De eerste keer dat Alex Farinelli als fotograaf de racebaan opstapte “stond hij te trillen op zijn benen”, geeft hij ruiterlijk toe. Hij was al vaak als toeschouwer aanwezig geweest bij de MotoGP. Zijn eerste professionele opdracht tijdens de Misano Adriatico in 2011 was een levenslange droom die uitkwam. Eindelijk mocht hij zijn helden in actie fotograferen.

“Ik had al heel wat races bijgewoond en ik volgde de MotoGP als kind al op tv", legt Alex uit. “Maar om daar tussen mijn helden te staan, dezelfde lucht in te ademen, dezelfde geuren van brandstof en brandend rubber te ruiken en het gieren van de motoren te horen op slechts een paar centimeter afstand, dat was ongelooflijk. Je voelt de adrenaline door je aderen stromen. Dat gevoel, die vlinders in mijn buik en mijn hart dat als een gek tekeer gaat, probeer ik over te brengen in mijn foto’s. Het draait allemaal om de passie en de emotie die je daar voelt, zo dicht bij de actie.”

Maar het is niet eenvoudig geweest om als fotograaf bij de MotoGP terecht te komen. Alex moest hard werken om zijn kans te krijgen, net als de motorcoureurs. “Jarenlang werkte ik tijdens verschillende wedstrijden in mijn regio samen met andere fotografen. We fotografeerden sporten als wielrennen, hardlopen en zwemmen. Ik was nog geen professioneel fotograaf en werkte voornamelijk als analist en programmeur. In die tijd vroeg ik iedereen die ik kende of ze me bij een MotoGP-evenement binnen konden krijgen. Uiteindelijk kreeg ik de accreditatie voor Misano Adriatico. Ik had geluk, maar ik was ook erg koppig en gaf nooit op”, vertelt hij lachend.

Het is duidelijk hoe gepassioneerd Alex is over het vastleggen van zijn favoriete sport, maar hoe pakt hij dat aan? Welke technieken gebruikt hij om emotie in zijn foto’s te leggen? “Elke race is speciaal voor mij”, legt hij uit. “De coureurs doen allemaal hun uiterste best, dus ik probeer ook iets bijzonders te doen. Op die manier probeer ik een woweffect te creëren in een foto en dat houdt me gemotiveerd. Het is als zuurstof voor mijn longen.”

Net als veel sportfotografen vertrouwt Alex op zijn Alpha 1 en Alpha 9 II om deze momenten vast te leggen. “Mijn camera’s van Sony zijn essentieel geweest bij de ontwikkeling van mijn fotografie”, vertelt hij. “Ze helpen me om het volledige spectrum van een situatie te beslaan. Dankzij de precisie en snelheid van de autofocus bij elk diafragma kan ik bijvoorbeeld een stuk creatiever te werk gaan. Ik gebruik een groot focusbereik en autofocus met tracking en weet dat ik daar volledig op kan vertrouwen. Dat betekent dat ik creatiever kan zijn en de monitor kan gebruiken om vanuit verschillende perspectieven te fotograferen, zoals laag bij de grond of juist hoog boven me.”

“Op de racebaan moet je de motoren en coureurs observeren om hun bewegingen en lijnen te begrijpen”, gaat Alex verder. “Dan kun je de belangrijke momenten vastleggen. Kennis van het parcours en de coureurs is heel nuttig, want al die informatie komt samen en helpt om een effect te creëren. Niet alleen de coureurs, maar ook de baan en het landschap vormen essentiële elementen in mijn composities. Ze dragen bij aan de emotie van het moment.”

In deze foto, gemaakt op het Circuit de Barcelona-Catalunya in Spanje, kwamen deze vaardigheden goed van pas. “Het is de derde bocht en dat is een beroemde, omdat deze heel snel is”, legt Alex uit. “Je ziet hoe de coureur zijn motor de bocht in duwt en heel dicht bij de baan komt. Deze foto heb ik gemaakt met mijn camera op de grond. Daardoor kon ik verbinding maken met de coureur, omdat ik op dezelfde hoogte zat.”

Op een andere foto die Alex maakte op het circuit van Barcelona gebruikte hij de vorm van de racebaan om de actie te kaderen. “Dit is de allerlaatste bocht en ik vind het patroon op de baan prachtig, want het geeft de foto een gevoel van snelheid”, legt hij uit. “Hier gebruikte ik een langere sluitertijd van 1/40 s, om wat bewegingsonscherpte te creëren. Ik gebruik altijd een ND-filter, zodat ik dit kan doen en toch het grootst mogelijke diafragma kan gebruiken.”

Een wedstrijd fotograferen betekent ook dat je werkt met de teams en coureurs die niet op de racebaan staan. Alex heeft een aantal voorbeelden van hoe ook daar de emoties hoog oplopen. “Als ik in de garage fotografeer, moet de focus op de ogen en de gezichtsuitdrukking liggen. Hier zie je bijzondere situaties waarin de coureur met zijn crew praat of bijgelovige rituelen uitvoert. Het hoort allemaal bij de ervaring en die momenten zijn net zo spannend als de actiefoto’s.”

“In de garage werk ik voornamelijk met de eye-autofocus”, vertelt hij verder. “Als ik het diafragma van een lens als de FE 24mm f/1.4 GM helemaal openzet, weet ik dat de lens altijd scherpstelt op de ogen. Daardoor mis ik niets. En omdat ik geen tweede kans krijg om een foto te maken, moet ik elke fout voorkomen. Alles moet perfect zijn en dat is wat deze camera’s me bieden.

Op deze foto, die is gemaakt op het Portimão Circuit in Portugal, zie je regerend wereldkampioen Fabio Quartararo die blij is met zijn overwinning. “Hij draaide naar me toe en lachte”, vertelt Alex. “Dat was een geweldig, uniek en emotioneel moment. Ik ben een van de fotografen van het Yamaha-team. Als je uitstekende relaties hebt met de coureurs helpt dat enorm in dit soort situaties. Als de coureurs je vertrouwen, zijn ze relaxter en zelfverzekerder en dat draagt bij aan goede foto’s.”

“Het is misschien een open deur, maar bij fotografie moet iedereen werken aan het ontwikkelen van een eigen stijl. Bij motorsport heb je ervaring nodig om de racebaan te kennen en te anticiperen op wat er kan gebeuren. Maar je moet ook je eigen stijl vinden en niet hetzelfde willen zijn als de rest. Met mijn stijl wil ik mijn emoties tonen en die komen en gaan in een fractie van een seconde. Zonder de snelheid en precisie van mijn uitrusting van Sony zou het veel moeilijker zijn.”