Foto in het spotlicht

Wie aan trouwfotografie denkt, denkt aan een stel op een mooie locatie, zoals het platteland, het strand of een park. Het licht is prachtig en er worden foto's gemaakt tijdens het gouden uur. Natuurlijk maak ik al die mooie foto's, want die zijn belangrijk, maar ik houd er vooral van om verhalen te vertellen. En ik ben blij als het stel niet bang is om iets nieuws te proberen.

Deze foto is gemaakt tijdens een shoot in de zomer. Het stel wilde ter gelegenheid van zijn huwelijksjubileum een speciale fotoshoot houden, vooral omdat die op de trouwdag zelf niet had plaatsgevonden. Voor de bruid en bruidegom was dit een kans om hun trouwkleding nog een keer aan te trekken. Toch gingen ze niet voor klassieke bruiloftsshots, maar voor iets intiemers: ik fotografeerde ze in een slaapkamer, bijna helemaal in het donker. Ik legde dit moment tussen het stel vast met de Sony Alpha 1 en een Distagon T* FE 35mm f/1.4 ZA-lens.

De camera bood me de hoge resolutie die ik nodig had om mooie afdrukken te maken, maar ook om met weinig licht te werken. Deze camera kan ik voor alles gebruiken wat ik wil, of ik nou in de studio of buiten ben en of mijn subject nou poseert of beweegt. Alles is mogelijk. De 35mm-lens is mijn favoriet voor portretfoto's zoals deze. Hiermee kan ik dicht bij het subject komen en tegelijkertijd iets van de ruimte eromheen vastleggen, wat bijdraagt aan het verhaal.

Als je in dit soort lichtomstandigheden met f/1.4 fotografeert, kan het lastig zijn om goed scherp te stellen en andere camera's zouden hebben scherpgesteld op het punt met het meeste contrast. Deze camera verraste me: zelfs als ik een silhouet fotografeer, kan ik met de Alpha 1 de gezichtsherkenning en eye-autofocus gebruiken, afhankelijk van wat de camera detecteert. Hierdoor kan ik me meer op de emoties en poses van mijn subject concentreren, omdat ik weet dat de camera goed scherpstelt.

Deze foto spreekt me zo aan omdat je dit plaatje niet snel zou verwachten van een trouwfotograaf. Het is een foto die past bij de persoonlijkheid van het stel en de gevoelens die deze mensen voor elkaar hebben. Ik probeer stellen te begrijpen en een beetje beter te leren kennen, want het voelt als mijn verantwoordelijkheid als fotograaf om gehoor te geven aan hun wensen. En dat is precies wat deze foto doet: hun verhaal vertellen op de manier die zij willen.