Ik ben Ruben Scott, filmmaker en regisseur van zowel speelfilms als commerciële producties.

Voor mijn nieuwste project, 'Different, but Same', wilde ik onderzoeken hoe we, ondanks onze verschillen, altijd wel iets gemeen hebben: gedeelde interesses, hobby's of kleine raakvlakken die je nooit meteen van iemand zou verwachten. Dat idee lag aan de basis van dit project.“”

Al vanaf het begin wist ik dat dit een behoorlijk complexe shoot zou worden, met veel acteurs en een omvangrijke crew. Mijn ervaring leert me dat je bij zo'n productie voortdurend moet zoeken naar de juiste balans tussen acteerprestaties, timing en ruimte.

Het verhaal speelt zich af in een wachtkamer tijdens een onderzoek waarbij mensen op basis van gedeelde interesses aan elkaar worden gekoppeld. Pas op de dag zelf ontdekken ze met wie ze een duo vormen. Die opzet gaf ons een mooie ruimte om te spelen met onzekerheid en verwachting. Hierdoor konden we het verhaal eenvoudig houden en de kijker de kans geven om zelf de verbanden te leggen.

We hebben de camerabewegingen gedurende de hele film vrij minimaal gehouden. De meeste beelden zijn observerend van aard. Er zijn subtiele dollybewegingen en kleine herkadreermomenten wanneer dat nodig was, maar niets dat de aandacht naar zichzelf trekt. Het uitgangspunt was altijd om de focus op de acteerprestaties te leggen en die het verhaal te laten sturen. Omdat er geen dialoog in de film is, waren de acteerprestaties extra belangrijk.

De locatie speelde ook een grote rol in de uiteindelijke look en sfeer van de film. We filmden in een opnamestudio die van zichzelf al veel karakter had. De ruimte had warme houten lambrisering, oranje tinten en een licht nostalgische uitstraling. Het waren niet zomaar vier witte muren, en dat heeft ons enorm geholpen. In plaats van de wachtkamer volledig vanaf nul op te bouwen, konden we voortbouwen op wat er al aanwezig was.

Dat vormde ook de basis voor onze aanpak van de belichting. We gebruikten een grote, zachte lichtbron boven de set om voor een consistente uitstraling te zorgen en de FX5 snel te kunnen verplaatsen. Vervolgens voegden we praktische lampen in de ruimte toe om warmte en diepte te creëren. Het doel was om alles zacht en natuurlijk te laten aanvoelen, terwijl er toch voldoende contrast bleef om gezichten te vormen en de blik van de kijker naar het hoofdpersonage in het midden te leiden.

Omdat we werkten met een combinatie van praktische lichtbronnen in beeld en donkere hoeken in de ruimte, was het dynamisch bereik van meer dan 15 stops voor ons van groot belang. Er waren veel momenten waarop warme lampen zichtbaar waren in het beeld, terwijl we tegelijkertijd details in de omliggende delen van de scène wilden behouden. Ook de basis-ISO-opties van de FX5 waren hierbij een enorme meerwaarde. Met deze camera hadden we niet het gevoel dat we voortdurend hooglichten moesten beschermen of schaduwdetails moesten opofferen door ruis.

De combinatie van de nieuwe gestapelde sensor van 16,6 MP en de Arles Prime-lenzen leverde ook uitstekende resultaten op bij het vastleggen van de fijne details van de cast. De huidtexturen en de texturen in de kostuums voelden bijzonder natuurlijk aan.

Kleur was iets waar we vanaf het begin heel bewust mee omgingen. We wilden een kleurenpalet dat levendig aanvoelde en licht geïnspireerd was op de jaren 70, maar tegelijk modern bleef. Dit zou een goede test worden voor de camera. Veel daarvan kwam voort uit de keuzes voor de kostuums en het productieontwerp, maar de manier waarop de camera die kleuren vastlegde, was precies wat we zochten.

Huidtinten waren bijzonder belangrijk, omdat we een zeer diverse cast hadden die allemaal onder dezelfde lichtomstandigheden werd gefilmd. We wilden dat alles op een natuurlijke en samenhangende manier bij elkaar zou passen. Wat me opviel, was hoe stabiel en natuurlijk de huidtinten aanvoelden in verschillende opstellingen. Dat is iets wat ik ook heb ervaren bij het werken met de Sony Venice en de Sony Burano. Er zit een herkenbare kwaliteit in de kleuren en de manier waarop hooglichten zacht verlopen binnen die systemen. Deze camera voelt alsof hij diezelfde kwaliteiten biedt, maar dan in een compactere en flexibelere behuizing.

We kozen ervoor om intern op te nemen in 16-bits X-OCN, omdat we in de postproductie volledige creatieve vrijheid wilden behouden. Soms verhoogden we de kleurintensiteit licht of pasten we de belichting in specifieke delen van het beeld aan, maar de beelden bleven hun kwaliteit behouden. Zelfs bij wisselende lichtomstandigheden bleven de huidtinten consistent, wat ons extra vertrouwen gaf tijdens de kleurcorrectie.

Vanuit workflowperspectief werkten we met een middelgrote crew gedurende één draaidag, dus snel werken was essentieel. Wat opviel, was hoe moeiteloos de camera zich liet integreren in het ritme van onze opnames. Hij vertraagde ons werk niet en dwong ons ook niet om onze manier van werken opnieuw te bekijken.

Omdat ik eerder met de Venice en de Burano heb gewerkt, was ik ook benieuwd hoe deze camera binnen de bredere CineAlta-familie past. Deze camera voelt niet als een losstaand model of een aparte tak binnen het gamma. Hij voelt als een onderdeel van dezelfde familie, maar aangepast aan een meer wendbare manier van produceren. Zelfs de menustructuur en de algemene bediening voelen vertrouwd aan, wat enorm helpt wanneer je voor verschillende projecten tussen verschillende Sony-camera's schakelt.

Voor mij werkte de FX5 zo goed omdat hij ons ontzettend veel vrijheid gaf: de vrijheid om zonder compromissen vast te leggen wat we voor ogen hadden, de vrijheid om in de postproductie met het beeld te experimenteren en de vrijheid om de focus op het verhaal te houden in plaats van op de apparatuur of technische uitdagingen. Dat is precies wat ik in een camera zoek.