Voor mij is fotografie altijd nauw verbonden geweest met het idee van een reis en het fotograferen van wilde dieren vormt daarop geen uitzondering. Onderweg verzamel je de kostbaarste bagage: verhalen, ervaringen, ontmoetingen en emoties die bepalend zijn voor de manier waarop je de wereld ziet. Elke stap wordt onderdeel van die bagage, en ik wil er niets van missen - geen enkel detail, geen enkele emotie.

Maar het bereiken van de bestemming is ook belangrijk. En voor mij betekent dat vaak het bereiken van de top.

Ik heb me nooit echt aangetrokken gevoeld tot statische fotografie van wilde dieren. Wat ik het fijnst vind, is de vrijheid om door de natuur te dwalen zonder precies te weten wat ik zal vinden en om alles te omarmen wat de natuur me te bieden heeft. Dat is voor mij de essentie van het fotograferen van dieren in het wild: aanwezig zijn, door het landschap bewegen en de ervaring zich laten ontvouwen in plaats van te proberen deze te beheersen.

Om dat te doen, moet ik de afleidingen verwijderen die me uit het moment kunnen halen. Wanneer de reis door de bergen voert en ik honderden hoogtemeters klim, telt elke gram. Ik wil dat mijn uitrusting bijna onzichtbaar wordt, zodat ik me volledig kan concentreren op de natuur, het licht en de ervaring.

Vier dagen in de Italiaanse Alpen

Ik heb vier dagen lang de Italiaanse Alpen verkend. Dit is een buitengewone omgeving waar wilde dieren, het landschap en het weer drastisch veranderen met de hoogte. Terwijl je klimt, evolueert het landschap, veranderen de dieren en kan het licht binnen enkele minuten totaal anders worden. Er verschijnen wolken, de sfeer verandert en hetzelfde landschap voelt ineens heel anders aan.

Dit was de perfecte plek om de nieuwe Sony FE 400mm f/4.5 GM OSS en FE 600mm f/6.3 GM OSS te testen met mijn trouwe Alpha 7 V en de 1.4x en 2x teleconverters.

Een van de eerste dingen die opvallen aan deze lenzen is hun formaat en gewicht. Beide zijn iets meer dan 30 cm lang, inclusief de zonnekap, en wegen elk iets minder dan 1 kg. Ze zijn licht, maar voelen toch solide, robuust en mooi gebouwd aan. Dankzij de ergonomische vormgeving kun je ze comfortabel langdurig gebruiken en die draagbaarheid gaat niet ten koste van de optische kwaliteit die je verwacht van Sony’s prime G Master-lenzen.

Weinig licht, diepte en autofocus

Elke goede wandeling in de Italiaanse Alpen begint vroeg, kronkelend door dichte lariksbossen op steile berghellingen, waar de omliggende toppen het eerste zonlicht nog even tegen tegenhouden. Hier heb ik de 400mm voor het eerst uitgeprobeerd, waarbij ik optimaal gebruik maakte van het grote diafragma van f/4.5. In het schemerige licht van het bos maakte dat extra licht echt verschil en kon ik korte sluitertijden kon aanhouden zonder de ISO te hoog te maken.

Maar het voordeel van een groot diafragma gaat verder dan prestaties bij weinig licht. Een dicht bos zit vol met overlappende stammen, takken en vegetatie en ik wilde die complexiteit gebruiken als onderdeel van de compositie, waardoor er lagen van onscherpte en een sterker gevoel van diepte ontstonden.

Wat me het meest verraste, was hoe trefzeker de autofocus presteerde in zo'n uitdagende omgeving. Met gemzen die door dichte begroeiing bewogen, bij weinig licht en omgeven door visuele afleiding, wist de lens opmerkelijk goed te focussen en de focus vast te houden. Hierdoor kon ik reageren wanneer het dier kort tussen de takken verscheen, in plaats van dat ik met de omgeving moest vechten om de focus te vinden.

Wanneer je dieren in het wild fotografeert duren die momenten soms maar een paar seconden. Omdat ik op de autofocus kan vertrouwen, kan ik me concentreren op het anticiperen van het dier in plaats van me druk te maken over mijn uitrusting.

Snelle onderwerpen en beweging

Later, toen het zonlicht door de bomen begon te filteren, probeerde ik de 600mm uit op een paar rusteloze vogeltjes die tijdens de trek passeerden. De autofocus presteerde feilloos en hield hun snelle bewegingen bij terwijl ze tussen de dichte takken heen en weer schoten. Zelfs tijdens die vluchtige momenten bleek de kwaliteit duidelijk uit de opmerkelijke details in de veren die werden vastgelegd.

Om hun snelheid en energie over te brengen, koos ik voor een iets langere sluitertijd dan normaal, waarbij het onderwerp nog wel scherp genoeg bleef. Dit voegde een subtiel gevoel van beweging toe, in plaats van de actie volledig te bevriezen. De autofocus bleef scherpstellen op het oog van de vogel, terwijl de brandpuntsafstand van 600 mm het beestje prachtig isoleerde van de drukke achtergrond.

Bereik in het hooggebergte

Wanneer je het bos uit komt, gaat het pad over op steile rotsachtige hellingen, waar gemzen zich ongelooflijk behendig bewegen. Het kunnen uitdagende onderwerpen zijn om te volgen, maar dankzij de lichtheid en het gebruiksgemak van deze lenzen kon ik snel bewegen en reageren en ze bijhouden. Het rotsachtige terrein maakt uiteindelijk plaats voor hooggelegen weiden en open plateaus, waar dieren zich met een sterk uiteenlopende mate van vertrouwen laten zien – van rustige steenbokken tot wantrouwende marmotten. Tegen de tijd dat ik deze open landschappen bereikte, stond de zon nog steeds hoog en was het licht hard, dus wachtte ik tot laat in de middag, toen het licht zachter werd en de sfeer veranderde.

Hier heb ik de 400mm op twee manieren uitgeprobeerd: eerst alleen, waarbij het oplossend vermogen en de rendering meteen indruk maakten; en vervolgens met de 2x teleconverter, waardoor het bereik werd vergroot tot 800 mm met behoud van een sterke beeldkwaliteit. Zelfs met de teleconverter erop bleef de autofocus snel en nauwkeurig werken en werd het onderwerp betrouwbaar gevonden, ondanks het gras op de voorgrond.

Wanneer je nog hoger komt, maakt vegetatie plaats voor rotsen, gletsjers en een wilder, meer onbeschut landschap. Hier verandert de fauna weer: lammergieren, sneeuwhoenen en berghazen. De berghaas, Lepus timidus, kan nauwelijks een passender naam hebben - "timidus" betekent verlegen in het Latijn, en deze ongrijpbare dieren kunnen volledig in hun omgeving opgaan. Als je er een ziet, voelt dat als geluk hebben, en dit was mijn eerste.

In deze omgeving vertrouwde ik vooral op de 600mm-lens. Op deze hoogte zijn dieren vaak terughoudend, ongrijpbaar en onvoorspelbaar. Sneeuwhoenen zijn zo goed gecamoufleerd dat je ze vaak alleen opmerkt als ze bewegen, terwijl lammergieren stijgende thermiek kunnen oppakken en binnen enkele ogenblikken over een vallei kunnen verdwijnen. De 600mm gaf me het bereik dat ik nodig had om afstand te houden en tegelijkertijd voorbereid te blijven op die vluchtige kansen.

Op een andere ochtend keerde ik voor zonsopgang terug onder een volledig bewolkte hemel. Omdat er heel weinig beschikbaar licht was, heb ik de 600mm opnieuw getest en hij stelde niet teleur. Toen er plotseling een jonge lammergier boven mijn hoofd verscheen, was de lens licht genoeg om snel omhoog te kunnen richten en de vlucht van de gier te volgen. Later, toen de vogel voor een rotsachtige klif langs vloog, scheidde de autofocus hem nog steeds van de complexe achtergrond en werd de focus betrouwbaar vastgehouden.

Ten slotte heb ik de 600mm gecombineerd met de 1,4x teleconverter om sneeuwhoenders in hetzelfde gedempte licht te fotograferen. Hun ongrijpbare aard vereist zowel bereik als precisie, en die combinatie werkte: snelle autofocus, uitstekende scherpte en indrukwekkende details.

De beste bagage

Na vier dagen in de bergen kwam ik thuis met een veel rijkere bagage: nieuwe ontmoetingen, emoties, uitdagingen en herinneringen die me tot lang na de reis zullen bijblijven.

Dankzij het geringe gewicht en de veelzijdigheid van deze lenzen kon ik me concentreren op de ervaring zelf, in plaats van me druk te maken over het gewicht van mijn uitrusting, het veranderende licht, de afstand tot mijn onderwerpen of hoe snel ze zouden kunnen verdwijnen.

En misschien is dat wel de beste soort bagage om mee te nemen: het soort dat bijdraagt aan je verhaal zonder zwaarder te worden.