Elke keer dat Albert Dros een van zijn landschapsfoto's van de maan deelt, wordt hij overspoeld met reacties in de trant van 'Dat is nep'. 'De maan is niet zo groot!' is wat hij meestal te horen krijgt, maar Albert heeft de RAW-bestanden van de Sony Alpha 7R V om het te bewijzen."Alle foto's zijn enkelvoudige opnamen: geen focus stacking, geen belichtingsverschuiving, niets van dat alles. Mensen denken altijd dat ze nep zijn en dat de maan niet zo groot is, maar dat komt doordat de meeste mensen niet door een 600mm- of 800mm-lens hebben gekeken", zegt Albert.

Het is een klassiek voorbeeld van hoe een telelens kan zorgen voor een zogenaamd 'compressie'-effect, waardoor objecten in de verte zich soms dichter zich bij elkaar lijken te bevinden. Het is de reden waarom de maan er op de foto zo groot uitziet in vergelijking met een onderwerp, zoals een gebouw, dat we meestal van veel dichterbij zien. En dat is de sleutel tot deze beelden. "In sommige van deze shots stond ik op ongeveer drie kilometer afstand van het gebouw", vertelt Albert. "Over een afstand van drie kilometer begin je atmosferische vervormingen te krijgen door vochtigheid. Als ik vanaf ongeveer twee kilometer fotografeer, blijft alles scherp."

Om de buitengewone foto's te maken, gebruikte Albert eerder de FE 100-400mm f/4.5-5.6 GM OSS-lens, vaak samen met de Sony 2x teleconverter, en is hij meer recentelijk de Sony FE 400-800mm f/6.3-8 G OSS-lens gaan gebruiken. "Deze lens is geweldig voor maanfoto's. De meeste mensen gaan ervan uit dat je, omdat het donker is, een snelle lens nodig hebt. Maar het tegendeel is waar; de maan is zo helder dat we helemaal geen snelle lens nodig hebben. Sterker nog, ik gebruik vaak f/11 of f/14. Met 800 mm wil ik nog steeds dat zowel het gebouw als de maan scherp is, dus is een kleiner diafragma beter."

Albert monteert de 400-800mm-lens op zijn Sony Alpha 7R V of Sony Alpha 1 II, die hij vervolgens op een statief zet, en gebruikt de stille sluiter en een afstandsbediening om alles perfect stabiel te houden. Dat is essentieel bij zulke lange brandpuntsafstanden. "Ik geef meestal de voorkeur aan de Alpha 7R V, omdat die een hogere resolutie heeft. Hierdoor kan ik met 800 mm van veraf fotograferen en toch iets meer bijsnijden als dat nodig is. Veel mensen zouden er niet aan denken om deze lens te gebruiken voor maanfotografie, omdat ze misschien denken dat het alleen maar een lens is voor het fotograferen van wilde dieren. Maar zoiets als een FE 600 mm f/4 GM OSS, misschien met een teleconverter, is zwaarder, veel duurder, en levert als je rekening houdt met de atmosfeer, uiteindelijk geen beter beeld op."Hoewel je maar één keer per maand de kans krijgt om foto's van de volle maan te maken, is er geen sprake van spontaniteit. Elke opname wordt minutieus gepland, vaak tot een jaar van tevoren. "Ik moet toegeven dat er voor elk van deze opnamen heel veel mislukte pogingen zijn. Wolken, mist op het verkeerde niveau, uitlijningen die niet 100% correct waren, gebouwen in de weg. Er zit veel werk in elke poging, en soms lukt het en soms niet", legt Albert uit.

"Ik heb veel foto's in mijn hoofd en ik zet ze soms zelfs wel een jaar van tevoren in mijn agenda. Ik besteed uren aan onderzoek op internet: wat zijn de goede windmolens, de goede kerktorens, waar staan ze? En dan moeten het objecten zijn die je al van ver kunt zien, bij voorkeur in een open landschap. Ik ga vaak naar Google Street View om de omgeving te bekijken. Verder heb ik een app gebruikt om de exacte hoek te controleren en te zien waar de zon en de maan precies ondergaan op een bepaalde dag waarop het volle maan is. Ik heb een foto van een specifieke toren die ik wilde maken. Het lukte niet en de volgende kans was een jaar later. Soms moet je heel lang wachten."

Om ervoor te zorgen dat het gebouw in de foto goed verlicht is, fotografeert Albert rond zonsopkomst of zonsondergang, wanneer de maan altijd laag aan de hemel staat. "Je moet wat natuurlijk licht hebben, zodat je de foto met één opname kunt maken. Mensen fotograferen vaak de maan, die zo helder is, terwijl het landschap donker is. Dat komt doordat hij te hoog aan de hemel staat, het is nacht. Je moet die foto maken wanneer hij laag bij de horizon staat, wanneer hij vol is, en dan moet de uitlijning kloppen met zonsopkomst of zonsondergang."

Met de sensoren in de Alpha 7R V en de Alpha 1 II kan Albert het dynamisch bereik van de camera's optimaal benutten. "Ik fotografeer vaak iets onderbelicht, waarbij ik uitga van het licht van de maan, en vervolgens maak ik tijdens de bewerking de schaduwen lichter. De camera's van Sony staan bekend om hun grote dynamisch bereik en dat maakt dit soort opnames mogelijk. Sommige foto's zijn gemaakt met ISO 2000 of ISO 3200, waarbij het dynamisch bereik minder groot is, dus dit soort foto's halen het maximale uit de sensor", legt hij uit."Er is iets aan de combinatie van spectaculaire natuur en door de mens gemaakte elementen dat altijd een geweldig samenspel vormt. Het geeft me iets speciaals, als een schilderij van de natuur, en wij leggen het vast."