Door de eeuwen heen zijn de Alpen altijd een bron van fascinatie geweest voor kunstenaars. De meest legendarische bergketen van Europa strekt zich uit over een afstand van zo'n 1200 km, van Nice in het westen tot Triëst en Wenen in het oosten, met dramatische pieken die de lucht boven Monaco, Frankrijk, Zwitserland, Italië, Liechtenstein, Duitsland, Oostenrijk en Slovenië doorsnijden. Maciej Pesko, specialist in berglandschappen, deelt die passie. "De stilte van de Alpen kalmeert de ziel, maar elke blik op de toppen doet je hart ook sneller kloppen", zegt hij. "Dit zijn plaatsen die nederigheid en ontzag inboezemen. Je hebt het gevoel dat je slechts een gast bent in de aanwezigheid van iets groters."

Hij is een oude bekende op heel veel plaatsen in het gebergte, waaronder "de scherpe, verticale kalkstenen Dolomieten, de wildernis en oerruigheid van de Julische Alpen, en de harmonie tussen ongetemde natuur en menselijke aanwezigheid in de Oostenrijkse Alpen", maar zegt dat hij pas kort geleden, in de Zwitserse en Franse Alpen, de werkelijke grootsheid van deze landschappen begon te zien. "In die gebieden", zegt hij met een grote grijns, "heb je scherpe granieten toppen, weelderige groene valleien, gletsjers die rechtstreeks uitkomen in bergmeren... Hun diversiteit is verbluffend." Hoe legt hij al die dramatiek en energie vast met zijn camera? "Het eerste is dat je moet beseffen dat bergen onvoorspelbaar zijn", legt Maciej uit. "Dit zijn plaatsen waar het licht in een oogwenk kan veranderen en het weer een volledig nieuw script kan schrijven. Ze zijn fotografisch net zo veeleisend als in fysiek opzicht." Het antwoord, zegt hij, is "geduld en openheid. De bergen zullen je leiden. Je hoeft alleen maar te wachten op het licht dat hun karakter onthult."

"Technisch gezien helpt het om in lagen te denken," vervolgt hij, "met een voorgrond, middenplan en achtergrond. Dat zorgt voor diepte, net als wanneer je je blik het beeld in laat volgen langs paden, bergkammen of beekjes. Timing is ook belangrijk, want bergen laten vaak hun ware karakter zien bij zonsopgang en zonsondergang, wanneer het licht hun textuur accentueert, het contrast zachter is en wolken of mist hun vorm vereenvoudigen of hun hoogte benadrukken. "Drie van zijn recente favoriete beelden, die hij heeft gemaakt met een Sony Alpha 6700, zijn voorbeelden van verschillende technieken en lenskeuzes. De eerste, "een beeld van de top van de Mont Blanc die boven kleurrijke bloeiende heide uitsteekt, zit vol contrasten", zegt hij. "Ik heb hier gebruik gemaakt van de groothoek van de Sony E 11mm f/1.8-lens om diepte toe te voegen en de kijker mee te nemen in de scène, en van de Focus Bracket-modus van de Alpha 6700, waarmee ik een foto kon maken die van voor naar achter perfect scherp is."

De tweede is een foto van de Matterhorn in de schemering. "Hier was het licht de sleutel", legt Maciej uit. "Slechts een paar minuten na zonsondergang verfden de laatste stralen de top rood. Mijn belichting moest precies goed zijn om de subtiele gloed vast te leggen zonder details in de donker wordende vallei eronder te verliezen. Dus gebruikte ik de automatische belichtingsverschuiving van de camera, zodat er geen tonaliteit verloren ging."

De derde toont een in mist gehuld alpenbos. "Dit gaat volledig om de sfeer van een regenachtige bergdag", legt hij uit. "De wolken bedekten de nabijgelegen toppen, maar ik pakte het perfecte moment waarop ze genoeg uit elkaar gingen om de natuurlijke contouren van de berghelling en de subtiele toonovergangen te onthullen. Deze keer gebruikte ik de Sony E PZ 18-105 mm f/4 G OSS met een brandpuntsafstand van 105 mm. Dit is het soort brandpuntsafstand waarmee je een fragment van het landschap kunt isoleren en de sfeer kunt benadrukken."

Het combineren van deze lenzen "biedt enorme flexibiliteit in de bergen", vervolgt Maciej. Met de 11mm-lens kan ik brede beelden vastleggen en voorgronden opnemen om een gevoel van ruimte en omvang te creëren, maar bewuste compositie is essentieel. Je moet ervoor zorgen dat je een sterke voorgrond hebt om de kijker te leiden en de lens moet zo mogelijk perfect waterpas worden gebruikt, anders kunnen beelden er onnatuurlijk uitzien. Met de 18-105mm-lens kan ik prioriteit geven aan details in de verte, zoals het licht op een piek of de textuur van een gletsjer, en kan ik lagen creatief comprimeren. Samen voorzien ze in praktisch al mijn behoeften. "De Alpha 6700 is Maciejs eerste keus voor shoots in de bergen geworden. "Naast de modi die ik al noemde, vind ik de snelheid en precisie van de autofocus, die bij snel veranderend licht een enorm verschil maakt, fantastisch", legt hij uit. "En de beeldkwaliteit is verbluffend, zelfs bij hogere ISO's, die ik vaak nodig heb bij moeilijke lichtomstandigheden."

"Het formaat van de camera is ook een groot voordeel", vervolgt Maciej. "Een kleinere behuizing betekent minder gewicht in je rugzak, en elke gram telt als je urenlang naar boven loopt met al je andere benodigdheden, proviand en veiligheidsuitrusting. Maar in mijn ervaring betekent het kleinere formaat nooit mindere resultaten. Hij opent juist mogelijkheden die anders buiten bereik zouden zijn. Ik vind het echt een geweldig stuk apparatuur. "Met meer Alpenreizen in het verschiet verwacht Maciej dat zijn connectie alleen maar sterker zal worden. "Zoals alle landschapsfotografen wil ik de bergen vastleggen in klassieke, ansichtkaartachtige shots, maar ik wil ze ook op een meer persoonlijke manier bestuderen. Ik wil meer tijd onder elke piek doorbrengen en het karakter ervan leren kennen. En nu heb ik de perfecte camera en lenzen om dat te doen."