De Finse fotograaf Hugo Korhonen ging er met zijn Sony Alpha 6700 op uit om de lente vast te leggen in zijn woonplaats Kuopio.

“Ik vind het grappig dat, hoewel ik de hele wereld rondreis, mijn beste foto's vaak gemaakt zijn in de buurt van mijn huis”, zegt Hugo. “Er is altijd wel een plots moment om te fotograferen. Misschien ligt het aan mij: ik ken en begrijp de omgeving beter.”

Fotograferen in de lente is voor Hugo een uitdaging. “De lente is een prachtig seizoen, maar omdat ik last krijg van mijn allergieën, heb ik altijd vermeden om in de lente buiten te fotograferen. Dit jaar heb ik wel hele mooie foto's gemaakt, dus ik ben blij dat ik mezelf heb gepusht.”

Voor zijn lentefoto's gebruikte Hugo de Alpha 6700 en diens krachtige APS-C-sensor van 26 megapixels. “Ik ben begonnen met een Alpha 6500, dus de camera voelde vertrouwd aan. Ik ben heel tevreden met het formaat van de camera, en voornamelijk met de relatief grote handgreep. De scherpstelling is ook geweldig. Het is ongelofelijk hoe goed de camera onderwerpen zoals vliegende vogels kan volgen.”

Voor zijn foto's gaat Hugo op zoek naar prachtige scènes met kleine elementen erin, zoals mensen, vliegtuigen, vogels of dieren. Op deze manier creëert hij een gevoel van schaal waarmee hij laat zien hoe groot de wereld is, en hoe klein de mens.

De combinatie van de kleine Alpha 6700 met de Sony E PZ 10-20mm f/4 G- en E 70-350mm f/4.5-6.3 G OSS-lenzen maakte het voor Hugo makkelijk om zijn foto's te maken.

“Negeer bij een kleinere sensor de kracht van bijsnijden niet”, adviseert Hugo. “Vroeger dacht ik dat het geen goed idee was om een kleinere sensor te gebruiken, maar met de 10-20mm-lens kan ik nu groothoekfoto's tot 16 mm maken.”

Hoewel Hugo fan is van de 10-20mm-lens, ziet hij ook veel redenen om een telelens, zoals de 70-350mm, te gebruiken voor zijn landschapsfoto's.

“Voor mij gaat fotografie om het maken van een selectie van wat je in het beeld opneemt. Met een groothoeklens kun je veel van de omgeving vastleggen, maar met een telelens kun je de nadruk leggen op een bepaald deel van het landschap – een deel dat de kijker anders niet zou opvallen. Met een telelens kun je echt een verhaal vertellen. Dit is ook de reden dat ik meestal niet 50 mm gebruik: dat is te vergelijkbaar met een menselijke blik.”

Opvallend is dat de meeste landschappen van de Finse fotograaf verticaal zijn. Hugo vindt dit beter passen bij zijn werk, en hij zoekt actief naar scènes waarbij hij verticaal kan werken. Maar hij heeft nog een reden. Een reden die alles te maken heeft met de manier waarop we naar foto's kijken.

“Ik post mijn foto's op sociale media, en de langwerpige beelden zijn ideaal voor schermen. Natuurlijk wil ik voornamelijk de scène vastleggen en mijn eigen kunst maken, maar ik wil ook dat anderen de foto zien. En ik weet dat horizontale foto's waarschijnlijk door minder mensen worden gezien.”

Hugo's reeks verticale foto's laat de rijke kleuren van de lente zien. Tijdens het blauwe uur en golden hour, en bij zonsopgang en zonsondergang, komen de frisse blauwtinten en warme zonnekleuren goed uit de verf.

“De meeste mensen zien de wereld bij daglicht, zeker in de lente en de zomer. Als de zon al om 3:30 opkomt, zullen er niet veel mensen zijn die het prachtige licht zien. Als ik zo vroeg in de ochtend aan het werk ben, voelt de wereld anders en magischer aan. Dat gevoel is iets wat ik aan mensen wil laten zien: de pracht van deze wereld. Voor mij heeft het ook een helend effect. Wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, ga ik erop uit om kunst te maken. Het helpt me om mijn emoties te verwerken en brengt me tot rust.”