“Ik ben geen sportman”, zegt Tolis Fragoudis, “en ik ben zeker niet zo getalenteerd als Pamela, maar tijdens dit project voelde het vaak alsof ik ook alles uit mezelf en de Sony Alpha 7S III haalde.”

Tolis en Pamela filmden midden in Wenen en hadden hiervoor een plan uitgestippeld, maar wegens verschillende filmbeperkingen moesten ze dit plan loslaten en improviseren. Tolis vertelt: “Het hele project werd uiteindelijk heel spontaan en het voelde alsof ik zelf ook allerlei hindernissen moest nemen. Alleen had ik te maken met filmobstakels in plaats van muren en bankjes.”

Dat Tolis zich snel moest aanpassen, hielp hem een interessant begin van de film te bedenken en leverde bovendien een aantal van zijn favoriete shots op. En hij kreeg de kans om de Alpha 7S III alvast eens flink op de proef stellen. “Op een paar plekken die Pamela kende, konden we niet filmen. Daarom stelde ze voor om naar haar trainingshal te gaan. We waren oorspronkelijk van plan om alleen buiten te schieten, maar ik dacht: oké, we gaan ervoor. Uiteindelijk bleek dit een heel goede keuze en vormden de beelden een mooi contrast met de buitenshots.”

Tolis schoot alle beelden in de overdekte ruimte zonder statief, waarbij hij de geïntegreerde beeldstabilisatie van de Alpha 7S III gebruikte voor een vloeiender verloop. Hij legt uit: “Ik heb een combinatie van handmatige en automatische scherpstelling gebruikt om haar bewegingen te volgen. De nieuwe AF-tracking was ongelofelijk indrukwekkend en toch eenvoudig in gebruik.”

Hij vervolgt: “Ik hoef alleen maar op het touchscreen op het deel te tikken dat ik wil volgen en de camera doet de rest. Dat is geweldig. Op een gegeven moment maakte Pamela een sprong om de rand van een houten platform vast te grijpen. Ik had de AF zo ingesteld dat deze haar hand zou volgen en dat ging moeiteloos. De complexiteit is verbluffend. De AF volgt niet alleen een bepaalde opvallende kleur of tint, maar een object dat van vorm en van hoek verandert naarmate het zich door het frame verplaatst. Ik weet niet hoe het werkt, maar ik ben blij dat het werkt!”

Tolis filmde meestal zonder statief, maar bevestigde zijn camera ook af en toe op een gimbal, vooral wanneer hij Pamela vanuit een auto moest volgen of als hij achter haar aan rende.

Toen Tolis de slowmotionmodi op zijn camera gebruikte, waren deze bewegingen nog beter te zien. Hij vertelt: “Toen de camera werd aangekondigd, was ik net als veel anderen verrast. Ik had 4K met 60 fps verwacht, maar Sony gaf ons 120 fps en dat is fantastisch. Je kunt de beelden zo'n vijf keer vertragen, wat heel handig is tijdens de nabewerking. In mijn film wilde ik vooral de complexiteit en de elegantie van Pamela's bewegingen in beeld brengen.” Hij vervolgt: “Sporters zoals zij zijn zo snel dat je de bewegingen echt in slow motion moet laten zien voordat mensen doorhebben hoe indrukwekkend het eigenlijk is wat ze doen.”

Een van de shots waar Tolis het meest van genoot, is tijdens de zonsondergang gefilmd vanaf een dak. Hij legt uit: “We kwamen daar net nadat de zon was ondergegaan, maar de lucht was nog gevuld met prachtige rood-, geel- en oranjetinten. Pamela werd hierdoor van achteren verlicht, maar met het nieuwe S Log 3-profiel van de Alpha 7S III kon ik de belichting zo instellen dat er geen silhouet te zien was. Dit profiel bood ons alle gegevens die we nodig hadden voor tijdens de nabewerking, zonder details te verliezen in haar figuur of de lucht. Voorheen had ik dat nooit voor elkaar gekregen.”

Wat is Tolis het meest bijgebleven van dit razendsnelle, dynamische project? Hij antwoordt: “Bijna de hele camera was een nieuwe beleving en hij werkte uitstekend, van de nieuwe knopindeling tot de aanpasbare invoeropties. En dankzij alle technische prestaties van deze camera, zoals de ISO en de autofocus, heb ik naarmate ik deze camera vaker gebruik steeds minder behoefte om ook een daadwerkelijke videocamera in mijn tas te stoppen.” Maar hoezeer Tolis ook onder de indruk was van de apparatuur, zijn bewondering gaat toch vooral uit naar Pamela. “De camera overwon talloze technische uitdagingen, maar wat er pas echt toe doet, is wat er zich voor de lens afspeelt. Het was echt een mooie kans om samen te werken met deze getalenteerde sportster. Net als mijn camera trotseerde ze elk obstakel zonder ervoor terug te deinzen. Dat was geweldig om te zien.”