Uitgelichte foto

Na anderhalf jaar sociale isolatie, 99 dagen volledige lockdown en een tijd van verplichte mondkapjes wordt kussen steeds meer een symbool van de liefde die overwint en de onverbiddelijkheid van het leven zelf. Een lichtpuntje in de nog steeds voortdurende sombere periode die wordt veroorzaakt door de COVID-19-pandemie.

Ik leg graag gebeurtenissen vast die de geschiedenisboeken ingaan, waarbij ik mensen en hun culturen eer. Dit shot is onderdeel van een reeks foto's van stellen die op openbare plekken kussen, een project waarmee ik tijdens de lockdown begon. Ik wilde me richten op iets wat ik nog niet in andere fotografieprojecten tijdens de pandemie had gezien, iets wat universeel is en waar iedereen zich in kan herkennen.

Het is niet makkelijk om 's avonds vluchtige kussen te fotograferen. Je kunt zoiets ook nooit plannen. In dit geval hielp ik een vriendin een enorm schilderij naar haar huis te dragen toen ik een stel zag kussen bij de ingang van de metro. Ik wist gewoon dat ik dit moment moest vastleggen, dus ik zette het schilderij voorzichtig neer. Ik liep dichter naar het stel toe met mijn Sony Alpha 7R IV en de 35 mm f/1.8 in de hand en begon met fotograferen.

Ik heb de Alpha 7R IV altijd bij me. Op dit soort momenten ben ik daar heel blij mee, want ik ben altijd alert en moet snel kunnen handelen wanneer er iets gebeurt wat ik wil fotograferen. Om dat te kunnen doen, heb ik een lichte, snelle en nauwkeurige camera nodig die foto's van de allerbeste kwaliteit produceert. Dat is precies wat de Sony Alpha 7R IV me biedt en dankzij de stille sluiter kan ik ook discreet te werk gaan.

Vaak beseffen mensen niet eens dat ik een professionele fotograaf ben. Ze denken dat ik een of andere amateur met een camera ben. Stiekem heb ik echter 61 megapixels tot mijn beschikking en een enorm dynamisch bereik, een opnamesnelheid van 10 fps, nauwkeurige automatische scherpstelling en een ISO-waarde die ik moeiteloos kan verhogen.

De twee vrouwen op deze foto hadden niet eens door dat ze werden gefotografeerd, totdat een groep voorbijgangers ze hierop attendeerde. Het stel vroeg me toen waar ik mee bezig was en waarom ik niet om toestemming had gevraagd. Ik vertelde ze de waarheid… Het was een mooi, emotioneel moment en ik wilde dat niet verstoren. Toen ik de vrouwen de foto liet zien die ik net had gemaakt, waren ze niet meer achterdochtig en zeiden ze verrukt dat ze de foto zo mooi vonden. Ze vroegen zelfs beleefd of ik hem naar ze kon sturen. Voor mij is dat waar fotografie om draait: mensen laten glimlachen!

Ik denk dat veel mensen er vrolijk van worden als ze mensen in het openbaar zien kussen, vooral in een tijd waarin we afstand moesten houden van de mensen die we liefhebben. We zijn zo gewend aan het dagelijks leven dat we soms vergeten hoe bijzonder het leven kan zijn. Liefde is ongelofelijk krachtig.