Toen de wereld in 2021 nog bijkwam van de coronalockdowns, merkte documentairefotograaf Andrea Frazzetta iets vreemds aan zijn zoon wanneer ze naar het park gingen. “De eerste paar keren was hij bang”, vertelt hij. “De omgeving was bedreigend en vreemd voor hem. Ik realiseerde me dat hij eigenlijk zijn hele leven binnen had gezeten. En hoewel ik het natuurlijk anders had beleefd, voelde ik zelf ook de behoefte om dat nare jaar van me af te schudden.”

Andrea voelde dat het zijn taak als ouder was om er iets aan te doen. Hij wilde zijn zoon in contact brengen met de natuur, en hopelijk zelf ook weer genieten van het buiten zijn. Gelukkig viel dat al snel samen, en ook Andrea’s vaardigheden op het gebied van fotografie kwamen van pas om iets moois te creëren. “Omdat alle scholen nog steeds dicht waren, wilden we iets anders verzinnen”, legt hij uit. “Toen ontdekten we de openluchtschool – scholen voor jonge kinderen waar zo veel mogelijk in de buitenlucht wordt lesgegeven. Mijn zoon kwam terecht op een openluchtschool buiten Milaan, en ik vond de landelijke omgeving daar direct schitterend. Het was ook mooi om te zien hoe de kinderen met de natuur omgingen.”

Kort na de zware periode waarin hij het uitgeputte ziekenhuispersoneel van een corona-afdeling fotografeerde, was Andrea zowel geestelijk als lichamelijk op een andere plek. Hoewel het afweek van zijn gebruikelijke onderwerpen, wilde hij dit vertaal toch vertellen.

“Voor mij als documentairefotograaf waren deze scholen een buitenkans. Bovendien kon ik door mijn foto’s bekendheid geven aan de scholen, zodat nog meer kinderen ervan kunnen profiteren”, legt hij uit. “Ook voor de coronapandemie brachten we veel te veel tijd tussen een paar muren door.”

Beginnend bij de school van zijn zoontje in Milaan ging hij drie maanden lang bij zes verschillende openluchtscholen fotograferen. “Je kon ze overal in Italië vinden: op het platteland, in de bergen, aan de kust.”, vertelt hij. “Echt fantastisch.”

Volgens Andrea was tijd de belangrijkste factor om deze verhalen goed te vertellen, maar ook het veldwerk en de technische functies van zijn Alpha-camera’s. “Doorgaans gaat het bij tijdschriften en kranten om korte opdrachten, maar voor dit project ontving ik een beurs van de National Geographic Society, een steun voor fotografen die zich sterk maken voor hun eigen gemeenschap”, legt hij uit. “Door die extra tijd kon ik me echt in de locaties verdiepen. Het beïnvloedde zelfs de stijl van de foto’s.”

Andrea’s Sony Alpha 7R III en 7R IV camera’s hielpen hem op meerdere manieren. “Zoals gewoonlijk gebruikte ik twee camera’s om niet van lens te hoeven wisselen, dus het helpt enorm als de behuizingen klein en licht zijn”, zegt hij. “Ik heb bijna alle composities gemaakt met het uitklapbare scherm, zodat ik ook op middelhoogte of lager kan fotograferen. Dit hielp om op ooghoogte van de kinderen te komen. Ook hadden ze er minder erg in dat ik foto’s nam. Wanneer je de camera voor je oog houdt reageren mensen – ook kinderen – op een heel andere manier.”

Andrea zegt dat ook de eigenschap van de Alpha 7R camera om stil af te drukken essentieel was, net als het snelle focussen. “Voor documentaires is de stille sluiter een gamechanger, omdat het totale vrijheid biedt en echter aanvoelt. De autofocus van de camera is ook uitzonderlijk. Ik had weliswaar meer tijd dan normaal, maar dan nog zijn er van die snelle momenten die ik niet wil missen. Zelfs met snelle lenzen als de FE 50mm f/1.4 ZA kon ik binnen een seconde perfect focussen.”

“Ik heb die kinderen wekenlang buiten kunnen meemaken, en het grappige is dat ze veel geconcentreerder overkomen dan in een klaslokaal”, stelt Andrea. “Je zou het niet denken, maar ze zijn veel rustiger. Ik vind dan ook dat we moeten nadenken over onze manier van opvoeden. Duidelijk is dat het beter kan.”

En hij merkte ook een verandering bij zichzelf. “Volgens mij zie je in deze beelden terug dat het tempo van foto’s maken veel lager lag, en ikzelf wat bedachtzamer was. Ze zijn anders dan de foto’s die ik normaal gesproken maak. Wat zachter en gevoeliger, net zoals de natuur.”

“Ik heb het idee dat veel mensen hun leven anders gingen bekijken tijdens de pandemie, maar hoeveel zijn er die echt dingen hebben veranderd?”, vraagt hij zich af. “Ik had echt geluk dat ik door dit project de natuur weer kon omarmen. Het geluk dat ik leef, dat ik kan zien hoe die kinderen van de natuur genieten en het plezier om weer fotograaf te zijn.”