De kustlijn rond Bempton Cliffs, die vanuit Flamborough Head richting Filey in het noorden loopt, is een van de meest spectaculaire van het Verenigd Koninkrijk. Het is ook de thuisbasis van bloeiende populaties zeevogels. Maar met de steile krijtrotsen die op sommige plaatsen meer dan 100 meter hoog zijn, maakt de combinatie van noordzeewind en hoogtevrees het niet per se gemakkelijk om je camera stil genoeg te houden om ze te fotograferen.

Deskundige wildlifefotograaf Drew Webb weet alles over het vechten met camerabewegingen. Hij komt al jarenlang naar deze kliffen, evenals naar andere ongerepte plekken in het Verenigd Koninkrijk, waar hij de bewoners haarscherp fotografeert. Maar voor Drew wordt trillen veroorzaakt door meer dan alleen de omgeving en is dit sterker dan bij de meeste mensen die een lange lens vasthouden."Ik heb een aandoening die goedaardige essentiële tremor wordt genoemd en kreeg de diagnose toen ik ongeveer 10 jaar oud was", begint hij. "Het veroorzaakt onvrijwillig trillen in mijn handen en armen, waardoor het natuurlijk moeilijk is om een camera stil genoeg te houden om een scherpe foto te maken."Drew's interesse in fotografie en dieren in het wild begon tijdens reizen naar Schotland, waar hij visarenden zag en foto's maakte vanuit het autoraam met de oude Kodak Retinette van zijn opa. Maar het duurde even voordat het zaadje ontkiemde. "Je kunt je voorstellen dat dit geen geweldige camera is voor roofvogels op afstand, en hoewel ik hem graag gebruikte, had ik geen idee dat je van fotografie je werk kunt maken. Ik deed eindexamen, had vreselijk werk, ging van school en wist niet echt wat ik moest gaan doen."

"Ik nam een jaar vrij, deed toen een mediacursus, gevolgd door een beroepsopleiding en behaalde een graad in fotografie. In die periode merkte ik voor het eerst welke invloed de tremor had op het maken van foto’s. We deden een oefening om te zien wat de langzaamste instelling was waarbij we onze camera met de hand konden vasthouden en met een 50mm-lens kwam ik tot 1/125 sec. Daar was ik trots op, maar de volgende dag merkte ik dat iedereen op 1/50sec of zelfs lager zat."Die oefening demonstreert de 'regel van omgekeerde evenredigheid'. Dit is een eenvoudige vergelijking die aangeeft dat als je bewegingsonscherpte in een foto wilt voorkomen, je sluitertijd ten minste het omgekeerde moet zijn van de brandpuntsafstand die je gebruikt. Als je bijvoorbeeld met 50 mm fotografeert, moet je streven naar een sluitertijd van ten minste 1/50 sec.Toen merkte iemand, terwijl hij in een camerawinkel werkte, zijn trillingen op. "Ik was een doos aan het inpakken voor een klant die arts bleek te zijn en hij vroeg me hoe lang ik al bezig was met mijn herstel! Hij dacht dat de trillingen kwamen doordat ik 'cold turkey' aan het afkicken was en dat was de eerste keer dat ik als volwassene begreep dat andere mensen dit konden zien." Samen met het besef dat veel van de foto’s die hij met een zoomlens maakte wazig waren, zorgde dit ervoor dat Drew zijn aandoening volledig begon te accepteren.

"Het punt is," vervolgt hij, "dat ik tot dat moment, ondanks het bewijs, mezelf er psychologisch van overtuigd dat de trillingen niet bestonden of situaties vermeed waarin ze een probleem waren. Daarom besloot ik om gewoon niet met lange brandpuntsafstanden te werken en het te houden bij meer vergevingsgezinde brandpuntsafstanden, zoals 35 mm en 50 mm."Maar tijdens de Covid-19-lockdowns herontdekte hij zijn interesse in dieren in het wild en werd hij vastberaden om zich niet te laten tegenhouden door de trillingen. "Als we naar buiten mochten, nam ik mijn 70-200mm-lens mee naar de plaatselijke eendenvijver en deed ik ermee wat ik kon. Maar zoals alle wildlifefotografen weten, wil je altijd weer een grotere brandpuntsafstand, dus vanaf dat moment ben ik er alles aan gaan doen om betere foto's te maken met langere brandpuntsafstanden."In de praktijk betekent stabieler fotograferen voor Drew meestal werken vanaf een statief, maar hij gebruikt ook bomen, ramen in schuilhutten, zitzakken of de grond voor stabiliteit. "Er zijn heel veel dingen die ik doe, zoals liggen als een sluipschutter," lacht hij. "Een vriend die in het Amerikaanse leger zit raadde dit aan, omdat je je in deze positie schrap zet, wat zorgt voor meer stabiliteit. Ik kan de trillingen verminderen, maar ze verdwijnen nooit. Het is vooral merkbaar wanneer ik film."

Natuurlijk helpt de Sony-apparatuur van Drew ook op bepaalde manieren. Bijvoorbeeld met Steady Shot optische stabilisatie in lenzen en Steady Shot Inside op sensoren gebaseerde systemen in camerabehuizingen. "Vanwege mijn aandoening kan ik niets gebruiken dat geen beeldstabilisatie (IS) heeft", zegt hij. "Ik heb onderzocht welke merken goede IS-functies hebben en die van Sony waren een belangrijke reden waarom ik met het Alpha-systeem ben gaan werken.""Ik gebruik verschillende recepten, afhankelijk van wat en hoe ik fotografeer", vervolgt hij. "Als je bijvoorbeeld de Active Steady Shot Inside-modus gebruikt in combinatie met de optische stabilisatoren van bepaalde lenzen, kan dat een rare 'bibber' toevoegen, vooral als je met een statief werkt. Alsof de modi elkaar tegenwerken. Dus in die gevallen schakel ik gewoon de ene of de andere uit. Maar als ik zonder statief fotografeer, is alles ingeschakeld!"IS kan ook helpen bij de compositie, omdat het een stabieler beeld oplevert bij het kadreren, terwijl de uitstekende beeldkwaliteit van zijn camera's bij hogere ISO's betekent dat Drew de sluitertijd zo lang kan maken als hij nodig heeft. "Ik gebruik momenteel de Alpha 7 V en dankzij de Brid Tracking AF hoef ik de lens zelden aan te raken. Dat is belangrijk, want door de trillingen is dat net alsof ik er met een hamertje op sla! De resolutie van 30 MP is perfect voor mij. De grotere pixels zorgen van nature voor minder micro-onscherpte dan bij een sensor met een hogere resolutie, en omdat ik in bursts fotografeer om de kans op een scherpe opname te maximaliseren, is het ook makkelijker voor de workflow."

Zoomlenzen helpen Drew ook. In eerste instantie kan hij hiermee breder kadreren om onderwerpen te vinden en vervolgens kan hij inzoomen om het frame te vullen. Daarom is hij gek op de FE 200-600mm f/5.6-6.3 G OSS, maar omdat hij meer wil, koos hij voor zijn meest recente trip naar Bempton voor andere lenzen. "400 mm is waarschijnlijk het punt waarop ik er vertrouwen in heb dat ik trillingsvrije foto's kan maken, maar omdat ik altijd probeer mijn mogelijkheden te vergroten, heb ik een FE 400-800 mm f/6.3-8 G OSS en een FE 600 mm f/4 GM OSS meegenomen. Dit zijn voor bij allebei droomlenzen en ik moest echt al mijn vaardigheden inzetten om hier het beste uit te halen."Drew's vastberadenheid in het omgaan met zijn tremor heeft er ook voor gezorgd dat hij andere fotografen op een andere manier is gaan begeleiden. "Mijn ervaring heeft me geleerd dat het simpele plezier van fotograferen met vrienden of het vinden van een speciaal moment in de natuur veel belangrijker is dan de technische kant", zegt hij tot slot.

"Met mijn foto's en video's wil ik laten zien dat fotografie echt toegankelijk en motiverend kan zijn voor allerlei soorten mensen. Ik wil laten zien wat er zo mooi is aan de ervaring, of je nu de foto maakt die je wilt of niet! Sommige van de mooiste reizen die ik heb gemaakt, waren een strijd. Ik wou dat ik mijn 18-jarige zelf een paar van deze dingen kon vertellen. Het leven leek toen mistig en onzeker, maar dat komt omdat ik tegen beperkingen vocht, in plaats van te leren hoe ik er succes mee kon behalen."