Stone Biter

Ismaele begon als wildlifefotograaf, en zijn werk werd gepubliceerd in internationale tijdschriften en bekroond tijdens wedstrijden van onder meer Nikon en National Geographic. Na zijn verhuizing naar Tromsø richtte hij zich op filmen in het poolgebied. Zijn eerste twee korte documentaires wonnen prijzen op internationale festivals en werden uitgezonden door de Italiaanse nationale omroep RAI. Arctic Blue, zijn debuutfilm, werd geproduceerd met steun van onder meer NFI en FFN. Het project is ontwikkeld via EsoDoc en Documentary Campus en won belangrijke prijzen op North Pitch en Wildscreen 2024. In 2025 ging Stone Biter in première. Deze nieuwe korte film maakte hij met steun van My World Film Grant. Hij werkt ook als freelance cinematograaf en dronepiloot bij BBC NHU, Silverback, Plimsoll en DocLights. Zijn werk is te zien op Netflix, BBC Studios, SVT, NDR en ORF.

Wat was de eerste vonk of inspiratie voor je film?De film begon met een persoonlijke droom: onder het noordpooloppervlak duiken en de zeewolf filmen tussen weelderige kelpbossen. Maar wat ik in plaats daarvan vond, was een kale zeebodem, ontdaan van leven door een explosie van zee-egels. Die schok werd de vonk. Ik voelde me gedwongen om te begrijpen wat er was gebeurd en, nog belangrijker, wat eraan werd gedaan. Dat moment van desillusie werd het startpunt voor het verhaal. Kun je ons iets vertellen over het verhaal? Welke thema's of emoties wilde je onderzoeken?Stone Biter onderzoekt de spanning tussen verlies en hoop. Het is een reis door een verdwijnend ecosysteem, maar ook een zoektocht naar veerkracht, zowel in menselijk als ecologisch opzicht. Ik wilde niet alleen de milieucrisis vastleggen, maar ook de stille vastberadenheid van mensen die proberen deze om te keren. Het gaat erom te getuigen en ervoor te kiezen om te handelen, zelfs als de kans op succes minimaal lijkt.

Hoe heeft het idee zich ontwikkeld van concept tot script? Heeft de camera zelf het verhaal op enige manier beïnvloed? Oorspronkelijk was het een eenvoudig natuurverhaal. Alleen ik, de zeewolf en de kelp. Maar toen ik begon met filmen, werd de afwezigheid van leven het verhaal. De camera werd een hulpmiddel om niet alleen te documenteren, maar ook te onderzoeken. Het leidde me naar de duikers, wetenschappers en gemeenschappen die onder de oppervlakte werkten, zowel letterlijk als figuurlijk. Het script is voortgekomen uit die reis –responsiever dan vooraf gepland. Wat was de grootste uitdaging tijdens de productie en hoe hielp de apparatuur je daarbij?De grootste uitdaging was het filmen in poolwateren: koud, onstabiel en vaak met zeer beperkt zicht. Timing en voorbereiding waren alles. Ik vertrouwde sterk op lichte Sony-camera's die geschikt zijn voor weinig licht en compacte onderwaterbehuizingen waarmee ik onder water snel, stil en responsief kon werken. Zonder dat soort uitrusting had ik de delicate details van het ecosysteem, of de intieme momenten met de mensen die het herstellen, niet kunnen vastleggen.

man met een sony-camera in een onderwaterbehuizing

Zijn er functies van de camera die je hielpen een specifieke look of sfeer te creëren?Ja, het creëren van een meditatieve, immersieve visuele toon stond centraal bij Stone Biter. Door met zowel de Sony Alpha 7S III als de Alpha 7 IV in S-Log3 te filmen, kon ik details in zowel schaduwen als hooglichten behouden. Daardoor kon ik de sfeer van de film tijdens de nabewerking bepalen. Ik gebruikte de XAVC S-I-codec en nam op in 10-bits 4:2:2, wat ongelooflijk rijke bestanden opleverde voor kleurgradatie. De scherptediepte van de full-frame sensor hielp delicate texturen zoals drijvende kelp en zee-egels te isoleren, waardoor elk frame intimiteit en emotioneel gewicht kreeg. Hoe presteerde de camera onder moeilijke omstandigheden, zoals weinig licht, snelle bewegingen, koude omgevingen?De prestaties waren uitzonderlijk. Onder water vertrouwde ik op de Alpha 7S III, waarbij de dubbele native ISO (vooral bij 12.800) een gamechanger was. Hierdoor kon ik bruikbaar, gedetailleerd beeldmateriaal vastleggen bij extreem weinig licht, wat essentieel is in poolwateren met minimaal natuurlijk licht. Boven water was de autofocus van de Alpha 7 IV ongelooflijk nauwkeurig bij het volgen van bewegende onderwerpen, zoals lokale duikers of wetenschappers in actie. Ik was ook erg tevreden over de crop-modus in 4K op de Alpha 7 IV. Hiermee kon ik snel de brandpuntsafstand wijzigen zonder van lens te wisselen, wat dynamische scènes flexibeler maakte.

een blauwe vis die rust op de oceaanbodem

Beide camera's maakten indruk in de koude poolomgeving. De Sony NP-FZ100-batterijen waren cruciaal: ik kon langere sessies opnemen, zelfs onder water, zonder dat ik bang hoefde te zijn dat de batterij ermee ophield als gevolg van de vriestemperaturen. Wat voor soort lens, microfoon en rig gebruikte je met de camera's? Gaven ze je nieuwe visuele mogelijkheden?Ik heb met verschillende lenzen van Sony gewerkt om de film een sterk visueel bereik te geven. Voor onderwaterwerk was de FE 28-70mm f/3.5-5.6 compact en flexibel. Boven water gebruikte ik de FE 24-70mm f/2.8 GM II als mijn werkpaard voor zowel interviews als observaties, terwijl ik met de FE 100-400mm f/4.5-5.6 GM OSS in combinatie met de Sony 1.4x teleconverter landschappen kon comprimeren en het gedrag van wilde dieren in de verte kon vastleggen. De scherpte, stabilisatie en snelle autofocus van al deze lenzen waren essentieel om me snel te kunnen aanpassen in het veld, of dat nu op het land, vanaf een boot of onder water was. Voor het geluid gebruikte ik de Sony ECM-B10-microfoon, die geluid van verrassend hoge kwaliteit leverde voor zo'n compact model. Het lichte ontwerp hielp me om de opstelling snel en draagbaar te houden, wat cruciaal is voor een solofilmmaker die in onvoorspelbare poolomstandigheden werkt. Met een compact systeem met alleen maar Sony-componenten, kon ik mobiel en responsief blijven zonder in te leveren op kwaliteit.

man die met zijn camera-uitrusting voor een berg staat

Hoe ondersteunden de beeldkwaliteit en de kleuren de toon van je film?Sony's kleurwetenschap leverde het natuurlijke, ingetogen palet op waar ik naar op zoek was. In het noordpoolgebied is het licht vaak zacht, diffuus en contrastarm – omstandigheden die een subtiele behandeling vereisen. De camera's gaven deze tinten prachtig weer, vooral huidtinten en onderwatertinten. De bestanden waren robuust genoeg om me volledige creatieve controle te geven bij de gradatie, terwijl ik tegelijkertijd trouw bleef aan de omgeving. Dat realisme was essentieel om de stille urgentie van dit verhaal over verlies, veerkracht en fragiele hoop over te brengen. Welk advies zou je geven aan andere filmmakers die willen experimenteren met Sony-apparatuur?Vertrouw op het systeem, want het is gebouwd voor flexibiliteit en creativiteit. Of je nu midden in een stad of onder het poolijs fotografeert, met de apparatuur van Sony heb je tools die zich aanpassen aan jouw visie zonder in de weg te zitten. Mijn advies: leer hoe je het meeste kunt halen uit functies zoals S-Log3, dubbele ISO, 4K crop-modus en realtime autofocus. Die kunnen nieuwe mogelijkheden opleveren, vooral in snel veranderende of afgelegen omgevingen. Onderschat ook de kracht van de batterijduur en draagbaarheid niet, vooral als je in extreme omstandigheden fotografeert. Hoe meer de uitrusting verdwijnt, hoe meer je je kunt concentreren op het vertellen van het verhaal.

CreditsVideo achter de schermen