Stof dwarrelt op terwijl tientallen voeten de grond doen daveren. Vanaf het podium barst de woeste hardcore van de Braziliaanse band Worst los. Voor buitenstaanders lijkt het misschien intimiderend, maar voor Gonçalo is dit vertrouwd terrein. "Ik vond het leuk om met mijn Sony Alpha 7C II midden in het publiek te stappen. Daar voel je de emotie het sterkst, en beleef je wat de mensen voor het podium beleven. Voor mij zijn die momenten in het publiek, dat perspectief van midden in de menigte, net zo belangrijk als het fotograferen van de band zelf."–

Deze reeks beelden werd gemaakt op het Vagos Metal Festival in het Portugese Vagos, waar Gonçalo het festival fotografeerde voor de reguliere persverslaggeving. "Het is eigenlijk best grappig. Hoewel ik erg lang ben, proberen mensen me in de moshpit altijd te beschermen wanneer ze zien dat ik een camera bij me heb. Dan zijn ze extra voorzichtig. Ik heb eerder camera's en lenzen stukgemaakt, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Die pure, rauwe energie vind je nergens anders. Iedereen beweegt samen als één geheel, en die intensiteit voel je als fotograaf ook."

Het fotograferen van optredens behoort voor Gonçalo tot de routine. Voor zijn foto's van Worst gebruikte hij een Sony A7C II in combinatie met de Sony FE 50-150mm f/2 GM-lens. "Vroeger fotografeerde ik met een 70-200mm-lens, zoals de meeste concertfotografen. Toch is het verschil met de 50-150mm enorm, ook al liggen de brandpuntsafstanden dicht bij elkaar. Het grote voordeel is dat 50 mm een veel bredere beeldhoek biedt. Met één lens kun je vrijwel een complete reportage maken. De 50-150mm zit precies in die ideale sweet spot. Dankzij de extra stop licht – f/2 in plaats van f/2.8 – krijgt alles meer diepte en komt je onderwerp echt los van de achtergrond. Bovendien kun je dankzij het grotere diafragma bij weinig licht met lagere ISO fotograferen. Dat is echt indrukwekkend."––––

Zo dicht bij het publiek werken vraagt om een andere uitrusting. Om snel tussen brandpuntsafstanden te wisselen, gebruikt Gonçalo een Sony Alpha 9 III met daarop een FE 14 mm f/1.8 GM-lens.

"Ik kom graag zo dicht mogelijk bij mijn onderwerp. Vaak kader ik mijn onderwerp heel strak, zodat de muzikant of het publiek het beeld bijna volledig vult. Juist dat zorgt voor de verbondenheid die ik in mijn werk zoek. Een brandpuntsafstand van 14 mm is ideaal wanneer je weinig ruimte hebt, maar zelfs op een groot openluchtfestival wil ik nóg dichterbij komen. Zoals Robert Capa zei: 'Als je foto's niet goed genoeg zijn, sta je niet dicht genoeg bij je onderwerp'. Je moet echt dicht genoeg op je onderwerp zitten om die emoties in je foto's over te brengen. En daar is de 14mm een fenomenale lens voor."’’’

Zelfs met een zee van gezichten voor zich focust de Sony Alpha 9 III moeiteloos op precies het juiste onderwerp. "Tijdens optredens gebruikte ik Gezichtsherkenning in combinatie met Onderwerp volgen," vertelt Gonçalo. "Zelfs wanneer een muzikant heftig aan het headbangen is en het haar voor het gezicht hangt, blijft de camera een oog herkennen of houdt hij de focus op het hoofd. Wanneer ik het publiek fotografeer, detecteert Gezichtsherkenning zoveel gezichten dat ik liever de kleinste Flexible Spot gebruik. Zo bepaal ik heel nauwkeurig waarop ik focus. Vanuit mijn analoge tijd focus ik nog altijd eerst op het middelste focuspunt, en bepaal ik daarna pas mijn compositie. Ik weet dat de focus behouden blijft, waardoor ik veel vrijer en creatiever kan fotograferen. Dat werkt niet alleen prettiger voor mij, maar ook voor de beeldredacteur: alle foto's zijn scherp en bruikbaar."–

Ook de keuze voor zwart-wit is een knipoog naar Gonçalo's tijd als analoog fotograaf. "Ik geloof echt dat zwart-wit alle afleiding van kleur wegneemt. Wat overblijft, is de emotie. In zwart-wit voelt alles puurder. De foto's moeten extra krachtig zijn: ze moeten emotie uitstralen en op eigen kracht overtuigen, zonder te leunen op kleur, die een beeld op zichzelf al een bepaalde sfeer kan meegeven," legt hij uit.

Opvallend aan de foto's is hoeveel minder mensen hun telefoon omhoog houden dan bij andere concerten. "Mensen willen het concert ervaren in plaats van het te filmen. Deze community wil het moment voelen, niet vastleggen." In plaats daarvan begeeft Gonçalo zich, uitgerust met zijn professionele camera's en lenzen, vol vertrouwen in de moshpit. Hij legt de momenten vast, zodat het publiek zich volledig aan de muziek kan overgeven.