Voor wie mij nog niet kent: mijn grootste passie is macrofotografie en dit deel ik op @kylevanbavel. Ik vind het heerlijk om te vertragen en de details in de natuur die over het hoofd worden gezien te ontdekken. In de afgelopen maanden ben ik die liefde voor de natuur gaan combineren met het fotograferen van dieren in het wild en dat heeft een nieuwe kant van fotografie voor mij geopenbaard.

Ik ben nog steeds aan het leren, experimenteren en fouten maken. Wildlife-fotografie kan intimiderend lijken, vooral als je fotografen ziet die zware apparatuur meenemen naar afgelegen landschappen. In het begin vroeg ik me af of ik specialistische kennis, dure apparatuur of toegang tot zeldzame dieren nodig had om sterke beelden te maken.

Ik ontdekte al snel dat je veel dichter bij huis kunt beginnen met het fotograferen van wilde dieren. Een plaatselijk park, meer of bospad, een kustlijn in de buurt of zelfs je eigen tuin kan volop mogelijkheden bieden. Vogels zijn overal zodra je erop begint te letten en tijdens een korte wandeling door de buurt kunnen zich allerlei momenten voordoen die de moeite waard zijn.

Toen Sony me vroeg om de nieuwe FE 100-400 mm f/5.6-8 OSS uit te proberen, was ik heel benieuwd naar wat die allemaal kon. Ik heb de lens in praktijksituaties getest en was onder de indruk van de prestaties en beeldkwaliteit voor een lens van die prijs. En nog belangrijker: wildlife-fotografie voelde hiermee laagdrempelig.

Het eerste wat me opviel was hoe compact en licht de lens aanvoelde. Gezien het veelzijdige brandpuntsbereik van 100-400 mm is het formaat indrukwekkend. Ondanks het lage gewicht voelt de constructie solide aan en voelt de lens aan alsof hij is ontworpen om regelmatig te worden meegenomen, in plaats van alleen te worden gebruikt tijdens speciale reizen.

Dat is belangrijk als je meerdere uren buiten besteedt aan timing en focus. Grotere dieren kunnen je het een en ander leren over compositie, achtergrondscheiding en geduld. Je hoeft niet ver te reizen om wilde dieren te fotograferen.

Een fout die ik in het begin maakte, was dat ik te veel bezig was met heel dichtbij komen. Ik dacht dat je om een succesvolle foto te maken, ervoor moest zorgen dat het onderwerp het frame vulde. Na verloop van tijd leerde ik dat de omgeving net zo belangrijk is. Het overlaten van ruimte rond een dier kan zijn leefgebied zichtbaar maken en vaak een sterker verhaal vertellen.

Ik heb ook geleerd hoe belangrijk achtergronden zijn. Omdat ik uit de macrofotografie kom, wist ik al hoe een zachte, rustige achtergrond een foto kan transformeren. Hetzelfde geldt voor dieren. Door iets te verplaatsen, lager te gaan zitten of gewoon te wachten op het juiste moment, kun je vaak een schoner en evenwichtiger resultaat bereiken.

Een andere fout was dat ik verwachtte dat elke wandeling een perfecte foto zou opleveren. Zelfs als je met heel weinig thuiskomt, leer je toch waar vogels graag zitten, hoe het licht verandert en hoe dieren zich gedragen. Ik wou dat ik eerder had geweten dat deze rustiger momenten geen verspilling van tijd zijn. Die horen erbij als je beter wilt worden.

Met een lens als de Sony FE 100-400mm f/5.6-8 OSS had ik sneller kunnen leren, omdat het handige bereik de ervaring eenvoudig maakt. Met 100 mm kun je meer van de omgeving opnemen of grotere dieren fotograferen. Met 400 mm isoleer je kleinere of verder weg gelegen onderwerpen. Dankzij deze flexibiliteit kun je met één lens oefenen met verschillende stijlen.

In combinatie met de juiste instellingen op de full-frame Sony Alpha 7C II levert de lens een indrukwekkende beeldkwaliteit op. Ik gebruikte voornamelijk de volgfunctie met eye-autofocus om het oog van een dier scherp te houden, ook als het bewoog. Hierdoor kon ik me meer concentreren op compositie en timing, in plaats van me constant druk te maken over scherpstellen.

De autofocus voelt snel en responsief aan, terwijl de ingebouwde stabilisatie het beeld vloeiend en stabiel houdt wanneer je zonder statief fotografeert. Dit is vooral handig omdat bij dieren in het wild momenten zich vaak onaangekondigd voordoen. De lens gaf me het vertrouwen om het onderwerp te blijven volgen in plaats van te aarzelen.

De lens past ook goed bij een full-frame camera. Op de Sony Alpha 7C II gebruikt hij het volledige sensorgebied, wat zorgt voor uitstekende details, natuurlijke diepte en veel veelzijdigheid. Bij 100 mm kun je de omgeving meenemen. Met 400 millimeter isoleer je vogels op een respectvolle afstand. Ik ben ook weg van de zachte, natuurlijke bokeh, die afleiding vermindert en het onderwerp prachtig scheidt van de achtergrond. De gedetailleerde full-frame bestanden geven me ook nuttige vrijheid bij het bijsnijden wanneer een vogel in het frame kleiner uitvalt dan verwacht.

Voor een nog groter bereik, is de lens compatibel met de teleconverters van Sony. Met de 1,4x-teleconverter verandert 100 mm in 140 mm en 400 mm in 560 mm, waardoor een brandpuntsbereik van 140-560 mm ontstaat met een maximaal diafragma van f/8-11.

En met de 2.0x-teleconverter verandert 100 mm in 200 mm en 400 mm in 800 mm, waardoor een brandpuntsbereik van 200-800 mm ontstaat met een maximaal diafragma van f/11-16. Je kunt het standaardbereik gebruiken voor algemene dierenfoto’s en vervolgens extra bereik toevoegen voor kleinere vogels of vogels op grotere afstand, zonder dat je een extra lens mee hoeft te nemen.

Het belangrijkste was dat de lichte uitrusting de hele ervaring aangenamer maakte. Ik kon langer op verkenning gaan, vrij bewegen en comfortabel dieren in het wild vastleggen. Het maakte spontane fotografie ook veel gemakkelijker. Je kunt na het werk een plaatselijk meer bezoeken, door een nabijgelegen natuurgebied fietsen, door je buurt wandelen of vogels in je tuin fotograferen zonder een grote expeditie te plannen.

De Sony FE 100-400mm f/5.6-8 OSS laat zien dat wilde dieren fotograferen met een telelens niet intimiderend of fysiek belastend hoeft te zijn. Het kan licht, laagdrempelig en spontaan zijn. Je hebt geen perfecte locatie of jarenlange ervaring nodig. Begin met wat dichtbij je is, observeer hoe dieren bewegen en geef jezelf toestemming om fouten te maken.