De muziek is rauw en schurend, iets wat je zowel voelt als hoort. De menigte wordt in het donker bij elkaar geduwd in een bewegingsritueel en verliest zichzelf in zintuiglijke overlading. Tussen hen door beweegt Alex Verhalle, alleen op zoek naar de momenten die alle ondergrondse energie en authenticiteit van deze donkere techno-ervaring bevatten.

En net als de muziek is hij totaal compromisloos. Zijn foto's zijn een donker feest vol textuur en intense schaduwen, confronterende bewegingen, glimmende, zweterige hooglichten en de harde, niet aflatende energie van deze cultuur."Muziek is mijn eerste liefde", zegt hij, "en is er altijd geweest in mijn leven. Fotografie is mijn manier om het te begrijpen en te vieren. Het is mijn reactie en voor mij moet het altijd eerlijk zijn. De foto's die ik maak moeten echt zijn, nooit geënsceneerd, nooit geposeerd. Het proces gaat over het vieren van de rauwe emotie van mensen die deze intense momenten voelen."

"Als ik een superkracht had, zou het onzichtbaarheid zijn", legt Alex uit. "Ik hou er niet van om gezien te worden, want tijdens die simpele interactie kan het moment dat ik wil vastleggen veranderen of zelfs verdwijnen. Ik wil een foto maken van iemand die zich verliest in de muziek, niet iemand die doet alsof. Of het ergste van alles, iemand die ik uit zijn ervaring heb gehaald. Ik verplaats mezelf in hun positie. Een foto mag nooit ten koste gaan van het moment.""Wat helpt", zegt Alex, "is dat ik vrij klein ben, zodat ik me meestal ongezien door de menigte kan bewegen, en natuurlijk helpt de duisternis van deze omgevingen ook. Ik werk ook ongeveer zoals je van een straatfotograaf zou verwachten en houd mijn camera zelden voor mijn oog, want dat kan aandacht trekken. In plaats daarvan kadreer ik vanaf borst- of heuphoogte."

Een ander deel van Alex' eerlijke benadering komt voort uit het feit dat hij altijd zwart-wit gebruikt. "Ironisch genoeg", zegt hij, "doen monochrome beelden het niet zo goed op sociale media, maar voor mij is het de meest effectieve manier om de intensiteit en emotie van een techno-evenement te laten zien. En het is mijn kenmerkende look geworden. Het heeft een documentaire kwaliteit, wat betekent dat er waarheid in zit, ook al is zwart-wit in wezen een abstractie.""Bovendien", vervolgt hij, "is de kleur van lichten en lasers in deze omgevingen niet te controleren. De lichtontwerper kan geweldig werk leveren, maar als een bepaalde tint of een hooglicht het verhaal in de weg staat, dan is dat een probleem voor mij. Ik wil me puur richten op de zuiverheid van contrast, schaduwen en vormen. Ik wil geen afleiding, alleen emoties."

Alex' zoektocht naar verbinding en waarheid strekt zich ook uit tot de manier waarop hij zijn Sony Alpha 1 II gebruikt. "Ondanks de moeilijke omstandigheden van fotograferen bij weinig licht en veel beweging, werk ik vanuit de hand, zoals ik altijd heb gedaan", legt hij uit. "Ik zet het diafragma wijd open om elk beetje licht op te vangen, en ik gebruik heel hoge ISO-waarden, zoals 6400, omdat ik weet dat de camera ze makkelijk aankan. Dat geeft me sluitertijden van bijvoorbeeld 1/160 sec, wat snel genoeg is om te veel onscherpte te voorkomen, maar die beweging in het frame wel natuurlijk laat aanvoelen."Hij stelt ook het liefst handmatig scherp, met behulp van zone-focus en door lenzen zoals zijn FE 14mm f/1.8 GM instinctief op de juiste afstand in te stellen, net als een traditionele straatfotograaf. "Op die manier werken is een andere manier om niet gezien te worden," legt Alex uit, "en als een danser niet perfect scherp is, kan de foto nog steeds van grote waarde zijn."

Alex is onlangs overgestapt van een DSLR- naar een spiegelloos systeem en ziet het voordeel van het lagere gewicht. "Mijn Sony-apparatuur is lichter dan voorheen, maar ik heb me nooit gestoord aan het fysieke aspect van het gebruik een camera gedurende de hele nacht. Het gaat meer om wat ik als handbagage kan meenemen. Ik maakte me altijd veel zorgen dat ik niet de juiste spullen bij me had, maar dat is nu niet meer nodig."Alex vindt de mogelijkheden om de Alpha 1 II aan zijn wensen aan te passen ook erg nuttig. "Het eerste wat ik deed, was de draaiknoppen precies zo instellen als ik gewend was", zegt hij, "wat betekende dat ik de camera binnen enkele seconden instinctief kon gebruiken. Ik stelde hem in om JPEG te schieten in zwart-wit en kon meteen aan de slag, alsof ik de camera al 10 jaar had."

"Ik ben graag aanwezig en intentioneel bezig. Veel fotografen maken in dit soort situaties duizenden foto's, maar ik maak er maar een paar honderd, waarvan ik de meeste gebruik. Ik probeer niet om perfect te zijn. Het resultaat is belangrijk, maar nog belangrijker is de manier waarop ik daar ben gekomen. En uiteindelijk is dat een gevoel dat uit de foto's naar voren moet komen."