Foto in het spotlicht

Dit is Steven Oprinsen, een beroemde Nederlandse schilder en mixed-media-artiest. Steven stond aan de top en was heel succesvol binnen zijn werkveld, maar hij worstelde ook met een aantal dingen. Hij leidde een leven van rock-’n-roll, kende verliezen en was zelfs een tijdje dakloos, maar hij klom uit het dal, terug naar de top.

Steven is, was, een vriend van mij die in november 2020 plotseling overleed aan een hartaanval. Van al mijn portretten heeft dit portret daarom een bijzondere betekenis voor me.

Wat mij betreft bevat deze foto alles. Het is een beladen beeld: je ziet zijn gevecht, maar ook dat hij trots was op wat hij had bereikt.

Ik maakte de foto met mijn Sony Alpha 7R III en een lens met een kanteladapter. Je gebruikt zo'n adapter meestal om verticale lijnen recht te krijgen als je architectuur- of productfoto's maakt, maar ik gebruikte hem in dit geval voor een andere scherptediepte.

Ik vond Steven een heel mysterieuze man. Als je met hem praatte, vroeg je je daarna altijd af wat er met hem was gebeurd. Hij had zo'n diepgaand karakter en dat wilde ik vastleggen in deze foto. Ik gebruikte de kanteladapter om alleen scherp te stellen op de ogen en het gezicht. De rest van het lichaam is onscherp, wat voor een mysterieuze, ongebruikelijk uitziende scherptediepte zorgt. Ik heb dit alles ingesteld op de camera zelf en geen Photoshop gebruikt of de foto bewerkt.

Normaal gesproken fotografeer ik altijd via de elektronische zoeker van de camera, maar in dit geval kon ik de uitstekende eye-autofocus niet gebruiken, terwijl ik dat voor portretten anders wel doe. Eye-autofocus is een van de beste functies van de afgelopen jaren. Vanwege de kanteladapter moest ik echter handmatig scherpstellen, dus ik gebruikte focus peaking en het scherm aan de achterkant om de scherpstelling precies goed te krijgen en de scherptediepte te beperken tot Stevens ogen.

Het resultaat: een foto die wat mij betreft laat zien wie Steven Oprinsen echt was. Je ziet oprechte kwetsbaarheid in het portret. Normaal maakte hij altijd grapjes en zette hij een masker op om zichzelf te beschermen. Hij liet nooit iemand voor 100% toe. Maar tijdens deze shoot was het contact zo goed dat hij zijn masker voor me afzette en de muur erachter afbrak.

Daarom ben ik er zo trots op dat ik portretfotograaf ben. Mensen laten me toe in hun leven, hun echte leven, zodat ik deze portretten kan maken.