Ik ben een landschapsfotograaf die graag reist en unieke plekken fotografeert, zeker als de natuur daar sterk aanwezig is. De Dolomieten zijn een van mijn favoriete locaties. Daar ga ik meerdere keren per jaar naartoe, omdat ik hier altijd weer unieke foto’s kan maken.
Ik fotografeer al jaren met apparatuur van Sony in combinatie met verschillende vaste lenzen. De laatste tijd gaat mijn voorkeur steeds meer uit naar zoomlenzen. Deze bieden zowel gemak als snelheid, zonder dat de beeldkwaliteit eronder lijdt. De twee zoomlenzen die ik altijd meeneem zijn de fantastische 12-24mm f/2.8 GM en de 70-200mm f/2.8 GM II. Net als alle andere G Master-lenzen hebben deze zoomlenzen een geweldige scherpte in het gehele frame, zelfs met het grootste diafragma. Daardoor heb ik nooit het gevoel dat de prestaties ten koste gaan van veelzijdigheid.
De nieuwe 70-200mm is 30% lichter dan het vorige model en dat maakt een groot verschil als je op reis bent. Ik weet niet of dat het gevolg is van het feit dat de lens beter in balans is, maar je kunt de hele dag fotograferen zonder dat je vermoeid raakt. Met de zoomring kun je snel inzoomen: je gaat moeiteloos van 70 naar 200 mm.
Mijn favoriete lens voor landschappen is de 12-24mm GM. Voordat deze werd uitgebracht, was er nog geen hoogwaardige ultragroothoeklens met een zeer groot diafragma. Sony heeft dit allemaal samengebracht in deze f/2.8-lens. Ik was aangenaam verrast toen de lens, ’s avonds met de felle lichten van de dorpen aan de Amalfikust, totaal geen lensflare gaf. Geweldig! De schittering is zo goed als afwezig tussen f/11 en f/22. Met de zon en kunstverlichting krijg je een mooie ster, met afwisselend korte en lange punten.
Zelfs het gewicht valt mee, wat vrij opmerkelijk is als je bedenkt hoe snel de lens is. Een ander groot pluspunt is dat je filters aan de achterkant van de lens kunt plaatsen, waardoor je geen zware en dure filterhouder hoeft te gebruiken. Zo kan je voordelige ND-filters gebruiken voor lange belichtingen.
Wat betreft de 70-200mm: een van de voordelen is dat Sony de lensademhaling heeft weten te beperken. Hetzelfde geldt voor de focus shift tijdens het in- en uitzoomen, waardoor je onderwerp scherpt blijft terwijl je de brandpuntsafstand verandert.
Een andere nuttige toevoeging is de fulltime DMF-knop, waarmee je met handmatige scherpstelling kunt ingrijpen, zelfs wanneer AF-C-tracking aanstaat. Als laatste is er de nieuwe Mode 3: deze vorm van stabilisatie komt goed van pas wanneer je een snel bewegend onderwerp volgt.
De autofocus van beide lenzen presteert altijd perfect en dat geldt vooral voor de 70-200mm. In combinatie met mijn Alpha 7 IV is het bijna onmogelijk om een onscherpe foto te maken.
Alessandro Laurito is een Italiaanse landschapsfotograaf en contentcreator