Het platteland rond Bracknell, ingeklemd in een paar kostbare kilometers groen tussen de snelwegen M3 en M4 ten westen van Londen, lijkt misschien niet meteen een geweldige plek om dieren in het wild te ervaren. Maar voor fotograaf Paul Browning heeft dit gebied net zoveel aantrekkingskracht als de Serengeti. Meer zelfs."Er is daar een meer," begint hij, "op slechts ongeveer 30 minuten van waar ik woon in Surrey, waar ik nu al zes jaar naartoe ga. Het is de thuisbasis van een broedend paar futen en elk voorjaar zie je ze met hun kuikens op hun rug. Er worden er altijd wel een paar slachtoffer van de reigers, maar ze laten zich niet uit het veld slaan en doen het het volgende jaar allemaal weer opnieuw. Ik ben erg aan hen gehecht geraakt. Het is een emotionele band, zoals met een huisdier, maar in werkelijkheid weten ze niet eens dat ik er ben."

Deze ervaring geeft heel goed weer hoe Paul denkt. Dieren in het wild kunnen overal voor vreugde zorgen, als je ernaar op zoek gaat. "Dit is het derde jaar dat ik me helemaal concentreer op dieren in het wild in Groot Brittannië," legt hij uit, "en hoewel ik vroeger naar Europa ging om onder andere beren en wolven te fotograferen, zijn er een heleboel redenen waarom ik het meer de moeite waard vind om thuis te blijven."Georganiseerde rondleidingen en evenementen, zegt hij, begonnen te veel als een toeristische ervaring te voelen. "Er zijn veel situaties waarin roofdieren met andere dieren worden gelokt om voor schuilplaatsen te verschijnen en daar kon ik niet mee omgaan. Ik vind het zoveel fijner om over mijn eigen omgeving te leren en moeite te doen om deze soorten in het wild te vinden. Het is niet zo eenvoudig als iemand betalen en in een minibus stappen, of werken met valkeniers, of in wildparken, maar voor mij is dat net zoiets als het fotograferen van huisdieren. Daar wilde ik geen deel van uitmaken. In plaats daarvan volg ik dieren in het wild door de seizoenen heen in heel Groot-Brittannië."

Zijn aanpak wordt samengevat in een reeks lezingen met de titel Chasing the Light, Following the Seasons die hij heeft gegeven. "Ik probeer te laten zien dat er hier vlakbij huis allemaal prachtige dieren in het wild te vinden zijn", legt hij uit. "Je hoeft dus geen vermogen uit te geven om naar Afrika te gaan. Ga naar buiten en luister naar de vogels in je tuin. Zet een voedertafel neer en wat takken die kunnen dienen als zitstok. Dat is herkenbaarder en ik vind het een eerlijker en bevredigender manier van werken." Dit jaar maakte Paul ook 30 gidsen van vijf dia's voor het fotograferen van wilde dieren in Groot-Brittannië op zijn Instagram.Zelf werd hij aangetrokken door natuurfotografie na een gevarieerde carrière als drum and bass dj, manager van een platenwinkel en professioneel snowboardfotograaf. "In die laatste baan bereikte ik mijn top toen ik de officiële Team GB-fotograaf werd voor de wereldbeker snowboarden", zegt hij, "hoewel ik vaak wilde dieren op de piste fotografeerde terwijl ik op deelnemers stond te wachten. Toen sloegen de Covid-19-lockdowns toe en maakte ik thuis in de tuin veel macrofoto’s. Ik werd uitgenodigd voor BBC Springwatch omdat ze nieuwsgierig waren naar waarom een professionele sportfotograaf bijen schoot! Toen de wereld weer open ging, realiseerde ik me hoe leuk ik dat vond om te doen.""Sindsdien wil ik anderen met datzelfde gevoel besmetten," vervolgt hij, "vooral vanwege de manier waarop blootstelling aan de natuur je leven kan veranderen. Behalve het meer bij Bracknell is er ook een stuk bos bij mij in de buurt, en dat ligt midden in een woonwijk. Het is maar 100 vierkante meter, maar het zit vol leven. Er zijn grote bonte spechten, winterkoninkjes... het is een goudmijn. Het gezang van de vogels overstemt het verkeer, en als je daarin zit ga je je gewoon beter voelen."

"Ons land is prachtig en je hoeft echt niet ver te gaan om dieren in het wild te vinden", vervolgt hij. "Ga naar Norfolk, op slechts een paar uur rijden van Londen, en er zijn plaatsen waar je het gevoel hebt dat je een miljoen mijl van de stad bent. Je kunt hazen en buizerds, torenvalken en vossen zien. En in reservaten zoals RSPB Leighton Moss, waar ik regelmatig naartoe ga, kun je prachtige vogeltjes, zoals de baardmees, tegenkomen. Ze komen vrij vaak voor, maar omdat ze het grootste deel van hun tijd diep in het riet doorbrengen, zien mensen ze niet. Je moet wachten tot ze tevoorschijn komen om te eten."

Veldkennis is een groot deel van wat Paul doet, maar hij geeft vrijelijk toe dat deze vaardigheden niet uit de lucht kwamen vallen. "Ik moest absoluut hard werken om dieren in het wild te leren begrijpen", zegt hij. "In de sport wacht je en wacht je, maar weet je dat er uiteindelijk iets voorbij gaat komen. Met dieren in het wild moet je veel meer investeren, plannen, onderzoek doen... Maar als alles samenkomt, heb je het echt verdiend. Het geeft het soort voldoening dat ik nergens anders van krijg."De spanning van de jacht is zelfs zo opwindend dat hij zichzelf er vaak aan moet herinneren om een foto te maken. "Alles uitpuzzelen, zoeken naar tekenen van activiteit, sporen, pellets, terugkomen in het donker, urenlang verstopt wachten... Het slokt je allemaal zo op dat het genoeg kan zijn om eindelijk te zien waar je voor kwam", zegt hij. "Maar ik heb ook deze esthetische kant overgehouden aan mijn kunstopleiding. Ik heb altijd een bepaalde compositie of belichting in gedachten, dus daar streef ik ook naar. Als het gaat om een kerkuil, bijvoorbeeld, heb ik de perfecte plek in gedachten, de achtergrond, de negatieve ruimte, zijn houding met zijn prooi in zijn bek... het is een soort OCS. Ik wil het kunstwerk maken dat ik me had voorgesteld met de dieren in het wild waar ik zo lang op heb gewacht."De apparatuur van Sony biedt ook nieuwe mogelijkheden, zegt Paul. "Ik gebruik nu een Alpha 1 en een Alpha 1 II, en ik ken die camera's door en door, omdat ik mezelf heb getraind om ze met een blinddoek te gebruiken. Je kunt je niet afvragen hoe je de ISO moet aanpassen als er een kans op je pad komt. Maar daarnaast hoef ik met functies zoals de ongelofelijke vogel-autofocus alleen mijn histogram op het scherm te bekijken."

"Maar een recente toevoeging waar ik erg enthousiast over ben, is de pre-capture-modus", vervolgt hij. "Als je een onderwerp goed observeert, kun je voorspellen wanneer het gaat bewegen, maar ik zou zeggen dat alle wildlifefotografen wel eens een opname missen, zoals een vogel die opvliegt. Je denkt dat je hem hebt, maar het enige wat je hebt vastgelegd zijn poten in de bovenhoek boven een lege tak! Pre-capture neemt continu op, dus het geeft je een soort tweede kans. Het is hierdoor bijna niet mogelijk om een moment te missen en dankzij de snelheid van 30 fps van de camera zie ik vleugelvormen die ik nog nooit eerder heb gezien!"Behalve dat hij persoonlijk de voordelen van een verbinding met lokale dieren in het wild heeft ervaren, heeft Paul zelf gezien welke voordelen het voor anderen kan opleveren. "Ik heb een buurvrouw die ziek thuis zat, en dus zei ik 'Ik neem je een keer per week mee naar het park om de vogels en andere wilde dieren te zien', gewoon om eruit te komen en het gevoel te hebben dat je in de natuur bent. Het verschil dat ze voelde was enorm. Nu wil ze er de hele tijd op uit. En dan is er mijn moeder. Ze had nog nooit echt vogels opgemerkt, maar ik liet haar zien hoe ze op de rivier naar een waterspreeuw moest zoeken en maakte haar attent op vogelgeluiden, en nu sms't ze me de hele tijd over wat ze heeft gezien."