Iquitos in het noorden van Peru, genesteld aan de rand van de Amazonerivier en omgeven door dichte regenwouden, is beroemd om een werkelijk unieke reden. Het is de grootste stad ter wereld die niet over de weg bereikbaar is. Er zijn alleen wat kleine wegen die naar dorpen of de groene wildernis in leiden, en verder kun je er alleen per boot of vliegtuig komen. “Het is een bijzondere plek,” zegt Natan Dvir, “en een plek die zo ver buiten de gebaande paden ligt als maar mogelijk is.” Bij documentairefotografie levert eigenaardigheid vaak kansen op, en volgens Natan zit Iquitos daar vol mee. “Van de huizen die op hoge palen zijn gebouwd met het oog op overstromingen, tot de drijvende Belén-markt en het leger van kleurrijke motortaxi's, biedt het leven daar een ongelooflijke verscheidenheid en diepgang", zegt hij. “De mensen zijn er opmerkelijk, en ontmoetingen met hen kunnen een grote impact hebben. Het is dus een genot om dat te documenteren.”

Hij vervolgt: “Voor mij is fotografie een viering van het leven en dit komt voort uit mijn fascinatie voor mensen. Peru is meer relaxed dan veel andere plaatsen, en mensen voelen zich vaak gevleid als je interesse in hen toont. Maar respect en integriteit zijn toch een belangrijk aspect van mijn aanpak.” “In plaats van onderwerpen te objectiveren, wat kan gebeuren als je van een afstand of op een te onopvallende manier fotografeert, geef ik de voorkeur aan interactie”, legt Natan uit. “Vaak maak ik niet direct opnamen, maar loop ik rond om een gevoel voor de plek te krijgen. Hierdoor werk ik bewuster, want ik laat me dan niet leiden door de directe esthetiek van een situatie. Dit brengt risico's met zich mee, want mensen kunnen zich daardoor anders gaan gedragen, of ze kunnen aangeven dat ze helemaal niet willen dat je een foto van hen maakt. Maar over het algemeen is het een veel succesvollere manier van werken en het belangrijkste is dat mensen geen objecten worden in je foto's.”

“Ik ben 1,95 m, dus ik kan me toch niet verstoppen,” lacht hij, “maar meestal zorg ik ervoor dat ik zichtbaar ben en dan zijn mensen niet verrast. Als er iets is waarin ik geïnteresseerd ben, kom ik dichterbij en wissel ik misschien van lens, zodat ik de kans krijg om te zien hoe ze reageren. Voor bijna al deze foto's geldt dat duidelijk was wat ik aan het doen was. Sommige mensen boden me zelfs drankjes aan of nodigden me bij hen thuis uit. En naarmate ik ergens langer ben, zullen mensen me sneller vergeten en meer zichzelf zijn.” “Een andere manier om met respect te fotograferen”, zegt hij, “is door een scène te zoeken die je mooi vindt, deze te kadreren en dan gewoon te wachten tot er leven in komt. Nogmaals: dat betekent duidelijk zijn over wat je doet. Op die manier kan iemand gewoon om je heen lopen als diegene niet gefotografeerd wil worden.”

Natan geeft hiervoor vaak de voorkeur aan kortere brandpuntsafstanden en die bieden extra voordelen. “Portretten die het onderwerp isoleren kunnen fascinerend zijn, maar ik geef de voorkeur aan context”, legt hij uit. “Het opnemen van de omgeving maakt beelden veel interessanter voor mij, en ik vind het geweldig om foto's met een diepe textuur te maken met meerdere hoofdpersonen. Ik probeer vaak een dynamisch hoofdonderwerp te combineren met een of meerdere complementaire onderwerpen, zoals in het beeld van de vrouw die de was doet, of de mensen op de markt. Elke foto bevat meerdere portretten en hoe meer je het kader bestudeert, hoe meer je ziet. Wat je moet doen, is esthetische en verhalende waarde in het moment combineren.”

“Ik ben heel selectief wanneer ik fotografeer,” vervolgt hij, “en ik werk zelden met meer dan 3 fps, hoewel mijn Sony-camera's veel meer kunnen. Mijn methode is dat ik aanwezig blijf en het moment bepaal. Ik reken er niet op dat de camera dat voor mij doet. Mijn Alpha 7R V en Alpha 1 waren cruciaal bij weinig licht. Beide geven ongelooflijk weinig ruis, dus ik kan regelmatig werken met bijvoorbeeld een ISO van 6400. Het effect dat dit heeft op het verhogen van de sluitertijd in een donkere omgeving, is het verschil tussen een foto die de moeite waard kan zijn en een foto die je moet verwijderen.” De AF-prestaties van zijn camera's bij weinig licht zijn ook geweldig, zegt Natan. “De autofocus van Sony is geweldig goed in het automatisch selecteren van onderwerpen, maar bij mijn straatfotografie gebruik ik dit eigenlijk op een veel traditionelere manier: ik fotografeer in de Single-shot-modus en gebruik een heel klein AF-gebied om zo precies mogelijk te werken. Dit werkt ongelooflijk goed, zelfs op donkere locaties waar mijn vorige camera hulp nodig had.”

“Ik kadreer altijd via de elektronische zoeker, niet via het scherm aan de achterkant,” zegt hij, “want dat helpt om mijn aandacht volledig te richten op wat er voor en om me heen is. En ik ben ook een grote fan van het live histogram in de elektronische zoeker. Dit zorgt ervoor dat mijn belichting altijd perfect is.”

Alle technische voordelen van zijn camera's zorgen voor een betere band met de mensen die hij tegenkomt, en dus ook voor authentiekere beelden, zegt Natan. “Mijn manier van straatfotografie gaat over het vieren van het leven,” sluit hij af, “dus ik heb niets aan een camera die in de weg zit.”