Ik ben Brendan de Clercq, een Iers-Franse fotograaf en mixed-media-artiest. Ik woon momenteel in Amsterdam. Mijn interesse in fotograferen heb ik van zijn vader, een gerenommeerd fotograaf en documentairemaker. Mijn werk kenmerkt zich door krachtige beelden met een duidelijke emotionele uitdrukking waarmee ik mijn publiek wil raken.

Ik vind het gebruiken van verschillende methoden inspirerend, dus toen ik de kans kreeg om de nieuwe Sony E groothoeklenzen uit te proberen – de PZ 10-20 mm f/4 G, 11 mm f/1.8 en 15 mm f/1.4 G – heb ik die met beide handen aangegrepen.

Ik wist niet wat ik kon verwachten, maar toen ik de lenzen in handen had, viel mij vooral de maat en het gewicht op: ze zijn heel klein, maar voelen degelijk aan. Als traditionele fotograaf was ik blij met de diafragmaring op de 15 mm f/1.4 G, dus deze wilde ik graag als eerste uitproberen.

Ik ben nooit een fan geweest van groothoeklenzen, omdat ik vooral portretopnamen maak, maar het idee van een groothoeklens met een snel diafragma sprak tot mijn verbeelding.

De brandpuntsafstand was zo klein dat ik vlak bij de bassist stond, maar de bokeh was zijdezacht en ik was vooral onder de indruk van de scherpte van zijn ogen, zelfs met volledig diafragma. Het was een geweldige ervaring waardoor ik anders ben gaan denken over groothoeklenzen.

Hierna stapte ik met de modellen naar buiten om de 11 mm f/1.8-lens te proberen. Ik vond het geweldig om foto’s te maken met het diafragma helemaal open, dus ik besloot hiermee door te gaan. Met een groothoeklens is het lastig om geringe scherptediepte te krijgen, dus ik verbaasde me erover dat er helemaal geen vervorming optrad bij de portretopnamen op betrekkelijk korte afstanden.

De PZ 10-20 mm f/4 G-lens kwam tot zijn recht bij het filmen. De zoom was superflexibel, maar ik was vooral onder de indruk van de geluidloosheid en gemakkelijke instelling van de powerzoom. Die had ik nog nooit gebruikt en ik was verbaasd over hoe nauwkeurig ik die kon instellen. Ik was benieuwd hoe het onderdrukken van de lensademhaling zou werken, want daar had ik niet eerder op gelet. Ik vergeleek deze lenzen met wat oudere prime-lenzen die ik bij me had en merkte dat het echt een groot verschil maakt.

Ik zag geen verschil in scherpte tussen de foto’s die ik had gemaakt met de drie lenzen, zelfs niet bij de zoom, wat ik echt bijzonder vind – ondanks dat ik bijna alles met een volledig open diafragma had gefotografeerd. De focustijd was snel en omdat ik de eye-autofocus gebruikte, stelde de camera al scherp voor ik zelfs maar over de compositie van de foto had kunnen nadenken.

De balans van alle drie de lenzen was perfect op een kleine behuizing als de Alpha 6600. Ik had nooit het gevoel dat de voorkant te zwaar was, wat wel voorkomt bij kleine behuizingen.

Dit is een van de redenen dat ik graag Sony-lenzen gebruik. Ik hoef me nooit zorgen te maken over de prestaties. Ik kan snel bewegen en me concentreren op mijn onderwerp zonder me druk te maken over het resultaat.

De lenzen uitproberen en fotograferen met zo’n compacte uitrusting was een geweldige ervaring. Ik heb ervan genoten. Ik voelde me net zo als toen ik als kind voor het eerst een camera in mijn handen had.

Ik verwacht dat deze lenzen goed werken in allerlei situaties – zoals straatfotografie en architectuur – maar ik kijk ernaar uit om ze te gebruiken voor projecten met weinig belichting en ik overweeg er wat sterrenhemels mee te proberen.