"Het is het gevoel dat je daar bent", antwoordt Alice Greenfield op de vraag wat het essentiële ingrediënt is van haar prachtige mix van straat-, lifestyle- en reisfoto’s. Haar foto's stralen een soort dromerige nostalgie uit en lijken herinneringen op te roepen aan plaatsen waar je misschien nog nooit bent geweest. "Voor mij is fotografie een soort tijdreizen," vervolgt ze, "dus het is mijn taak om de kijker in dat moment te plaatsen, en daar komt heel veel bij kijken."

Herinneringen zijn een verhaal dat we aan onszelf en aan anderen vertellen, en aangezien Alice een eersteklas communicator is, is het geen verrassing dat ze is opgeleid tot cinematograaf, een vakgebied waar licht, beweging, kleur en compositie de kijker meeslepen in het verhaal dat wordt verteld. Maar haar foto's hebben ook iets eerlijks, zoals de beelden die ze maakte tijdens haar recente reis naar de zonovergoten Amalfikust van Italië laten zien. "Of ik nu thuis of in het buitenland ben, wat ik zoek is echt de essentie van een plek", legt ze uit. "Ik wil een eerlijk portfolio van mijn ervaring maken. Ik zie mezelf als een verhalenverteller, maar altijd met een heel menselijke kijk. Ik wil dat mensen voelen dat er een persoon achter de camera staat, en dat komt voor een groot deel doordat ik een heel sentimenteel type ben. Ik houd vaak een dagboek bij en leg mijn leven vast met woorden en foto's. Je zou mijn portfolio een soort logboek van mooie plekken kunnen noemen."

Om de 'pagina's' van dat dagboek te maken, maakt Alice voor haar fotografie gebruik van een combinatie van wachten, zorgvuldige framing en opportunisme. "Toen ik bezig was met mijn opleiding, gebruikten we film", zegt ze. "Ik erfde dus het idee dat je selectief en doelbewust te werk moest gaan. Ik zorg ervoor dat alles in de camera goed zit, dus je zou kunnen zeggen dat mijn bewerking begint lang voordat ik de sluiter indruk." Een groot deel van die zorgvuldige voorbereiding heeft te maken met kleur. "Ik vind kleur ontzettend belangrijk," zegt ze, "zowel bij het vastleggen als bij de kleurbewerking, en ik probeer in mijn foto's altijd een palet te hebben dat nostalgisch aanvoelt. Omdat ik weet welke kleuren zullen werken, kan ik selectief zijn. Dus als er in de scène een knalgroene auto zit die ik daar niet wil hebben, ga ik opnieuw framen. Of ik wacht op de perfecte rode Vespa omdat ik geen witte wil... In wezen ben ik kleuren live aan het bewerken, wat meer voldoening geeft dan dit later doen."

De juiste camera-uitrusting is ook van vitaal belang voor haar straatfotografie, zegt Alice. "Ik heb voor Sony Alpha-camera's gekozen omdat ze zo goed zijn voor de hybride aanpak die ik nodig heb voor mijn werk. Maar ik weet ook dat ik een ander gevoel en andere resultaten krijg, afhankelijk van het soort behuizing dat ik bij me heb. Voor straat- en reisfoto's wil ik een kleine camera. De Sony Alpha 7C II, die ik samen met mijn Alpha 7 IV gebruikte tijdens mijn reis naar de Amalfikust, was daar perfect voor." "De Alpha 7C II kan heel veel en is heel geavanceerd, maar wat me vooral aantrekt is hoe deze camera me laat voelen", vervolgt ze. "Ik vind het fijn dat hij een hoogwaardige elektronische zoeker heeft, dat de ergonomie goed is en dat hij robuust aanvoelt, als een echt stuk gereedschap. De 7C II heeft dezelfde geweldige AF-prestaties en snelheid als de grotere camera's van Sony, en de beelden die ik ermee maak, hebben de diepte, scherpte en kleur die ik wil. Maar het belangrijkste is dat de camera zo doet denken aan een filmcamera dat ik er ontspannen van word."

"Dat heeft ook effect op mijn fotografie en op andere mensen", vervolgt ze. "Ik wil subtiel en veilig te werk gaan, en de Alpha 7C II helpt me anoniemer te zijn. Meestal werk ik als een ‘fly on the wall’, maar soms vraag ik of ik een portret mag maken, en je krijgt altijd een betere portretopname met een kleine camera. "De Alpha 7C II met de FE 40mm f/2.5 G was de perfecte combinatie voor Alice. "Wanneer ik bezig ben met straatfotografie, vind ik het niet fijn om lenzen te moeten wisselen, en een prime-lens zorgt er echt voor dat ik mijn focus scherp houd. Ik denk dus minder na over 'wat als' ik in- of uitzoom, en meer over het moment. 40 mm geeft ook een heel menselijk beeld. Het is een echte 'erbij zijn'-lens."

Maar de meest dynamische voorbeelden van ‘erbij zijn’, zijn misschien wel de foto's die Alice in Positano in en langs het water heeft gemaakt, met een waterbestendige behuizing. "Onderwaterbehuizingen zijn niet zo fijn om mee te reizen," zegt ze, "maar ze zijn wel de moeite waard voor dit soort trips. Dat ik mijn Alpha 7 IV in het water kan gebruiken om duik- en zwemfoto's te maken, geeft me een andere mogelijkheid om dat gevoel van verbondenheid te creëren. Je kunt bijna de frisheid van het water en de hitte van de zon voelen, en dat is toch wat Italianen in de zomer het grootste deel van hun tijd doen!"

Terwijl we genieten van haar beelden van de Italiaanse kust, is Alice al bezig met haar volgende project, met Alpha-camera's en -lenzen aan haar zijde. "Ik ben ervan overtuigd dat de Alpha-serie voor elke situatie iets te bieden heeft," zegt ze, "en daarom zijn ze de perfecte reisgenoten."