Fotograaf Florent Nicolas werd in eerste instantie naar de Canadese westkust en het Great Bear Rainforest in British Columbia gelokt als onderdeel van een project voor de bescherming van de zee. Hij werd al snel verliefd op het gebied van de autochtone Gitga’at-stam en het uitgebreide netwerk van inhammen en baaien, met het gematigde regenwoud verder landinwaarts. Deze band bestaat inmiddels al meer dan tien jaar met daarin acht reizen van drie weken tot drie maanden. Het leverde ook een prachtig boek op.

“Ik hielp wetenschappers om met hydrofoons de geluiden van dolfijnen en walvissen in het gebied vast te leggen. Met deze gegevens kunnen ze proberen te begrijpen hoe de scheepvaart het zeeleven beïnvloedt”, legt hij uit. “En ze kunnen ook de activiteit monitoren van de bultrugwalvissen, vinvissen en orka’s die in dit gebied leven. Voor mijn rol was ook wat fotografie nodig om de langskomende dieren te identificeren, maar mijn foto’s werden echt beter naarmate ik de kustlijn beter begon te kennen.”

In dit landschap met rotsachtige stranden, mondingen met zandbanken en geulen met bomen erlangs werd ook zijn band met de oorspronkelijke bevolking, de Gitga’at, steeds beter.

“In het begin ging het vooral over de walvissen,” zegt Florent, “maar toen ik de mensen ontmoette en met hen bevriend werd, lieten ze mij hun gebied zien en vertelden ze over hun waarden. Ze namen me ook mee om de beren en de kustwolven te zien. Binnen dit project wilde ik eer betonen aan deze mensen en aan de manier waarop ze samenleven met de natuur. Omdat ik het gevoel had dat het een inbreuk op hun privacy zou zijn om de mensen zelf te fotograferen en omdat portretopnamen niet mijn vakgebied zijn, koos ik ervoor om me te concentreren op de iconische dieren in hun leefomgeving: de wolven, beren en walvissen.”

Wanneer het aankomt op de techniek en de fototechnische kant van dit project, is het voor Florent het belangrijkst om zijn onderwerpen de ruimte te geven. “Er is altijd respect nodig”, zegt hij, “en dat betekent dat ik afstand moet houden. Wanneer mensen foto’s maken op bijvoorbeeld een safari in Afrika, dan gebruiken ze jeeps om de dieren te volgen, maar langs de kust heb je zoiets niet. We maken misschien gebruik van een bepaalde plek, maar daar moet je naartoe lopen en dan wachten. Op die manier begrijpen de dieren dat we niet van plan zijn om heel dichtbij te komen en dat ze niet bang voor ons hoeven te zijn.”

“Aanwezig zijn is een heel groot deel van het succes”, vertelt hij, “en om vertrouwen te kweken verstop ik me nooit. Het kan zijn dat je een paar dagen moet wachten, of soms een paar weken, en dan hoop je de hele tijd op een wolf of een beer die een mooie compositie vormt. En wanneer dat moment dan komt, lijkt het wel een cadeau. De ontmoeting duurt meestal maar een paar minuten. Meer heb je niet nodig. Maar je moet wel klaarstaan.”

Florent begon het project met diverse Sony Alpha-camera’s met A-bevestiging, zoals de Alpha 9 II, maar “bij mijn recentste reizen naar het Great Bear Rainforest heb ik de Sony Alpha 7R IV gebruikt”, zegt hij. “Deze camera past perfect bij die omgeving en de bijbehorende uitdagingen. De camera reageert bijzonder snel, de batterijlevensduur is indrukwekkend lang en hoewel het daar meestal regent en vochtig is, heeft de camera me nooit in de steek gelaten. Dit zijn belangrijke dingen voor mij, omdat klaarstaan inhoudt dat de camera op het statief moet staan, gebruiksklaar moet zijn en dan urenlang aan de elementen wordt blootgesteld, zelfs als ik in slaap val!”

“Klaarstaan houdt voor een deel ook in dat je alle benodigde instellingen al hebt voorbereid”, vertelt hij. “Ik fotografeer in de volledig handmatige modus met de elektronische zoeker als leidraad voor de belichting. Ik stel de ISO ook graag handmatig in, zodat mijn sluitertijd kort genoeg is om de beweging van het onderwerp te bevriezen. Wanneer je al dagen hebt gewacht, wil je een scherpe foto maken, dus werk ik met sluitertijden van ongeveer 1/800 s.”

Hoewel Florent gebruikmaakt van lange telelenzen, zoals de FE 200-600mm f/5.6-6.3 G OSS en een oudere 300mm f/2.8 G met A-bevestiging op zijn Alpha 7R IV via een LA-EA5-adapter, om zijn onderwerpen te vergroten, vindt hij graag de balans met hun omgeving. “Dat vind ik echt belangrijk,” bevestigt hij, “omdat je zo het verhaal beter vertelt dan met een gewone portretopname. Ik wil de leefomgeving laten zien en de band die de dieren daarmee hebben. Ik sluit ook vaak het diafragma een beetje om de ruis te verminderen en meer context te tonen.”

Foto’s zoals de opname van een walvis die water spuit, met daarachter het bos, vertellen dat verhaal perfect. “Dit is voor mij precies de juiste combinatie,” legt hij uit, “omdat het de interactie laat zien tussen het zeeleven en het regenwoud. Je kunt bijna horen hoe het geluid van de walvis weerklinkt tussen de bomen, en de verband tussen dier en natuur is heel duidelijk. Dat is het doel van het project en wanneer het dit soort foto’s oplevert, geeft dat zoveel voldoening.”