Uitgelichte foto

Iedereen heeft zijn eigen mening over een foto, maar als je het verhaal erachter vertelt, krijgt het een heel ander gevoel. Dit is mijn dochter. Bijna vier jaar geleden werd bij haar leverkanker vastgesteld. Ze herstelt nu en het gaat goed met haar.De foto is gemaakt in Amsterdam, tijdens een fotowandeling, en zoals gewoonlijk was mijn dochter erbij. De foto is niet geregistreerd. Ik liet haar voor de muur staan, op een drukke plek, met mensen die overal om haar heen liepen en praatten. Ik zei alleen maar: 'neem maar een houding aan, denk ergens over na, wees een dromer.' Ik wilde haar geen zwaardere gevoelens opleggen. Ik wilde gewoon mijn eigen gevoelens vastleggen in deze foto.De dag dat we erachter kwamen dat ze leverkanker had, stond onze hele wereld stil. Het is zo overweldigend, je bent volledig verdoofd als je dat soort nieuws krijgt. Maar het vreemde is dat toen we naar buiten keken, iedereen gewoon doorging. Dat is het gekke aan dat soort nieuws: iedereen doet zijn normale dingen. Mensen waren aan het telefoneren en stonden te wachten om de weg over te steken bij een verkeerslicht. Ik herinner me dat iemand een hamburger at en iemand anders rookte een sigaret. Ik zag mensen die licht geïrriteerd waren om niets - ze moesten wachten voor een rood licht. Allemaal dingen die volkomen normaal waren. En ik wou dat ik dat gevoel kon hebben - gewoon iets normaals om me druk over te maken, maar dat deed er allemaal niet meer toe.En dat is wat ik met deze foto wilde laten zien en voelen. Het vertelt je alles. Ze staat stil, poseert en denkt na over haar toekomst. Vandaar dat ik deze 'De dromer' noemde, want in die situatie word je een dromer. Je kunt alleen maar dromen over de positieve dingen. Maar het visioen van een dromer kan ook een nachtmerrie zijn. Je bewandelt de dunne lijn tussen positief en negatief zijn en wordt van de ene naar de andere kant gegooid.

Ik maakte de foto met de compacte Sony RX1R III en de vaste 35 mm f/2-lens. Die lens geeft een mooie scherptediepte en het formaat is belangrijk voor straatfotografie, omdat ik niet wil dat mensen zien dat ik een camera heb. Met de resolutie van 61 megapixel kan ik bijsnijden met behoud van een uitstekende beeldkwaliteit. De belangrijkste technische beslissing voor de opname was om 1/30 sec bij f/2.0 te gebruiken. Ze is niet helemaal scherp - er is een beetje beweging, maar die imperfectie werkt voor dit beeld, omdat het hele verhaal over imperfectie gaat. Als het te scherp, te schoon, te perfect gecomponeerd was, zou dit niet het gevoel hebben dat ik wilde overbrengen.Ik ben zo trots op mijn meisje - op hoe sterk ze is, op hoe ze in het leven staat, alles aan haar en een dromer zijn. Daarom ben ik echt trots om over deze foto te vertellen.