Een simpel onderwerp tegen een witte achtergrond is misschien wel de puurste vorm van portretfotografie. Enkele van de meest iconische portretten ooit zijn op deze eenvoudige manier gemaakt. Deze eenvoud zorgt ervoor dat de kijker niet wordt afgeleid door de achtergrond of omgeving, maar zich volledig richt op het onderwerp.

“Op dit moment is zwart-wit de manier waarop ik mij uit”, zegt Servische fotograaf Nemanja Maraš. “Een jaar of vijf, zes geleden had ik een hekel aan fotograferen tegen witte achtergronden. Als men me vertelde dat ik in een studio ging fotograferen, dacht ik ‘o, dat wordt saai’. Maar misschien had het project zelf gewoon wat meer nodig en lag het niet aan de witte achtergrond.”

Nu denkt Nemanja anders over het fotograferen in een studio tegen een witte achtergrond. Hij werkt momenteel aan een reeks portretten van bekenden met de Sony Alpha 7C. Hij kiest onderwerpen waarin hij iets interessants ziet. “Als ik iemands portret wil fotograferen, is dit niet vanwege hun schoonheid of kleding. Deze mensen hebben iets over zich wat ik interessant vind en wil vastleggen met mijn camera.”

Dankzij de eenvoud van zwart-witfotografie tegen een witte achtergrond kan Nemanja zich volledig concentreren op het karakter en de emotie van zijn onderwerp. “Ik ben dol op het minimalisme en de helderheid van een witte achtergrond in combinatie met zwart-witfotografie. Alles wat kan afleiden wordt geëlimineerd.”

Deze filosofie over eenvoud heeft ook betrekking op de camera’s, lenzen en belichting die Nemanja gebruikt. Over het algemeen flitst hij één keer met een grote witte flitsparaplu. “Soms gebruik ik twee achtergrondlichten om alles compleet wit te belichten, maar soms ben ik lui en doe ik dit niet”, vertelt hij eerlijk. “Ik houd het licht graag zacht en simpel, aangezien dit me de vrijheid geeft om me te kunnen concentreren op de persoon voor me. Ik wil dat het gezicht een verhaal vertelt.”

Nemanja fotografeert met de Sony Alpha 7C. Hij kiest ervoor om de instellingen op zwart-wit te zetten, zodat hij kan zien hoe het beeld eruitziet voordat hij op de knop drukt. De Alpha 7C lijkt misschien een ongebruikelijke keuze voor het fotograferen van portretten in een studio, maar Nemanja is dol op het strakke uiterlijk dat doet denken aan een meetzoekercamera.

“Dit komt misschien omdat ik vroeger droomde van een dure meetzoekercamera. Zoals je ook kan dromen van een Rolex”, gaat hij verder. “De Alpha 7C ligt goed in de hand. Het is alsof ik een kleine compactcamera gebruik die me de vrijheid geeft om te bewegen.”

Het is bekend dat de meeste fotografen het liefst portretten maken met een brandpuntsafstand van 85 mm, maar Nemanja heeft liever het perspectief van de Sony FE 55mm f/1.8 ZA. Met deze lens kan hij in de studio dichter bij zijn onderwerp komen en een bepaalde relatie opbouwen. Dit zorgt voor meer intimiteit. Communicatie is essentieel bij het creëren van het uiteindelijke beeld.

“Wanneer ik geen duidelijk idee heb voor een foto, werk ik om het onderwerp heen en vraag ik ze om te bewegen terwijl ik fotografeer. Wanneer ik iets zie wat ik mooi vind, zeg ik ‘Dat ziet er goed uit!’ en vraag ik ze om terug te gaan naar die pose en deze vast te houden. Daarna hoef ik alleen nog maar wat kleine aanpassingen te maken. Net zoals een schilder een schets maakt.”

Nemanja combineert zijn Sony Alpha 7C met de 24mm f/2.8 G-lens. Deze lens is perfect voor de Sony Alpha 7C vanwege het kleine formaat. Daarnaast biedt de groothoek de kans om creatieve dingen te doen met het perspectief.

Ik heb een foto van een vrouw in een zwart pak die op een stoel zit. Deze foto heb ik gemaakt met de 24mm. Met deze lens ontstaan interessante lijnen die je oog naar haar gezicht leiden. Dit voegt enige creativiteit toe aan het beeld zonder dat het lichaam helemaal vervormd raakt.”

De ongewone composities van sommige foto’s is opzettelijk. Nemanja houdt niet van regels en vertrouwt op zijn instincten om te bepalen wat er goed uitziet.

“Men zegt dat je eerst de regels moet kennen voordat je ze kunt breken. Soms snij ik de foto’s zo bij dat ze, op een goede manier, ongemakkelijk aanvoelen. Zo spreekt de kunst voor zichzelf”, legt hij uit. “Kunst moet ongemakkelijk aanvoelen en iets in ons aanwakkeren. Maar soms plaats ik mensen liever simpelweg in het midden van het frame. Het ligt aan wat mijn instinct me opdraagt.”

Door zijn instincten te volgen kan Nemanja zwart-wit portretten maken in zijn eigen stijl, zonder zich zorgen te maken over wat anderen denken over zijn foto’s. “Ik denk dat iedereen wel eens iets in zwart-wit heeft gefotografeerd, maar door je instincten te volgen en nieuwe dingen te proberen kun je het je eigen maken.”