Het 60 km lange schiereiland Ras Nouadhibou, ook wel Cabo Blanco, aan de Atlantische kust van Noordwest-Afrika staat bekend om zijn duizelingwekkende kliffen, scherpe rotsen en brede stranden met harde wind. De scheepswrakken en verlaten huizen tonen hoe moeilijk het leven van de mensen in deze onherbergzame regio is. Waarschijnlijk is dit de reden waarom het gebied een veilige haven is voor de natuur.

In dit gebied kan de Mediterrane monniksrob, een soort die vernoemd is naar het Middellandse Zeegebied maar daar bijna uitgestorven is, goed gedijen. Terwijl de winterzon elke dag ondergaat, krijgen de robben in Ras Nouadhibou een nieuw begin. “Het project om de monniksrob te beschermen is het langste en meest ambitieuze dat ooit is ondernomen voor een bedreigde diersoort”, vertelt fotograaf Tony Peral, die de prachtige robben en de inspanningen van de natuurbeschermers heeft vastgelegd.

“Tussen eind 2022 en begin 2023 heb ik de Spaanse stichting CBD-Hábitat en de Mauritaanse ngo Annajah geholpen om beeldmateriaal te verzamelen van deze broedkolonie, de laatste ter wereld”, legt hij uit. “Het was een geweldige kans om mee te mogen werken aan dit ambitieuze project. Het is een van de meest succesvolle pogingen ter wereld om een bedreigde soort te redden. Het is een prachtig resultaat dat 20 jaar intensief werk heeft gekost.”

Het project richtte zich op het beschermen van het broedgebied en de leefomgeving van de robben door controle en bescherming. Eerder ontbraken dergelijke maatregelen. “Tot 2001 werd deze kolonie, de laatste grote kolonie van monniksrobben ter wereld, op geen enkele manier beschermd. Vissers wierpen hun netten illegaal uit bij de grotten die de robben gebruiken voor de voortplanting, en gebruikten sleepnetten vlak voor de kust, waardoor ze ook de robben opvisten.”

“Aan deze kust vind je heel veel vis, dus is het een goede vaste voedingsbron voor robben in de Atlantische Oceaan”, legt Tony uit. “De robben plantten zich voort op de stranden van het schiereiland, zoals ze gewend zijn. Maar vanwege de jacht en de verstoring door vissers hebben ze zich teruggetrokken naar de grotten, een gevaarlijkere omgeving waar ze liever niet wonen en waar veel van de jonge robben sterven.”

“In 2001 is het reservaat gesticht”, vertelt Tony. “Met de samenwerking van de lokale vissers kunnen we ervoor zorgen dat de grotten in Ras Nouadhibou het hele jaar door veilig zijn. Het succes van deze maatregelen is duidelijk. De kolonie is tegenwoordig drie keer zo groot, waardoor we nu een stap verder kunnen en de robben kunnen terugbrengen naar de stranden waar ze thuis horen.”

Hoewel de robben goed gedijen aan de kust, is Ras Nouadhibou geen ideale plek voor de fotografie. “Ook op de mooiste dagen is de omgeving erg ruig”, zegt Tony. “Maar toen ik er in de winter was, zo tussen de oceaan en de woestijn, werden mijn crew en ik, en onze apparatuur, echt op de proef gesteld. Het terrein maakt het moeilijk om een goede invalshoek te vinden. Daarom worden de robben over het algemeen vanaf de top van de kliffen bestudeerd. De meeste dagen werden we van de ene kant gezandstraald en hadden we aan de andere kant te kampen met enorme golven die op de kliffen beukten.”

“We moesten ook de hele kust afreizen om de robben te volgen als ze vis gingen vangen. Om hun patronen te kunnen bijhouden, waren we van zonsopkomst tot zonsondergang bezig. Een bijkomstig probleem was dat we geen stroom hadden, dus we moesten een plan bedenken om beelden te maken en, omdat we 4K-video maakten, te downloaden en op te slaan.”

Volgens Tony was de robuustheid van zijn Sony Alpha-apparatuur essentieel. Voor dit project had hij regelmatig twee camerabehuizingen bij zich. “Ik gebruikte een Alpha 1 in combinatie met een Alpha 9 of Alpha 7, afhankelijk van wat ik ging doen. Wat lenzen betreft heb ik voornamelijk de FE 600mm f/4 GM OSS gebruikt, waarmee ik van bovenaf goed kon focussen op de robben, samen met twee zoomlenzen, de FE 100-400mm en de FE 70-200mm. Het is echt fotoapparatuur van de hoogste technologische kwaliteit. Ondanks dat we constant belaagd werden door stof, zout, zand en wind, leverde mijn apparatuur de beste prestaties en weerstand die ik me kon wensen.”

Ondanks de ruige omstandigheden heeft Tony een magische ervaring beleefd. “Het wordt alleen maar mooier als je de geschiedenis van deze soort kent”, vertelt hij. “Deze kolonie heeft haar toevlucht gevonden in een afgelegen plaats waar je kunt genieten van ongerepte natuur zo ver het oog reikt. Het is een unieke plek waar ruigheid en rust samenkomen.”

Het is ook een locatie die hem inspireerde om prachtige beelden te maken. “Ik vind voornamelijk de close-ups van de robben erg leuk”, zegt hij. “Ze zijn van nature nieuwsgierig, dus als er iets boven op de klif gebeurt, komen ze boven water om te kijken. Daarnaast vond ik het ook belangrijk om het harde werk vast te leggen van de experts die zorgen voor de veiligheid van de robben en hun omgeving. We hebben tijd met ze doorgebracht bij hun kamp, en hun toewijding is echt indrukwekkend. Ze zijn constant bezig om het hele reservaat in de gaten te houden en te controleren op bedreigingen.”

“We hebben ook aandacht besteed aan de interactie tussen de plaatselijke vissers en de robben”, vervolgt Tony. “Dankzij het project, dat de vissers ondersteunt bij het ontwikkelen van een duurzame manier van vissen, zijn ze de robben gaan accepteren en respecteren als een andere speler op het veld.”

Volgens Tony is fotografie essentieel voor deze ondersteuning en voorlichting aan mensen. “Het is heel waardevol dat we allerlei kanten van het project kunnen laten zien, van natuurbescherming en de omgeving tot operationele en sociale aspecten. Met deze beelden kunnen we mensen helpen om de omvang en het succes te begrijpen van een afgelegen project dat ze anders niet kunnen zien.”

“Het project zal nog jaren doorgaan”, stelt Tony. “Wanneer de kolonie groot genoeg is, zullen de robben naar andere gebieden worden gebracht om nieuwe broedkolonies te starten. Hopelijk zullen ze uiteindelijk terug kunnen komen naar de Middellandse Zee. We hebben met eigen ogen kunnen zien hoe een langdurig project om een soort te redden, kan groeien en succes kan boeken. Ik hoop dat ik betrokken kan blijven bij dit project om de voortgang vast te leggen.”

“Ik ben ervan overtuigd dat natuurfotografie de kracht heeft om bewustzijn te creëren, en ik vind dat natuurfotografen zich moeten inzetten voor de natuur. Als je het mij vraagt, moet ons werk altijd in nauw verband staan met het beschermen van ons natuurlijke erfgoed.”