Mensenredders

De luchtambulance van Wiltshire wordt gefinancierd door donaties en publieke steun. Deze grootschalige, complexe service heeft altijd al een veeleisende taak, maar de pandemie maakt het werk en de financiering nog lastiger. Dit is het verhaal dat fotograaf Terry Donnelly wil vertellen.

Terry legde tijdens slopende, zestien uur durende werkdagen vast hoe de Helicopter Emergency Medical Service (HEMS) in Wiltshire zich aanpaste aan de pandemie. Hij vertelt: “Er is geen moment rust en het werk van deze mensen is fysiek en mentaal zo zwaar dat ik het heel belangrijk vond om het te fotograferen. De beschermingsmiddelen tegen het coronavirus zijn essentieel, maar hinderen de fysieke en communicatieve aspecten van het werk. Dat is extra lastig als je te maken hebt met gedesoriënteerde patiënten. Mensen moeten weten met welke uitdagingen deze professionals te maken hebben gehad en hoe ze ondanks alles toch levens zijn blijven redden.”

“Om altijd voorbereid te zijn, moest ik elke ochtend samen met mijn camera-apparatuur worden gewogen, zodat de piloot nauwkeurig kon berekenen hoeveel brandstof hij nodig had”, legt Terry uit. “En ik hield mijn Sony-apparatuur altijd bij me. Ik moest me net als het vliegpersoneel en de ambulancemedewerkers helemaal in beschermende kleding hullen, wat mijn werk best wat lastiger maakte. Als je met een vierpuntsgordel in de helikopter vastzit met een gezichtsscherm en een headset op, is het behoorlijk uitdagend om foto's te maken. En je wilt natuurlijk zo onzichtbaar mogelijk blijven, want niets mag het werk van de ambulancemedewerkers hinderen.”

Voor dit soort foto's krijg je maar één kans en Terry vertrouwde daarom op zijn Sony Alpha-apparatuur. Gelukkig liet die hem niet in de steek. Hij legt uit: “Ik fotografeerde met de Alpha 9, de Alpha 9 II en een paar Alpha 7C-camera's. Die laatste waren vooral belangrijk als ik veel moest bewegen of als ik in de helikopter met zendercode HELIMED22 werkte, waar maar heel weinig ruimte is. De full-framekwaliteit die dat soort lichte camera's bieden, is geweldig, vooral als je ze samen met de nieuwe G Compact-lenzen gebruikt. Ik koos voor de FE 24 mm f/2.8, de FE 40 mm f/2.5 en de FE 50 mm f/2.5 en maakte daarmee foto's die ik met grotere, zwaardere apparatuur absoluut niet had kunnen maken. Deze lenzen hebben een geweldige brandpuntsafstand voor documentairewerk, stellen snel scherp en laten veel licht naar binnen als je dat nodig hebt.”

Terry heeft tijdens het project ook veel gehad aan functies zoals de geïntegreerde beeldstabilisatie (IBIS), realtime eye-autofocus en de stillesluitermodus. Hij legt uit: “IBIS maakte een enorm verschil voor shots bij weinig licht en ik kon hierdoor langere sluitertijden gebruiken om de beweging van de rotoren van de helikopter op beeld te krijgen. De stille sluiter en de eye-autofocus waren dan weer onmisbaar als ik de volledig uitgeruste ambulancemedewerkers fotografeerde. Met de eye-autofocusmodus kon ik het diafragma helemaal openzetten en makkelijk scherpstellen door gezichtsschermen, ramen en brillen heen, wat anders vaak niet goed lukt. En dankzij de stille sluiter stoorde ik de medewerkers nooit en leidde ik ze niet af, zelfs niet als ik naast ze stond te fotograferen.”

De foto's die volgens Terry het best laten zien wat het werk van de luchtambulance inhoudt, zijn onder andere deze krachtige portretten van medewerkster Joanne Gilbert, met afdrukken van de beschermende middelen op haar gezicht, en piloot ‘Elvis’ Costello, omkaderd door de weerspiegeling van HELIMED22 in het raam van zijn kantoor. Terry legt uit: “Deze shots bevatten elementen die het verhaal van de coronapandemie vertellen, zoals de beschermende middelen, maar laten ook de persoonlijkheid en uitdagingen van de subjecten zien. Jo begon vrolijk en enthousiast aan haar dienst, maar was tegen het einde ervan serieuzer en ze had haar gezicht vol afdrukken staan van de mondkapjes die ze tijdens het levensreddende werk moest dragen. En ‘Elvis’ is altijd alert, verantwoordelijk voor zijn medewerkers en de levens die ze proberen te redden.”

Uiteindelijk haalde Terry er de meeste voldoening uit dat hij het hele verhaal kon vertellen. Hij zegt tot slot: “Fotografie biedt je een soort platform en de mogelijkheid om te delen wat jij belangrijk vindt, de verhalen die er echt toe doen. Iedereen heeft het het afgelopen jaar op zijn eigen manier lastig gehad, maar we moeten essentiële diensten zoals onze luchtambulances draaiende houden door middel van donaties. Je weet maar nooit wanneer iemands leven ervan afhangt. Ik heb gezien bij welk soort incidenten ze helpen en het is belangrijk dat hun verhaal wordt verteld, zodat we deze mensen nooit voor lief nemen. Ik ben blij dat ik hun verhaal kon vertellen.”