Hoe ontstond het idee achter deze korte film, wat was de inspiratie ervoor?

Toen ik zes jaar oud was speelde ik graag een spel dat volgens mijn vader gevaarlijk was maar voor mij bijna magisch aanvoelde: ik dekte lampen af met doeken en sjaals om te zien hoe de sterkte en kleur van het licht veranderden. Mijn vader maakte hier op een gegeven moment een einde aan met het oog op mijn veiligheid en gaf me in plaats daarvan enkele gekleurde gloeilampen. Die heb ik altijd bewaard en twintig jaar later kwam ik ze tegen in een doos in het huis van mijn oma. Er was aardig wat tijd verstreken, maar ze waren nog precies zoals ik me ze herinnerde. Toen ik ze aandeed, had ik weer datzelfde gevoel van verwondering als toen ik klein was. Dat vormde de inspiratie voor mijn verhaal.

In deze korte film volgen we twee kleinkinderen – een cinematograaf en een choreograaf – die met alle liefde hun negentig jaar oude oma wat plezier in het leven willen geven. Het is een eenvoudig maar emotioneel en oprecht verhaal. De vrouw op het scherm is echt mijn oma en ze is ook echt negentig. Het was haar levensdroom om actrice te worden. Aangezien ze mij altijd heeft gesteund in mijn ambities, wilde ik een verhaal vertellen over haar. We hebben een hele sterke band en ik heb altijd getracht om, zoals zij aangaf, in het gewone het buitengewone te zien – de vrijgevigheid om te delen waar we van houden, de unieke gave die we allemaal hebben, en hoe we daarmee iemand anders gelukkig kunnen maken. Toen ik die oude gloeilampen in haar huis vond, zag ik haar precies zoals ze in de film wordt getoond: rustig zittend bij het raam, een beetje weemoedig. Op dat moment vroeg ik me af hoe ik haar leven iets kon opfleuren.

Hoe verliep het proces van concept naar script? Had de camera enige invloed op het verhaal?

Toen ik het verhaal begon te schrijven, wist ik direct dat ik mijn oma en mijn vriend Samuele erbij wilde betrekken. Samuele is een getalenteerde choreograaf en danser. Met het oog op mijn oma's leeftijd wist ik dat we in haar huis zouden moeten filmen. Dat inspireerde me om de magie van cinema en choreografie naar die intieme ruimte te brengen. Filmmaken begint immers vaak met familie – thuis, waar de mensen die ons het meest lief zijn acteurs in onze vroegste verhalen worden.

De camera speelde een essentiële rol bij het bepalen van de richting van het verhaal, met name door het nieuwe ontwerp ervan. Ik heb een achtergrond in film en mis het soms als ik niet rechtstreeks door een zoeker kan kijken in plaats van op een monitor. Een zoeker biedt een vorm van intimiteit, een immersieve ervaring als je door het oculair kijkt. Met de herontworpen elektronische zoeker op de nieuwe camera kreeg ik weer dat gevoel van verwondering en verbeelding, een soort dagdroomsfeer. Het is daarbij ook passend dat de laatste regel in de film eigenlijk het allereerste was wat ik schreef.

Wat was de grootste uitdaging tijdens de productie en hoe ondersteunde de apparatuur je daarbij?

We hadden een strakke planning en er waren enkele knelpunten. Ik wilde me verplaatsen in iemand die net begint met filmmaken, of iemand die al enige ervaring heeft opgedaan maar zelf alle functies vervult: acteur, decorontwerper, kostuumontwerper, producent, regisseur, enzovoort. Ik legde de creativiteit echter geen beperkingen op, dat zou ik nooit doen. Via het verhaal wilde ik ook een gevoel van vrijheid uitdrukken, de behoefte om dicht bij de natuur te leven, weg uit de stad. Ik zag een scène voor me die volledig tijdens het rijden op de fiets zou worden gefilmd.

Dankzij deze nieuwe camera werd dat realiteit. Ik had geen stabilisator, handgreep of andere apparatuur nodig, alleen de camera in mijn handen met ingeschakelde Dynamic Active Mode.

Zijn er functies van de camera die uitblinken omdat ze je hielpen een specifieke sfeer te creëren?

De ergonomie van de camera speelde een cruciale rol. Daardoor kon ik dynamische scènes vastleggen en mij probleemloos door krappe, ongemakkelijke ruimtes bewegen. Een van mijn doelen was om een scène te filmen vanuit een boom, en dat heb ik ook gedaan.

De kleine theateropvoering in de film vindt plaats in de woonkamer van mijn oma, niet in een studio of een gebouwde set maar in een gewone, bestaande ruimte. Omdat de camera zo compact en goed manoeuvreerbaar is, kon ik me verrassend gemakkelijk bewegen tussen gordijnen, voorwerpen en mijn oma, die alles goed in de gaten hield en zelfs originele en creatieve suggesties had.

Ik wilde de sfeer van een ambachtelijke, persoonlijke film oproepen en dankzij de ietwat vintage esthetiek van de camera heb ik hopelijk die sprookjesachtige en natuurlijke uitstraling kunnen realiseren – de eerlijke ziel van dit verhaal.

Hoe functioneerde de camera in uitdagende omstandigheden zoals weinig licht, snelle bewegingen of buitenopnamen?

De camera maakte meermaals een goede indruk. De Dual Base ISO van 800 en 4000 werkte perfect, het beeldmateriaal is bij beide opties helder en ruisvrij en het schakelen tussen de twee verliep vloeiend en efficiënt.

Bij zonlicht functioneert de zoeker ongekend, en de monitor is ongelooflijk nauwkeurig met levendige kleuren, uitstekende helderheid en indrukwekkende kleurreproductie.

Ik testte de camera aan de kust, onder zware weersomstandigheden, en alles werkte volkomen probleemloos.

Had de ergonomie van de FX2 nog invloed op je beslissingen als regisseur of op de cinematografie?

Ik ben gewend te werken met traditionele filmapparatuur, die vaak groot en log is. Ik maakte me in eerste instantie dan ook zorgen over de manoeuvreerbaarheid en de beperkte ruimte. Het compacte ontwerp van de FX2 nam echter al die zorgen weg. Alles wat ik nodig had kon ik meenemen in een kleine rugzak. De ergonomie is zo goed doordacht dat ik geen aanvullende tools of accessoires nodig had. Ik hoefde alleen maar de camera vast te houden.

Bij het kaderen van shots gebruikte ik alledaagse voorwerpen – een vaas, een tafel of wat er maar in de buurt was – als geïmproviseerde steun. Hierdoor kon ik vloeiender bewegen en de ene keer composities en cinematische beelden vastleggen en de andere keer natuurlijke, spontane opnamen maken. De actrice had hierdoor ook minder het gevoel dat ze werd gefilmd, waardoor er een meer relaxte en authentieke sfeer ontstond.

Wat voor soort lens, microfoon en rig gebruikte je met de FX2-camera? Boden ze nieuwe visuele mogelijkheden?

Ik maakte gebruik van de brede reeks lenzen van Sony. Met de ultrabrede FE 16–25mm F/2.8 G kon ik me in krappe ruimtes wurmen of brede close-ups maken van een smalle promenade langs de zee.

Ik gebruikte de FE 35mm F/1.4 GM en de FE 85mm F/1.4 GM II om voorwerpen te filmen in een dromerige, magische sfeer, waarbij achtergronden vervagen en een gevoel van visuele poëzie wordt opgeroepen. Voor strakkere close-ups en POV-opnamen gebruikte ik de 70-200mm F/2.8 GM OSS II, met prachtige en intieme resultaten.

De helderheid bij een diafragma tussen F/1.4 en F/2.8 maakte echt indruk. De lenzen zijn scherp en licht van gewicht, maar creëren een prachtige filmische sfeer die perfect past bij het krachtige dynamische bereik van de camera. Aangezien bij dit project geen dialoog of geluid nodig was, heb ik geen microfoon of handvat aan de bovenkant gebruikt maar met de camera in de puurste vorm gefilmd, precies zoals deze was ontworpen. En voor mij was dat in die situatie ideaal.

Waren er shots of reeksen opnamen die niet mogelijk zouden zijn geweest met een andere camera?

Deze camera omvat functies die niet alleen diverse technische mogelijkheden bieden, maar mij ook inspireerden gedurende het creatieve proces.

Als filmmaker moet je een binding hebben met de tool die je gebruikt om je verbeelding tot leven te brengen. Wanneer je een camera kiest, houd je natuurlijk rekening met de technische specificaties ervan, maar voor mij is het ook belangrijk wat voor gevoel deze geeft.

De FX2 gaf me een gevoel van creatieve vrijheid. Ik had met een andere camera niet zo eenvoudig kunnen vastleggen wat ik voor ogen had, zoals een close-up van een acteur terwijl ik op een fiets over een hobbelige landweg reed. Ik hoop dat het resultaat de kijker datzelfde gevoel van tevredenheid en verwondering biedt als ik had.

Op welke manier ondersteunden de beeldkwaliteit en de kleuren de toon van je film?

De beeldkwaliteit en de kleuren van de FX2 overtroffen mijn verwachtingen. Als filmmaker houd ik van zowel rijke, verzadigde clair-obscur-effecten als zachte, onverzadigde filmische tonen. De camera ondersteunt een brede reeks visuele stijlen. Het beeldmateriaal was opvallend flexibel tijdens de nabewerking zodat ik naadloos verschillende sferen kon combineren. Maar zelfs de onbewerkte beelden waren uitzonderlijk van kwaliteit.

Textuur en kleine details werden uitzonderlijk scherp vastgelegd. De hoogwaardige Log-beelden maken optimale kleurbewerking mogelijk en zorgen voor probleemloze nabewerking. Het dynamische bereik en de kleuren voldeden volledig aan de professionele standaarden die je mag verwachten van camera's uit de FX-reeks van Sony, en deden vaak denken aan de kenmerken van geavanceerde Sony Cinema Line-camera's.

Wat hoop je dat het publiek zich blijft herinneren van de film?

Ik hoop dat de mensen die deze korte film bekijken de eerlijke, simpele en oprechte sfeer ervan waarderen en dat deze hen eraan herinnert om te denken aan de mensen van wie ze houden en hen wellicht te betrekken bij een creatief project.

We zijn zo vaak van huis en druk met het werken met steeds veranderende teams dat we wel eens de mensen vergeten die ons het langst hebben gesteund – en die niet het eeuwige leven hebben. De eerste stap is om een verhaal tot leven te brengen dat al een hele tijd in de la ligt. Open die la. Laat die droom werkelijkheid worden. Vertel dat verhaal.

Hoe zullen naar jouw mening nieuwe tools zoals de FX2 de toekomst van onafhankelijke of korte films vormgeven?

Ik geloof echt in de kracht van verbeelding en in de kunst om van iets kleins iets groots en betekenisvols te maken. Voor mij ligt ware schoonheid verborgen in uniciteit en diversiteit, in het volledige pallet van kleuren. In deze tijd is het niet eenvoudig om authentiek te zijn en dat vereist dan ook moed en energie.

De energie in de ogen en harten van mensen met een droom is gelukkig zo krachtig dat deze bijna niet te stoppen is. Toch hebben we elke dag met beperkingen te maken.

Deze camera kan voor een onafhankelijke filmmaker, een cinematograaf of een student aan een filmschool meer zijn dan slechts een tool. Deze camera kan fungeren als herinnering, als partner, als trouwe metgezel. Een soort talisman die je bij je draagt. Nieuwe tools leiden altijd tot nieuwe doelen, en verbeelding kent geen grenzen.

Blijf het steeds opnieuw proberen. Bekijk alles met zachte ogen. Kijk met je linkeroog naar de wereld zoals die is en met je rechteroog naar de wereld zoals je wilde dat die was. Open dan beide ogen en probeer de twee visies te combineren. Omarm je uniciteit. Zoek een groep vrienden, mede-creatievelingen, om je tijd mee te delen, en experimenteer zoveel als maar kan.

Wellicht is het beste advies de woorden die mijn lieve oma altijd zei:

“Sluit je ogen en droom. Of droom met je ogen wijd open.”