Als wildlifecinematograaf en onafhankelijk producer-regisseur maak ik films die de relatie tussen de mens en de natuur onderzoeken. Mijn fascinatie gaat verder dan enkel het vastleggen van wilde dieren. Ik vertel verhalen over hoe mensen en dieren samenleven, de uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd en de oplossingen die hen helpen naast elkaar te blijven bestaan.

Voor dit project wilde ik filmen op het Osa-schiereiland in Costa Rica, een van de meest biodiverse plekken op aarde. Hoewel het slechts een fractie van het aardoppervlak beslaat, herbergt het een uitzonderlijke rijkdom aan wilde dieren en geldt het als een van 's werelds grootste succesverhalen op het gebied van natuurbescherming. Na jaren verhalen te hebben vastgelegd over de spanningen tussen de mens en de natuur, wilde ik nu een hoopvoller verhaal vertellen. Een verhaal dat laat zien wat er mogelijk is wanneer ecosystemen de kans krijgen om zich te herstellen. Tegelijkertijd wilde ik testen wat er mogelijk is als solofilmmaker. Nu steeds meer wildlifeproducties werken met kleinere crews en krappere budgetten, bood dit project de kans om te testen of één filmmaker, uitgerust met alleen essentiële apparatuur, nog altijd indrukwekkende beelden en bijzonder gedrag kon vastleggen op het niveau van hoogwaardige natuurdocumentaires.

Costa Rica kent een ongelooflijk verhaal over natuurbescherming, maar ik wilde niet dat de film zou worden gedreven door feiten en statistieken. Ik wilde dat kijkers het regenwoud eerst zouden ervaren, voordat ze het zouden begrijpen. Het regenwoud zit vol sfeer: het veranderende licht onder het bladerdak, de geluiden van de natuur vlak voor zonsopgang en de mist die tussen de bomen beweegt. Die momenten zijn net zo belangrijk als de dieren zelf. Een rustigere, meer poëtische benadering sluit ook aan bij de boodschap van de film. Dit is geen plek die wordt bepaald door vernietiging, maar wel door herstel. Van insecten tot tapirs en geelvleugelara's: elke soort speelt een rol in de wederopbouw van het bos.

Hoe belangrijk was de snellere uitlezing van de sensor?Wilde dieren zijn een van de moeilijkste onderwerpen voor elke camera. Dieren bewegen zelden wanneer je dat verwacht, en vaak heb je maar enkele seconden om te reageren. In een dicht regenwoud kunnen snelle camerabewegingen langs bomen al snel vervormingen in het beeld veroorzaken. Een van de eerste dingen die me aan de nieuwe FX5 opviel, was het vertrouwen dat hij gaf bij het volgen van onvoorspelbare bewegingen. Of ik nu slingerapen door het bladerdak of opvliegende vogels volgde, ik was niet bezig met de beperkingen van de camera. Ik kon eenvoudigweg reageren op het gedrag zoals het zich ontvouwde. Voor het filmen van wildlife is dat van enorm belang, want gedrag doet zich maar één keer voor. Door technische obstakels weg te nemen, kun je je volledig richten op het vertellen van het verhaal.

Hoe zorgde je voor visuele consistentie in verschillende omgevingen?Costa Rica verandert voortdurend. Ik filmde in donkere regenwouden, langs heldere kusten, bij rivieren en watervallen en in open gebieden onder de felle tropische zon. Intern opnemen in 16-bit X-OCN gaf me enorm veel vertrouwen. In plaats van tijdens het filmen al een afgewerkte look te moeten creëren, kon ik me richten op de belichting en zoveel mogelijk beeldinformatie behouden voor de kleurgradatie. Omdat ik de kleuren van mijn eigen projecten vaak corrigeer, denk ik tijdens het filmen altijd al na over het uiteindelijke beeld. Als ik bijvoorbeeld wilde dat een scène bij zonsopgang koeler of sfeervoller zou aanvoelen, wist ik dat de bestanden voldoende ruimte boden om dat later vorm te geven. De RAW-workflow gaf elke locatie zijn eigen karakter, terwijl alle beelden toch onderdeel bleven van één filmische wereld. Hoe waardevol was het nieuwe display? Als grotendeels zelfstandig werkende wildlifefilmmaker heb ik zelden een focus puller of externe monitor tot mijn beschikking. Ik moet alles over uitdagend terrein meenemen, waardoor een compacte set-up essentieel is. Het grotere 3.5-inch breedbeeldscherm maakte echt een verschil, vooral bij het handmatig focussen met lange lenzen en een extreem geringe scherptediepte. Het oorspronkelijke 16:9-scherm maakte de compositie bovendien eenvoudiger en nauwkeuriger. Ik vond het vooral prettig dat ik snel kon schakelen tussen een heldere foto en de opname-informatie. Bij wildlife draait alles om focus en compositie, en dankzij het overzichtelijke scherm voelde de camera aan als een echte cinematool.

Heeft de verwijderbare elektronische zoeker geholpen? Absoluut. In tropische omgevingen kan het beoordelen van de belichting op een lcd-scherm erg lastig zijn, vooral bij fel kustlicht of wanneer je omhoog filmt richting het bladerdak. De verwijderbare elektronische zoeker gaf me een betrouwbare manier om onder alle omstandigheden de focus en belichting te controleren, zonder een omvangrijke externe monitor te hoeven meenemen. Dat is een groot voordeel in het veld. Het verkleint de kans op fouten, houdt de camera compact en zorgt ervoor dat je beelden ook later, bij een nauwkeurige beoordeling, overeind blijven. Heeft het CineAlta-geïnspireerde menusysteem een verschil gemaakt?Een moment dat me is bijgebleven, was tijdens het filmen van geelvleugelara's. Ze waren hoog in het bladerdak aan het eten toen ze plotseling naar beneden doken en fruit begonnen te pletten, waarbij stukjes in de zee eronder vielen. Hun gedrag veranderde binnen enkele seconden. Ik schakelde snel van opname in volledige resolutie naar 3.8K, verhoogde de framesnelheid naar 240 fps en paste de belichting aan het veranderende licht aan. Het op cinema gebaseerde menusysteem maakte die aanpassingen intuïtief. De instellingen die ik nodig had, stonden precies waar ik ze verwachtte. Bij het filmen van wildlife is je moment voorbij als je nog door menu's moet zoeken. Deze camera zorgde ervoor dat ik bij de actie kon blijven.

Welke invloed had interne 16-bits X-OCN-opname op filmen op afstand?In het regenwoud moet je de beeldkwaliteit altijd afwegen tegen de praktische uitdagingen. Stroom is beperkt, opslagruimte is belangrijk en op sommige dagen film je van zonsopgang tot zonsondergang. De X-OCN C1- en C2-opties waren daarbij bijzonder waardevol. Voor langere opnames van natuurlijk gedrag kon ik kiezen voor een efficiënter formaat, zonder het gevoel te hebben dat ik een grote toegeving deed aan de beeldkwaliteit. Dat verminderde de benodigde opslagruimte, versnelde overdrachten en maakte back-ups op afgelegen locaties veel eenvoudiger. Maar het allergrootste voordeel was de interne opname. Externe RAW-recorders kunnen geweldige beelden opleveren, maar voegen gewicht, kabels, batterijen en mogelijke storingspunten toe. Tijdens tochten door het regenwoud wordt elk extra accessoire iets dat kan blijven haken, je kan vertragen of defect kan raken. Interne RAW-opname maakte de camera gestroomlijnder en praktischer. Hoe presteerde het beeldmateriaal in de nabewerking?Het eerste wat me opviel, was hoeveel informatie de 16-bits X-OCN-bestanden behouden. In het regenwoud krijg je vaak te maken met felle lichtstralen die diepe schaduwen creëren. Normaal gesproken dwingt dat je tot compromissen, maar met deze bestanden kon ik hooglichten herstellen en details in donkere partijen terughalen zonder dat het beeld zijn kwaliteit verloor. Het gaf me bovendien creatieve vrijheid. Ik kon de warmte van de zonsopgang, de koelte onder het bladerdak en de rijke groentinten van het regenwoud vormgeven zonder tegen het beeldmateriaal te hoeven vechten.

De FX3 versus de FX5Ik heb altijd sterk vertrouwd op de FX3, maar interne 16-bits X-OCN is een enorme stap vooruit. Externe RAW-oplossingen voegen formaat, gewicht en complexiteit toe. De FX5 behoudt het compacte ontwerp, maar biedt een workflow die veel dichter in de buurt komt van die van een grotere cinema-camera. Ook de CineAlta-geïnspireerde interface verandert de manier waarop de camera aanvoelt. Alles is duidelijk ontworpen voor het maken van films, met snelle toegang tot framesnelheden, codecs, monitoring en belichtingsinstellingen. Het voelt minder alsof je een hybride camera aanpast en meer alsof je met een volwaardige cinematool werkt. Lenzen en werkwijze Mijn uitrusting moest licht blijven. De Sony FE 200-600mm f/5.6-6.3 G OSS was perfect voor wilde dieren op grote afstand. Sony's eye-autofocus voor dieren presteerde uitstekend, vooral omdat ik volledig alleen werkte. De FE 70-200mm f/2.8 GM OSS II was ideaal voor gedrag van wilde dieren op middellange afstand en bood de perfecte combinatie van bereik, snelheid en een filmische uitstraling. Voor landschappen en sfeer gebruikte ik de FE 16-35mm f/4 ZA OSS, vaak zonder statief, om de dynamische actieve stabilisatie van de camera te testen. De resultaten waren indrukwekkend stabiel. Ook voor close-ups presteerde de FE 50mm f/2.8 Macro verrassend goed zonder statief. De drie oorspronkelijke ISO-waarden waren een ander groot voordeel. ISO 800 werkte uitstekend bij daglicht, ISO 12.800 maakte filmen in bijna volledige duisternis mogelijk en 4.000 gaf meer controle bij filmen in de schaduw overdag. Het filmen van tapirs bij extreem weinig licht zou zonder die flexibiliteit veel moeilijker zijn geweest.

Tot slotWat mij het meest heeft overtuigd, is hoeveel technologie uit de grotere cinema-camera's Sony heeft weten te integreren in een compacte behuizing die écht werkt voor solofilmmakers. Interne 16-bits X-OCN-opname, krachtige autofocus, uitstekende prestaties bij weinig licht, een CineAlta-geïnspireerde workflow en een lichtgewicht ontwerp zorgen er samen voor dat barrières verdwijnen. Ik hoop dat de film kijkers een gevoel van hoop meegeeft. Onze planeet staat voor enorme uitdagingen, maar plekken zoals het Osa-schiereiland laten zien dat herstel mogelijk is. Kleine acties maken een verschil, of het nu gaat om het ondersteunen van natuurbescherming, recyclen of deelnemen aan lokale initiatieven. Mijn advies aan filmmakers is eenvoudig: laat de camera je workflow vereenvoudigen. Leer het menusysteem kennen, film in 16-bits X-OCN wanneer het project dat toelaat en vertrouw erop dat de camera je voldoende ruimte geeft in de nabewerking. De beste camera's treden naar de achtergrond, zodat jij je kunt richten op het licht, de compositie en het verhaal. En dat is precies wat deze camera doet.