Mijn naam is Nikola Krstić en ik ben al meer dan 11 jaar filmmaker. In die tijd heb ik op bijna elk continent gefilmd, van commercials en toeristische films tot documentaires en korte creatieve projecten. Voor mij gaat het bij filmmaken altijd om het vinden van verhalen op onverwachte plaatsen, plekken waar natuur, cultuur en menselijke verbondenheid samenkomen, en iets onvergetelijks creëren. Dat is wat me naar Kirgizië trok. Het is een land waar niet veel mensen aan denken als ze een reis plannen, maar dat is precies waarom ik wilde gaan. Het is afgelegen, rauw en vol tradities die vandaag de dag nog steeds voortleven, en voelde daardoor als de perfecte locatie voor een avontuur.

Creatieve visie en inspiratie De vonk achter deze korte film was het idee om een gebied te verkennen dat nog steeds omgeven is met mysterie. Kirgizië wordt gedomineerd door wilde bergen, verborgen valleien en nomadische families die al eeuwenlang op dezelfde manier leven. We wilden dat levensritme vastleggen en op een filmische manier delen, waarbij we ook wilden uitproberen hoe ver we konden gaan met een compacte filmopstelling. Het verhaal ontwikkelde zich op een natuurlijke manier. In het begin ging het alleen om het documenteren van het nomadische leven. Maar terwijl we reisden, begonnen onverwachte uitdagingen het verhaal vorm te geven: vast komen zitten in de modder voor een opname bij zonsondergang met adelaarsjagers, autopech op 3.000 meter of plotselinge stormen die wegen in rivieren veranderden. In plaats van obstakels werden deze gebeurtenissen onderdeel van het verhaal. En natuurlijk zou dit allemaal niet mogelijk zijn geweest zonder mijn kleine maar toegewijde team. Filmmaken op zulke afgelegen plaatsen is geen solowerk; er is een hele ploeg voor nodig. Ik had het geluk dat ik Alen Tkalčec en anderen bij me had. De camera zelf was van invloed op onze manier van werken. De wetenschap dat ik de Sony FX2 had, gaf me het vertrouwen om de film op een uitgeklede manier te benaderen: kleine crew, minimale uitrusting en de vrijheid om te improviseren. De grootste uitdaging? De onvoorspelbaarheid. Twee weken in de bergen betekende geen vangnet. Als er iets kapot ging, moesten we het zelf repareren of ter plaatse een oplossing vinden. Wat dat betreft heeft de FX2 zich echt bewezen. De camera is betrouwbaar, veelzijdig en licht genoeg om overal mee naartoe te nemen, en hielp ons om te blijven filmen wat er ook gebeurde. Werken met de Sony FX2 Het eerste wat me opviel toen ik de FX2 oppakte, was het formaat. Hij is compact en licht, maar heeft toch al het DNA van de Cinema Line. Die combinatie was perfect voor Kirgizië, waar we urenlang liepen met uitrusting op onze rug en constant wisselden tussen geplande opstellingen en snelle run-and-gun-momenten. Een ander heel groot voordeel was dat de FX2 aanvoelde als een echte 2-in-1 tool, een bioscoopcamera en fotocamera in één. Ik hoefde niet voor alleen foto's een extra camera mee te nemen. De mogelijkheid om zowel professionele video's als foto's met een hoge resolutie vast te leggen met één behuizing, maakte mijn apparatuur lichter, eenvoudiger en veel efficiënter. Dankzij functies zoals Dynamic Active-stabilisatie kon ik opnames maken vanuit de hand wanneer het niet mogelijk was om een statief of gimbal op te stellen. En de Dual Base ISO was een redder in nood tijdens nachtelijke opnames, bijvoorbeeld toen we lokale muzikanten filmden die optraden rond een enorm kampvuur midden in de bergen. Ik was ook heel blij met hoe gemakkelijk ik kon schakelen tussen foto en video. Dankzij de sensor met 33 megapixels en de speciale foto/video-knop kon ik op elk gewenst moment foto's met een hoge resolutie maken zonder het filmproces te onderbreken. En dan is er nog de Super 35-modus. Dit is een van de meest onderschatte functies. Met een lens als de FE 24-70mm f/2.8 GM II fotografeer je plotseling met het bereik van een 105mm-lens zonder kwaliteit in te leveren. Die flexibiliteit was zo waardevol voor filmen in documentairestijl. Aanvankelijk had ik mijn twijfels over de vraag of deze compacte cinemacamera genoeg was voor zo'n veeleisende shoot. Maar tegen het eind van de reis realiseerde ik me dat ik zo aan de FX2 gewend was geraakt, dat dit nu de camera is waar ik steeds op zal terugvallen.

Technische en filmische aanpak Voor dit project hebben we de FX2 gecombineerd met een reeks Sony G- en G Master-lenzen waarmee we klaar waren voor elke situatie:

• De FE 16 mm f/2.8 G voor weidse landschappen en immersieve scènes.
• De FE 16-35 mm f/2.8 GM II voor dynamische opnames uit de hand.
• De FE 24-70 mm f/2.8 GM II als mijn werkpaard. Dit is de lens die ik 80% van de tijd op mijn camera heb.
• De FE 28-70 mm f/2 GM was onze portretlens en troefkaart bij weinig licht.
• De FE 70-200 mm f/2.8 GM OSS II met de 2x teleconverter voor wilde dieren in de verte en de Kok Boru-paardenspelen.

Voor audio gebruikten we de ECM-B1M-microfoon, een perfecte, lichte oplossing om onderweg helder geluid vast te leggen. Hiermee kon ik opnames maken die met andere apparatuur niet mogelijk waren geweest. Close-ups vanuit de hand van mensen op de dierenmarkt in Karakol, bijvoorbeeld, voelden natuurlijk aan omdat de FX2 niet intimiderend is. De lokale bevolking lachte met ons mee, ook toen ze geiten achterin een auto laadden. En toen Alen aanbood om mee te doen aan een Kok Boru-paardenworstelwedstrijd, zorgden de stabilisatie en het bereik van Super 35 ervoor dat het beeldmateriaal aanvoelde alsof we middenin de actie zaten. De beeldkwaliteit en de kleurwetenschap van Sony gaven ons een sterke filmische basis. Zelfs bij ruige omstandigheden, op grote hoogte, bij fel zonlicht of diepe schaduw, hadden de bestanden ongelooflijke details en een fantastisch dynamisch bereik. Artisticiteit en publiek Wat ik hoop dat het publiek uit deze film haalt, is een indruk van hoeveel schoonheid en traditie er nog steeds bestaat op plaatsen waar we zelden aan denken. Kirgizië is wild, uitdagend en soms meedogenloos, maar dat maakt het inspirerend. Ik hoop ook dat het aspirant-filmmakers laat zien dat je geen enorme crew of zware uitrusting nodig hebt om een betekenisvol verhaal te vertellen. De Sony FX2 bewijst dat je je opstelling compact kunt houden, je aan elke situatie kunt aanpassen en toch resultaten van professionele kwaliteit kunt leveren. Voor mij bepalen dit soort tools hoe de toekomst van korte en onafhankelijke films eruitziet. Ze maken ons wendbaar en zorgen ervoor dat we met minder bagage kunnen reizen en ons kunnen concentreren op creativiteit in plaats van logistiek. Mijn advies aan andere filmmakers: wees niet bang om te experimenteren met nieuwe apparatuur. Gebruik ze in ongemakkelijke situaties. Je ontdekt niet alleen wat de camera kan, maar ook wat je kunt doen als de tools je de vrijheid geven om je op het verhaal te concentreren.

Afsluitende gedachten Als ik terugkijk, was Kirgizië een van de moeilijkste projecten die ik ooit heb gedaan, maar ook een project dat mij heel veel voldoening heeft gegeven. Drie weken voelden als twee maanden, vol uitdagingen, verrassingen en onvergetelijke momenten. Al die tijd heb ik de FX2 steeds bij me gehad. Maar behalve om de uitrusting ging het ook om de mensen met wie ik de reis deelde. Het gezelschap van Alen Tkalčec en de rest van de ploeg maakte de ervaring onvergetelijk. Ze hebben dezelfde uitdagingen doorstaan, om dezelfde dingen gelachen, dezelfde frustraties gedeeld en samen hebben we het verhaal tot leven gebracht. Wat begon als een experiment, eindigde met een camera die ik niet wilde neerleggen. En voor mij is dat het grootste compliment dat ik kan geven.

Speciale dank aan het team: Nikola Krstić:https://www.instagram.com/nickrstic Alen Tkalčec: https://www.instagram.com/be_mesmerized/ Stjepan Dolenec: https://www.instagram.com/be_mesmerized/ Bekijk de volledige video van Nikola hier.