen. Ik bleef ongeveer een maand bij de orang-oetans en fotografeerde ze.

Het regenwoud op het eiland Borneo, dat een schatkamer van biodiversiteit werd genoemd, is bijna verdwenen. In plaats daarvan strekken zich er palmolieplantages uit zover je kunt zien. De dieren die daar vroeger leefden hadden geen eigen plek meer om naartoe te gaan. Deze orang-oetanbaby's werden met geweld bij hun moeders weggehaald toen het regenwoud werd vernietigd. Normaal gesproken klampen orang-oetanbaby's zich vast aan het lichaam van hun moeder om te leren wat hun ouders eten en hoe ze in de boomtoppen moeten overleven terwijl ze zich beschermen tegen roofdieren. Baby's kunnen echt niet zonder hun moeder leren hoe ze in het wild moeten leven. Ze kunnen dus alleen hun vaardigheden om in het bos te leven terugkrijgen via training in het Rehabilitation Center. Hier bovenop komen dan nog de milieuveranderingen door klimaatverandering. De benarde situatie van bedreigde diersoorten zal dus waarschijnlijk nog nijpender worden.

De bossen verdwijnen overal ter wereld. Op het eiland Borneo vind je palmolieplantages die zich ver tot aan de horizon uitstrekken. Ik ervaar dat als een zeer destructief landschap. Ik begon deze menselijke activiteiten als een tsunami te zien. De door mensen gemaakte palmolieplantages zijn langzaam het binnenland ingetrokken, als een vernietigende vloedgolf, en de tropische bossen zijn er verdwenen. Ik noem dit proces de 'Groene Tsunami' en maak foto's van de angstaanjagende uitzichten om iedereen opnieuw te herinneren aan de impact die ontbossing op de omgeving kan hebben.

Het begon allemaal toen ik Rishiri Fuji op Rishiri Island beklom met Kanae Minato, een romanschrijver en de oorspronkelijke auteur van Kita no Kanaria-tachi [A Chorus of Angels], een film die zich afspeelt op Rebun Island. Toen zei Minato: "Het naburige eiland Rebun is ook prachtig". Daardoor raakte ik geïntrigeerd en ging ik er later op bezoek. Tijdens het wandelen naar het noordelijkste uitkijkpunt van Rebun Island, draaide ik me om en werd ik getroffen door een verbluffend mooi uitzicht waardoor ik verliefd werd op het eiland. Ik ontdekte dat er een gemeenschap in de buurt was, dus ik hoopte dat er een leegstaande woning zou zijn. Na online te zoeken naar leegstaande huizen, ontdekte ik dat er slechts één leegstaand huis in de gemeenschap was. De eigenaar droeg het huis aan mij over en ik renoveerde het zelf en bouwde er een operatiebasis om in te leven en voor het fotograferen van Rebun Island.

Aanvankelijk wilde ik de ervaring voor mezelf houden en gewoon rustig de tijd nemen om het landschap te fotograferen. Maar de sterrenhemel is ongelooflijk mooi en het landschap overdag is zo prachtig en schilderachtig in zijn eenvoud. Geleidelijk aan wilde ik deze schoonheid delen en een International Dark Sky Place* creëren. Rebun Island kent meer dan 300 soorten bergplanten die bloeien, maar er zijn zelden bezoekers, behalve in de lente en zomer. Ik hoop dat allerlei mensen deze plek het hele jaar door zullen gaan bezoeken en dat het een plek wordt waar ze in alle rust naar de sterrenhemel kunnen kijken. Er kunnen zorgen zijn over de impact op de natuur en op het gebied van overtoerisme, wanneer meer mensen het gebied bezoeken. Mijn doel is dus om te gaan kijken hoe we een omgeving kunnen creëren waar mensen en natuur kunnen samenleven.

Sinds er zoveel gebouwen in het land zijn gebouwd die de stad hebben gevuld met lichten die gezamenlijk nog helderder zijn dan de sterren, hebben we de sterren aan de hemel niet meer gezien, of wel? De sterrenhemel zal eenvoudigweg terugkeren als we de richting van de lichten gaan beheersen. We zien een beweging om nieuwe themaparken te creëren ter ondersteuning van de regionale economie. Maar ik denk dat het belangrijker is om te herstellen wat er zich oorspronkelijk bevond. Ik denk dat elke stad aantrekkelijk zal worden zodra we de lokale schoonheid van de locatie vastleggen, zelfs als er niets nieuws wordt gebouwd. Ik wil dat de aandacht van de gemeenschap verschuift naar het waarderen van de dingen zoals ze zijn.

Ik was al een tijd op zoek naar een project dat ik kan doen met jonge mensen. Ik denk terug aan mijn geboorteplaats, de velden en de bergen achter mijn huis, en de oorspronkelijke landschappen daar die ik nog koester. Betrokken zijn bij de grote wereldwijde milieubeweging is ook belangrijk, maar wat we gelijk kunnen aanpakken is leren begrijpen wat er lokaal gebeurt en de omgeving daar goed beschermen. Naarmate het aantal van dergelijke mensen toeneemt tot 100, 10.000, en 1.000.000, zal de inspanning voor milieubehoud zich uitbreiden tot grootse schaal.

Ik wil avonturiers, ontdekkingsreizigers en natuurgidsen interviewen die de wereldwijde veranderingen van het klimaat direct ervaren. Ik wil hun ongefilterde stemmen en meningen presenteren terwijl ze praten over het milieu wereldwijd. Ik ben benieuwd naar wat de mensen die zich bevinden in de frontlinie van wereldwijde milieuverandering echt denken.

*Een certificaat dat wordt gegeven aan locaties die buitengewone inspanningen hebben geleverd om donkere, natuurlijke nachtelijke luchten te beschermen en te behouden, vrij van lichtvervuiling.

Ik ben voorstander van de milieuvriendelijke aanpak van Sony voor het produceren van camera's. Sony gebruikt eigen gerecyclede plastic als grondstof en vermijdt het gebruik van chemicaliën zoveel mogelijk. Aanvankelijk was ik bang dat het gebruik van gerecyclede materialen zou leiden tot goedkoop aanvoelende producten. Maar toen ik de afgewerkte camera in handen kreeg, werden mijn zorgen volledig weggenomen. De camera is stofbestendig en spatwaterdicht en doet geen concessies aan de prestaties, ondanks dat het een compacte camera is. Ik heb volop vertrouwen in de α-serie. Sony maakt robuuste camera's met oog voor het milieu. Ik geloof in de duurzame productiemethoden van Sony. (Kashiwakura)

Het gebruik van Sony van gerecycled plastic en andere milieuoverwegingen voor de producten

Productie van Sony met het oog op het milieu

Interview: Shota Kato (OVER THE MOUNTAIN)
Fotografie: Yukitaka Amemiya (Interview)