Foto in het spotlicht

Nepal is voor mij een spirituele maar ook heel drukke plaats. Er gebeurt altijd veel. In april 2021 was het er echter heel anders dan normaal. Als fotograaf leg ik graag mensen en emoties vast, maar mensen droegen mondkapjes en het was rustig op straat. Er was geen emotie te zien.

Op het plein voor de Dattatreya-tempel in Bhaktapur zag ik deze kinderen spelen. Ze leken de enigen die niet bang waren voor de coronasituatie. Geen van hen droeg een mondkapje, waardoor ik elke emotie op het gezicht van de kinderen kon zien.

Ze speelden op een gigantische praalwagen die wordt gebruikt tijdens het Bisket Jatra-festival ter ere van het nieuwjaar volgens de zonnekalender. De enorme wagens, ratha's genoemd, worden aan dikke touwen voortgetrokken door volwassen mannen.

Kinderen krijgen deze praalwagens natuurlijk niet van hun plek, maar ik zag ze spelen en net doen als de volwassen mannen wanneer ze de ratha voorttrekken. Ik was gefascineerd door de energie, het positieve karma, en probeerde zo onzichtbaar mogelijk het moment te fotograferen. Ik wilde niet dat de kinderen naar me zouden kijken of iets zouden doen om de foto beter te maken, want ik wilde juist hun plezier, gekkigheid en ontembare energie vastleggen.

Ook het weer was bijzonder. Er was een storm op komst in dit deel van de stad, waardoor het licht dramatisch en prachtig was.

Als ik dit soort dynamische situaties fotografeer, gebruik ik mijn Sony Alpha 9 en FE 24-70mm f/2.8 GM-lens. De combinatie van deze camera en lens is perfect voor dit soort situaties. De sensor zorgt voor de beste beeldkwaliteit en het multi-patroonmetingsysteem levert keer op keer zo goed als perfecte resultaten op. De lens is ook ongelofelijk scherp. Mede daarom heb ik bij deze foto voor zwart-wit gekozen. Kleur oogt soms te perfect en biedt te veel informatie, waardoor er niets meer aan de verbeelding wordt overgelaten. In zwart-wit wordt de foto geheimzinniger en intrigerender.

Wat me zo aanspreekt in deze foto, is een soort positieve energie. De kinderen zijn gewoon zichzelf. Je kunt lang naar de foto blijven kijken, omdat hij veel elementen bevat en je bijna elk kind kunt zien. Ze hebben allemaal hun eigen karakter. De een trekt meer aandacht, de ander is grappiger of dynamischer. Ik vind het best een uniek moment.

Ik heb natuurkunde gestudeerd, dus ik vind het lastig om te bepalen waar realiteit echt om draait en of er überhaupt zoiets als realiteit bestaat. Daarom probeer ik altijd foto's te maken van geweldige momenten als dit, waarbij de informatie helder is, maar de betekenis ervan niet meteen duidelijk wordt.