Sensatie op de piste

Het is januari 2021 en professioneel sportfotograaf Mine Kasapoğlu kijkt uit over een kronkelende baan sneeuw en ijs tussen de bomen en rotsen. Dit is de Streif, een skipiste voor de Afdaling Mannen van de Wereldbeker alpineskiën op de Hahnenkamm in de Kitzbüheler Alpen van Oostenrijk. Deze huiveringwekkende afdaling van meer dan 860 meter staat bekend als de lastigste afdaling ter wereld. Skiërs kunnen zich hier geen fouten permitteren.

Mine vertelt: “Dit is de moeilijkste afdaling die er is. Het is bizar en geweldig om te zien hoe sporters hier hun lef en vaardigheden beproeven tijdens een race naar beneden.”

Het is overduidelijk dat Mine bewondering heeft voor de skiërs die deze ultiem gevaarlijke baan trotseren. Ze zegt: “Als ik foto's maak, probeer ik ze altijd perfect en heroïsch in beeld te brengen. Met valpartijen houd ik me niet bezig, want dat is niet waar ik de sporters mee associeer. Ik vind dat ze deze aanpak verdienen, want voor mij zijn ze superhelden en ik wil met mijn foto's laten zien hoe de skiërs naar perfectie streven. Als ik in het publiek stond, zou ik ze toejuichen, maar ook met mijn fotografie kan ik ze steunen.”

Voor haar werk onderzoekt Mine ook de menselijke kant van professionele sport, iets wat makkelijk vergeten wordt als we alleen foto's zien van mensen die zich in hun eentje een weg naar de voet van de berg banen. “Natuurlijk fotografeer ik de skiërs graag in actie, maar ook hun voorbereidingen leveren gouden shots op,” zegt ze, “zoals het shot dat ik maakte van Max Franz die een rustige plek had gevonden om in gedachten de piste na te lopen en de bochten en dalingen te oefenen.”

Tijdens wedstrijden hebben zowel fotografen als sporters te maken met uitdagingen. Skiërs mogen geen fouten maken, maar dat geldt net zo goed voor de fotografen die hun afdaling vastleggen. Mine legt uit: “Het is belangrijk om de juiste plek te kiezen, maar net als bij elke buitensport zijn het licht en het weer allesbepalend. Op de piste in Kitzbühel kun je bij de laatste schans geweldige shots maken met het publiek op de achtergrond, maar in 2021 was er geen publiek!”

Natuurlijk kan het ook lastig zijn om scherp te stellen op een subject dat met 140 kilometer per uur voorbijraast en dan ook nog het juiste kader te vinden, maar met de Sony Alpha 9 II is dat verleden tijd. Voor dit evenement gebruikte Mine haar Alpha 9 II met een FE 400 mm f/2.8 GM OSS-lens en maakte ze zoals gewoonlijk een reeks fantastische shots. “Timing is zo belangrijk,” zegt ze, “want met zo'n hoge snelheid kan een skiër al weer uit beeld zijn voordat je het doorhebt. Voor de beste compositie zijn ervaring en concentratie nodig en er zijn altijd een paar aanknopingspunten om in te schatten wanneer skiërs het frame binnenkomen. Ze komen langs met een interval van zo'n 45 seconden, dus ik sta klaar, en soms draaien de televisiecamera's ook hun kant op voordat ze tevoorschijn komen.”

De EVF zonder black-out is volgens Mine een van de belangrijkste functies van de Alpha 9 II die het makkelijker maken om de gewenste shots te krijgen. Samen met de elektronische sluiter en de framesnelheid is de Alpha 9 II de perfecte tool voor actiefoto's. Ze legt uit: “Deze camera heeft mijn werkwijze op de piste echt veranderd. Ik kan het subject heel makkelijk volgen, fotograferen met 20 fps en erop vertrouwen dat elke foto scherp wordt. De EVF werkt overigens ook uitstekend in de sneeuw. Het wit is zo fel dat je de foto's niet kunt controleren op het hoofdscherm, maar met de Alpha 9 II weet ik dat ze allemaal toch wel scherp zijn.”

Om bewegingen stil te zetten met zo'n uitvergrote weergave, is ook de sluitertijd heel belangrijk. Mine vertrouwt hiervoor op de elektronische sluiter en hoge ISO-prestaties van de Alpha 9 II en gebruikt instellingen van tot wel 1/16.000e seconde. Ze legt uit: “Ik gebruik nu altijd de elektronische sluiter, want die maakt zo'n groot verschil. Ik krijg meer frames, scherpere foto's en de sluiter is volledig stil, dus de fotografen om me heen weten niet precies wanneer ik de sluiterknop indruk. Heel fijn!”

Uiteindelijk kan er maar één de winnaar zijn. Op de Hahnenkammafdaling was dat in 2021 de Zwitserse Beat Feuz, met een tijd van 1:53.77, wat in de buurt komt van de recordtijd. Een goede foto betekent voor elke fotograaf iets anders. Mine legt uit: “Voor mij is het belangrijk dat ik het gevoel goed overbreng. Ik wil dat als mensen mijn foto zien, hun hart een sprongetje maakt, net zoals ik dat voelde op het moment dat ik de foto maakte. Soms is het de uitdrukking op het gezicht van een sporter, de lichaamstaal of de manier waarop hij of zij inleunt in een bocht. Ik moet er enthousiast van worden.”