Wildlifefotograaf en filmmaker Chris Schmid houdt zich al 12 jaar bezig met een van de grootste paradoxen van de natuurbescherming: om een van de laatste ongerepte wildernissen op aarde te beschermen, moet je de natuur aan mensen laten zien.

“Het is belangrijk om de pracht van deze plek te delen”, zegt de Zwitserse fotograaf. “Je moet ervoor zorgen dat mensen de waarde van leeuwen en cheeta's echt begrijpen en dat ze deze plek willen beschermen.” Chris heeft deze complexe kwestie de afgelopen tien jaar vastgelegd door middel van fotografie en film. “Om deze plek te beschermen, heb je de plaatselijke gemeenschap nodig. Maar je kunt mensen die geen eten of geld hebben niet vragen om wilde dieren te beschermen. Toeristen die naar Afrika gaan en in een lodge verblijven, stimuleren de werkgelegenheid en geven meer reden om dit prachtige land te beschermen. Maar bescherming betekent natuurlijk ook dat je goed met het toerisme moet omgaan, overtoerisme moet vermijden en strikte overheidsvoorschriften moet handhaven in de parken. Het is een delicate balans tussen natuurbehoud, toerisme en het welzijn van zowel de wilde dieren als de plaatselijke gemeenschappen.”

“Nog niet zo lang geleden doodden de Masai bijvoorbeeld leeuwen”, zegt Chris. “Het jagen op een leeuw was een ritueel, het bewijs dat een jongen een man aan het worden was. Ze hebben die traditie nu echter stopgezet. Ze begrijpen dat een leeuw veel meer is dan een trofee. De Masai beschermen de leeuwen en hun thuis.”

De steeds verder gedomesticeerde landschappen van Europa stimuleerden Chris' wens om met zijn foto's een verandering teweeg te brengen. “Kijk naar Europa: we hebben niets meer. We hebben genoeg geld en alles wat ons hartje begeert, maar het wordt steeds moeilijker om een echt wilde plek te vinden. Ik wil ervoor zorgen dat er voor toekomstige generaties nog ruimte is waar ze zich één kunnen voelen met de natuur.” Voor zijn werk voor de Nomad Trust in Tanzania en de Botswana Natural Selection Foundation vertrouwt Chris op zijn camera's en lenzen van Sony Alpha. Hierdoor heeft hij de vrijheid om dieren, natuurbeschermers en gemeenschappen te fotograferen en te filmen, en om het werk van liefdadigheidsinstellingen te steunen.

“Een normale dag begint meestal voor zonsopgang, om 4:00 's ochtends. We hebben vergunningen om het reservaat te mogen betreden en filmen. Dat is een andere manier om geld rechtstreeks te investeren in het reservaat en de plaatselijke gemeenschap. Meestal volgen we een specifiek dier om zijn verhaal te vertellen, dus gaan we terug naar waar we het dier voor het laatst hebben gezien. Vervolgens gaan we op zoek naar pootafdrukken of andere dierlijke sporen. Ons doel is om het dier voor zonsopgang te vinden, zodat het licht perfect is voor fotograferen en filmen. Als je leeuwen fotografeert, kan de temperatuur bovendien flink oplopen. Vaak is het om 9:00 's ochtends al zo warm dat de leeuwen plat liggen”, lacht Chris. “De cheeta's zijn anders. Die bewegen bijna de hele dag door, maar vermijden wel de hitte rond het middaguur.”

Relaties met mensen zijn even belangrijk als de wilde dieren die Chris fotografeert. In de afgelopen 10 jaar heeft hij continu met dezelfde gidsen gewerkt. “Dat maakt het makkelijker”, vertelt hij. “We kennen en begrijpen elkaar.”

In het natuurreservaat bij de Ngorongoro-krater in Tanzania werkt Nomad Trust samen met de plaatselijke Masai om de leeuwen te monitoren. “Sommige leeuwen gaan graag achter vee aan, dus in de loop der jaren hebben ze die specifieke leeuwen een halsband omgedaan. Als deze leeuwen te dicht bij het vee komen, krijgen de Masai of plaatselijke boeren een waarschuwing op hun telefoon en brengen ze het vee naar een boma, een veilige plek waar ze beschermd zijn tegen de leeuwen. Door op deze manier met de leeuwen om te gaan, leert de gemeenschap dat het mogelijk is om naast leeuwen te leven zonder ze te doden. Door ze te volgen, bescherm je zowel het vee en de leeuwen als de mensen. Het is totaal anders dan hoe we in Europa werken. Hier in Zwitserland hebben we bijvoorbeeld wolven, maar zodra de wolven vee aanvallen, doden we ze. Het is dan ook geen verrassing dat er bij de Ngorongoro-krater meer leeuwen zijn dan wij nu wolven hebben.”

Chris vertrouwt op de camera's en lenzen van Sony Alpha om prachtige foto's te nemen van Afrikaanse wilde dieren en de mensen die hen beschermen. “Voor fotografie gebruik ik voornamelijk de Sony Alpha 1 II en om te filmen de Sony Alpha 7S III, de FX6 en de Burano. De reden dat ik deze camera's gebruik is het geweldige dynamische bereik en de prestaties op het gebied van de ISO-gevoeligheid. Ik weet dat ik continu grenzen kan verleggen, of ik nu voor zonsopgang aan het fotograferen ben of 's avonds laat aan het filmen ben.”

Chris is niet bang van het feit dat de natuur, in zijn eigen woorden, woest is. “Soms denken mensen dat de natuur een dierentuin is, maar de natuur is woest en dat is heel belangrijk om te begrijpen. Wilde dieren maken deel uit van ons ecosysteem. Als er niet genoeg roofdieren zijn, zal het aantal planteneters toenemen. Dit kan weer een bedreiging vormen voor graslanden, zeker als de planteneters zich niet verplaatsen om roofdieren te mijden.”

Tegelijkertijd moet Chris het publiek in acht nemen. Hij gebruikt tools op een creatieve manier om de harde realiteit van het ecosysteem te verzachten. “Het kan lastig zijn om de juiste balans te vinden tussen duidelijke beelden en het feit dat niet iedereen alles wil zien. Ik gebruik graag tegenlicht, en met het grote dynamische bereik van de sensor van de Alpha 1 II kan dat makkelijk. Met tegenlicht ziet de kijker geen details, maar alleen een silhouet van bijvoorbeeld een hyena die zijn prooi opeet. Ik wil mensen de realiteit van de bush laten zien. Het is geen tekenfilmwereld. Bovendien wil ik de negatieve beelden die mensen over bepaalde dieren hebben niet in stand houden. Daarom maak ik foto's die het hele verhaal vertellen, met familiebanden en spelende dieren. En natuurlijk met welpen: mensen vinden welpen schattig!”

Chris heeft verschillende lenzen op zijn camera's gemonteerd, maar zoals elke fotograaf heeft hij zijn favorieten, zoals de lichtgewicht FE 100-400mm f/4.5-5.6 GM OSS, de veelzijdige FE 70-200mm f/2.8 GM OSS II en de FE 300mm f/2.8 GM OSS.

De ondersteuning van Sony gaat verder dan de camera-uitrusting van Chris: het merk biedt vaak directe hulp. “Nomad Trust werkte aan een project over carnivoren waarbij plaatselijke rangers de wilde honden en leeuwen in een bepaald gebied identificeerden”, vertelt hij. “Ze gebruikten de camera's van hun smartphones, waardoor het een uitdaging was om de honden van elkaar te onderscheiden. Ik vroeg Sony of ze konden helpen, en ze boden drie Cyber-shot RX10-camera's met geweldige zoomlenzen aan om te helpen met het monitoren, identificeren en beschermen van de wilde dieren. Het is heel simpel, maar het kan een groot verschil maken om gemeenschappen als deze te helpen door ze de juiste tools te geven.”