Uitgelichte foto

Dit is Karl: een mooi mens. Kijk maar naar zijn ogen. Ik kan zien dat een paar mensen verliefd zijn geworden op dit type mens, omdat ze eerlijk en oprecht zijn. Hij rijdt niet in een snelle sportwagen of zet geen masker op. Dit is wie hij is. Ik was op een koude dag in Antwerpen toen ik Karl zag staan en een biertje zag drinken. Ik was benieuwd wat voor soort mens hij was. We raakten aan de praat en vreemd genoeg vertelde hij ons dat hij uit Nederland kwam, maar dat het gemakkelijker voor hem was om dakloos te zijn in de straten van Antwerpen. Hij had zijn hele leven gewerkt en had een moeilijke jeugd gehad. Hij zag mijn camera en vroeg: "Wil je een foto van me maken?" Natuurlijk deed ik dat, maar in dit soort situaties wil ik altijd de andere persoon leren kennen. Ik wil niet dat het een ongemakkelijke situatie wordt, of misbruik maken van de persoon. Ik praat altijd met ze en leer ze kennen, wie ze ook zijn, net zoals ik dat doe bij een portretshoot in een studio. "Dit is de manier van leven die ik heb gekozen," zei Karl, en hij vertelde me dat hij in het verleden huisvestingsmogelijkheden had afgewezen. Voor straatportretten gebruik ik altijd mijn Sony Alpha 7C II. Die is klein en heeft een zoeker aan de linkerkant. Als ik in liggend formaat fotografeer, kan ik hem met mijn rechteroog gebruiken, en tegelijkertijd mijn linkeroog op de scène gericht houden. Ik fotografeer zo goed als altijd met Creative Style ingesteld op Black & White. Dat brengt me terug naar mijn jeugd, toen ik met de camera's van mijn vader fotografeerde. Hij was een fotograaf en documentairemaker die al zijn beelden op zwart-witfilm vastlegde. En ik fotografeer alsof ik analoog werk: ik maak één foto en krijg ook maar één foto. Ik gebruik de eye-autofocus omdat ik daarmee volledig in het moment kan zijn. Die verbinding is voor mij erg belangrijk.

Ik gebruik de Sony FE 35mm f/1.4 GM altijd voor documentaires, straatfotografie en straatportretten. Ik gebruik een vaste lens omdat ik mijn frame ken: in- of uitzoomen betekent naar voren of naar achteren stappen. Ik wilde wat scherptediepte in de opname, dus heb ik deze foto niet op f/1.4 gemaakt. Fotograferen op f/3.2 gaf wat scherpte aan de achtergrond. Karl staat voor de trap, want dat is de ingang van waar hij woont. Het was dus belangrijk voor mij om die context en indruk van de stad te laten zien.

Ik ga over een paar weken terug naar Antwerpen. Ik ben van plan de foto af te drukken en Karl te zoeken. Ik wil dat hij het beeld ziet en trots voelt. Trots dat hij een mens is. De foto voelt levendig aan door die blik in zijn ogen en het oogcontact met mij. Je ziet wie hij is.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik deze foto van hem kon maken.