"Als het gaat om reisfotografie," begint Tolis Fragoudis, "is het zo dat hoe langer je ergens blijft, hoe dieper je erin kunt duiken. Voor mij is dat het boeiende eraan. Als ik naar een nieuwe plek ga, wil ik die leren kennen - ook de mensen die er wonen. Dus blijf ik zo lang als ik kan en stel ik niet te veel specifieke doelen. Reisfotografie moet geen checklist zijn die je afvinkt."

Deze aanpak kan opnamen boven het toeristische niveau uit tillen en het effect daarvan is duidelijk te zien in zijn recente werk in de woestijnen en bergen van Namibië. "De meeste mensen die een plaats bezoeken, nemen misschien een week de tijd. Dat is niet lang, maar het wordt nog ingewikkelder als ze 100 dingen boeken om te beleven en te fotograferen. In Namibië had ik een maand en zelfs dat is niet genoeg om een plaats echt te leren kennen, maar het was lang genoeg om te vinden wat ik zocht."

Nergens is dit meer waar dan bij het fotograferen van de bevolking van een plaats, aldus Tolis. "Of het nu gaat om een stad in het midden van Europa of een stam die in de woestijn leeft, als je er maar een paar minuten doorbrengt, kun je alleen maar beelden verwachten die eruit zien of ze door een buitenstaander zijn gemaakt." "Maar als je een dag of langer blijft, en je leeft, eet en praat met de mensen, begin je de patronen te zien van hoe ze leven. En dat levert natuurlijkere en boeiendere foto's op."

Maar hoe werkt dit in praktische zin, vooral in een land dat je nog nooit hebt bezocht? "Het is belangrijk om niet meteen te veel na te denken over fotografie, maar om in een flow te komen. Laat je leiden door je ogen en je hart en je vindt het juiste pad."

"We waren op een van de bergpassen, in een gebied dat Spitzkoppe heet en daar raakte ik aan de praat met een bewoonster, Rieth van Schalkwyk, met de vraag of we op de pas mochten kamperen en onder de sterrenhemel wat foto's mochten maken van de toppen en rotsformaties. Het bleek dat haar man een zeer beroemde luchtfotograaf was geweest - Paul van Schalkwyk. Ze had veel lokale connecties en toen ik vroeg naar lokale stammen, zette ze ons op het juiste spoor."

Samen met deze gids bezocht Tolis deze stam - de Ovahimbas - en nam levensmiddelen als geschenk voor ze mee, zoals meel, olie en zout, in ruil voor een verblijf van een dag in hun kamp. "Door het op deze manier te doen, wisten ze dat mijn bedoelingen eerlijk waren. In het begin nam ik geen foto's. Maar het is grappig, want al snel zeiden ze: 'Hé, waar is je camera, laten we foto's maken!'"

"Als ik reisportretten maak, zijn ze vaak in deze spontane stijl, niet geposeerd maar natuurlijker en onverwacht. En daar helpen de functies van de Sony Alpha 7R IV echt bij."

"Zeker, de AF van de Alpha 7R IV is essentieel," vervolgt hij, "en de snelheid en nauwkeurigheid ervan waren echt belangrijk omdat veel van de portretten werden gemaakt met de FE 135mm f/1.8 GM op het maximale diafragma. In dat soort situaties, waarin de scherptediepte hooguit een paar centimeter bedraagt, is de oogvolgstand van onschatbare waarde. Die werkt over het hele beeld, zodat niets eraan ontsnapt. Mensen bewegen, lachen en leven, precies zoals ik ze mij wilde herinneren, en de camera stopt niet voor ze."

In die situaties kwam ook het kantelbare scherm van de Alpha 7R IV om de hoek kijken. "Ik wil geen portretten die geposeerd zijn, dus in die situaties heb ik de camera zelden aan mijn oog. Die manier van fotograferen maakt mensen soms een beetje ongemakkelijk. In plaats daarvan kan ik dankzij het scherm van de Alpha 7R IV fotograferen zonder ze rechtstreeks aan te kijken en met de camera op mijn knie ben ik een beetje onzichtbaar. Ze denken dat ik andere foto's bekijk en zijn daardoor meer zichzelf - natuurlijker in hun pose, zullen we maar zeggen."

Een ander belangrijk facet van de Sony Alpha 7R IV voor Tolis is de ongelooflijke details die het toestel kan produceren, zowel in resolutie als in de hoge lichten en schaduwen van contrastrijke scènes. "Als ik een camera koop, is een van de belangrijkste dingen het dynamische bereik, en de Alpha 7R IV biedt dat ruimschoots. Een geweldig voorbeeld is deze opname van de matriarch van de stam in haar hut. De zon schijnt naar binnen, maar er is niets overbelicht of verloren gegaan in duisternis."

Wat vond Tolis in het algemeen van zijn verblijf van een maand in Namibië? "Het is een heel veilig en mooi land, en een land dat lijkt op geen enkel ander land waar ik ben geweest, maar wat mij echt is bijgebleven, zijn de mensen die ik toen heb ontmoet en hoe open en vrolijk ze waren. Ze hebben een speciale energie en ik ben zo blij dat ik die kon vastleggen met mijn Sony-camera - de perfecte reisgenoot voor shoots tijdens reizen zoals deze."