Over mensen die weinig presteren, wordt wel gezegd dat ze het zout in de pap niet waard zijn. Niets is minder waar als we het hebben over Massimo Siragusa, die al zijn expertise heeft ingezet om de zoutmijnen van Sicilië vast te leggen met zijn Sony Alpha 7R IV.

“Dit zijn mijnen in drie verschillende plaatsen in Racalmuto, Petralia en Agrigento”, legt hij uit. “Ik heb ze gefotografeerd als onderdeel van een groter project over het diverse landschap van Sicilië. De mijnen leveren zout voor zowel voedsel als industrieel gebruik, maar het bijzondere is hoe groot ze zijn. Ze behoren tot de grootste zoutmijnen in Europa.”

Het vastleggen van de mijnen ging niet zonder uitdagingen. “In zo’n complexe omgeving kon ik niet gaan en staan waar ik wilde”, zegt Massimo. “Ik had op elk moment een begeleider bij me. Per dag reden we ongeveer 30 kilometer met een terreinwagen, en we stopten overal waar ik een mooi beeld zag. We hebben dieptes van wel 800 meter bereikt.”

Massimo is heel positief over de voordelen die de Sony Alpha 7R IV bood bij dit project. “Deze camera is robuust en lichtgewicht en kan allerlei verschillende situaties aan. En een zoutmijn 800 meter onder de grond is wel echt iets anders”, lacht hij. “Dankzij de afmetingen en het gewicht van de camera had ik geen groot statief nodig, dus kon ik sneller werken. De autofocus werkte perfect in de donkere omstandigheden, zelfs bij de portretten die ik maakte van de mijnwerkers.”

“Het is erg lastig om in de mijnen te fotograferen, deels omdat er zoveel gebeurt”, vertelt hij. “Hoewel er grote ventilatoren zijn, zit de lucht vol stof. Als de graafmachines aan het werk zijn, komt er zoveel stof vrij dat je nauwelijks kan ademen. Na een sessie van acht of negen uur kan je niet wachten om de blauwe lucht te zien. Het is een geweldige omgeving, maar je voelt je net een duiker die bovenkomt om adem te halen.”

Vanwege het zout in de lucht speelde ook de weerbestendige afdichting van de camera een rol. “Ik heb altijd al vertrouwd op de geweldige stofbescherming van de camera’s en lenzen van Sony”, zegt Massimo. “Uiteindelijk had ik geen extra bescherming nodig in de mijnen. Het was genoeg om mijn gezonde verstand te gebruiken en alleen lenzen te wisselen in de terreinwagen. Ik moest wel elke keer wachten tot het stof naar de vloer was gedwarreld. Het duurde even, maar het was nodig om de verwisselbare lenzen te kunnen gebruiken.”

“Ook zonder het stof was het zicht slecht. Er is weinig natuurlijk licht beschikbaar zo diep onder de grond”, legt Massimo uit. Toch heeft Massimo gebruikgemaakt van het beschikbare licht, in de vorm van de veiligheidsverlichting, koplampen van voertuigen, aangevuld met zijn eigen ledlampjes van zakformaat. “Ik vind het niet fijn om flitsers of grote lampen te gebruiken, omdat ze de sfeer van de locatie kunnen aantasten.”

Om te compenseren voor het gebrek aan licht gebruikte Massimo lange sluitertijden. Soms liet hij zijn Sony Alpha 7R IV wel twee minuten op een klein statief staan, in de Bulb-modus en met een losse belichtingsmeter. “Terwijl de sluiter van de camera openstaat, kun je lampen gebruiken om allerlei gebieden te belichten”, legt hij uit. “Je kunt de lampen ook verplaatsen om interessante effecten te creëren.”

“In de zoutmijnen gebruikte ik twee Sony Alpha 7R IV-camera’s”, zegt Massimo. “Het beste aan deze camera’s is dat ze bestanden kunnen maken van een zeer hoge kwaliteit. Veel mensen denken dat alles bij de Alpha 7R IV om resolutie draait, maar hier wist het geweldige dynamische bereik van de sensor de show te stelen. Hiermee kon ik de scènes op verschillende manieren belichten in hetzelfde frame, zonder dat ik me zorgen hoefde te maken dat er dingen verloren zouden gaan in de schaduwen of de hooglichten.”

In combinatie met zijn Alpha 7R IV-camera’s, koos Massimo voor drie kleine, lichte en snelle G-lenzen van Sony. “Ik gebruikte de FE 24mm f/2.8 G, de FE 40mm f/2.5 G en de FE 50mm f/2.5 G”, vertelt hij. “Hiermee kon ik zo veel mogelijk licht opvangen tegen zo weinig mogelijk gewicht. Die combinatie was perfect voor deze situatie.”

Ondanks de uitdagende omgeving werd het project een succes dankzij Massimo’s beproefde benadering. “Voor mij is fotografie een manier om een verhaal te vertellen, dus je moet het verhaal eerst leren kennen”, zegt Massimo. “Ik wil meer dan alleen een mooie afbeelding maken. Ik wil de emoties van een locatie laten zien, dus moet ik mij openstellen voor de omgeving. Het enige wat ik dan moet doen, is de beste tools kiezen om die emoties vast te leggen.”