Het metrosysteem van New York bestaat uit 472 stations en 1100 km spoor. In dit enorme gangenstelsel kruizen mensen elkaar continu. De metro’s rijden 24 uur per dag en bieden een eindeloze stroom aan kansen. Hoe pikt een fotograaf er de juiste momenten uit? Toewijding, volgens Natan Dvir.

“Het komen en gaan van metro’s is te vergelijken met een doek dat over een podium beweegt. Elke keer wanneer er een trein langskomt, begint een nieuw bedrijf met nieuwe mensen en nieuwe bewegingen. Er is dus altijd meer dan genoeg te zien”, zegt Natan.

“Ik leg de lat altijd hoog. Ik heb enkele jaren geleden een gelijksoortige serie gemaakt en die ervaring hielp erg bij dit project voor het tijdschrift New York. Het artikel ging erover dat mensen zich niet meer veilig voelen in de metro. Zelf wilde ik ook ingaan op eenzaamheid, afzondering en het gedrag van reizigers in deze ietwat anonieme en inwisselbare ‘tussenplaatsen’.”

Natan gebruikt net zoals bij zijn vorige project, waaraan hij werkte tussen 2014 en 2017, een terugkerend element in zijn foto’s. Hij maakt foto’s vanaf een perron en gebruikt de zuilen van het station om de foto’s in drieën te delen. “Ik ben al langer geïnteresseerd in deze look. Wanneer je een panorama maakt van het beeld, lijkt de foto zowel op een oude filmrol als op de christelijke drieluiken uit de middeleeuwen.”

Dankzij een zorgvuldige selectie van metrostations en de gelijkvormigheid van de architectuur kon Natan deze stijl doorzetten, maar het fotograferen was geen makkelijke klus. “De composities hebben meerdere dimensies, aangezien ik bij elke foto rekening moest houden met drie verschillende beelden. De full-frame beelden van mijn Sony Alpha 1 worden samengedrukt in een panoramisch beeld dat bestaat uit drie vlakken. Je moet weten wat er in alle drie de vakken op hetzelfde moment gebeurt.”

Natan maakte in een week duizenden foto’s in 30 verschillende metrostations, waaronder stations in Manhattan, Queens, The Bronx en Brooklyn. Daarbij zorgde hij dat hij onder verschillende omstandigheden fotografeerde, van het spitsuur in de ochtend tot het midden van de nacht.

“Ik bleef niet op één plek. Elke paar meter bieden de zuilen een nieuw kader met nieuwe mensen en dus een hele nieuwe relatie met het drieluik”, legt Natan uit. “Je moet actief en observerend te werk gaan. Soms gebeuren er dingen in het frame die je nog niet eens had gezien – fantastische menselijke gebaren die je pas ziet bij de bewerking.”

Hoewel deze vorm van straatfotografie strakker, afstandelijker en meer observerend is dan andere vormen, moest Natan toch snel doorwerken om scherpe, gedetailleerde beelden te maken die geschikt waren voor grote afdrukken. Natuurlijk gebruikte hij daarvoor de Sony Alpha 1. “Je kunt me vertrouwen wanneer ik zeg dat de spiegelloze camera’s van Sony superieur zijn, aangezien ik een bijna identiek project al een keer met een DSLR heb gemaakt. Omdat ik in duistere stations vanuit de hand fotografeerde en geen ruis wilde, richtte ik me op mensen die niet bewogen. Toch had ik nog steeds sluitertijden tussen de 1/80 s en 1/125 s nodig, dus moest ik werken met hoge ISO-waarden.”

De Alpha 1 is klein en licht en daarom zeer geschikt voor straatfotografie. Natan maakt ook gebruik van de hulplijnen op de elektronische zoeker van de camera om ervoor te zorgen dat de zuilen van het drieluik verticaal zijn. “Ik heb de beelden niet rechtgezet in de bewerking. Ze zijn gewoon zo genomen. Dit vond ik erg belangrijk, moreel gezien. Het beeld op de elektronische zoeker is ook daadwerkelijk trouw aan het eindresultaat. Zelfs bij weinig, kunstmatig licht zoals dat in de metro kun je direct zien hoe de foto er in die belichting uit gaat zien.”

Hoe heeft Natan gekozen welke van de vele foto’s hij ging gebruiken voor het magazine en zijn website? “De algemene basis bij het kiezen van de beste foto’s is dat je er iets bij moet voelen. Dat zijn de foto’s die interessant zijn, je intrigeren en leiden tot de gesprekken die je wilt voeren.”