Uitgelichte foto

De vissers van Stromboli waren ooit het kloppend hart van hun gemeenschap. Op dit moment zijn er nog maar een stuk of tien mannen die dit werk doen, waarmee ze een eeuwenoud en zeldzaam ambacht in stand houden.

Stromboli is een van de zeven vulkanische eilanden die samen de Eolische archipel vormen die ten noorden van Sicilië ligt. Het eiland staat bekend als de ‘Vuurtoren van de Middellandse Zee’, vanwege zijn hemelhoge gloed: het eiland stijgt 920 meter boven de zeespiegel uit, maar de voet ligt op ongeveer 2000 meter diepte. Stromboli is een van de actiefste vulkanen ter wereld en spuwt al bijna 2500 jaar continu lava.

Dit specifieke beeld was onderdeel van een serie uit een artikel van National Geographic over het eiland Stromboli. Ik legde vast hoe een van de bekendste vissers van het eiland zijn netten van zijn boot afhaalde, nadat hij een lange nacht op zee had doorgebracht.

Tijdens het project bezocht ik het eiland meerdere keren en ik wist meteen dat de vissers prominent aanwezig zouden zijn in mijn foto’s. De dag voor de shoot ging ik naar de kleine haven voor toestemming om hen te fotograferen en om na te vragen wanneer ze terug zouden keren van het vissen. Het moment dat de vissers bij zonsopgang terugkeren met de vis is een van de belangrijkste momenten van het eilandleven. Dat wilde ik niet missen.

Ik maakte de foto met de Alpha 7R III en de FE 16-35mm f/2.8 GM. Dat is veruit mijn favoriete lens. Om de documentairefoto’s te maken die ik wilde, moest ik dichtbij het onderwerp komen en me betrokken voelen. Dat lukte met de lens van 16-35 mm. Foto’s die de relatie tussen mens en omgeving vastleggen vind ik het interessantst. Met de groothoeklens kon ik zowel de personen als de wereld om hen heen moeiteloos vastleggen.

Ik heb de foto iets overbelicht om de details in de schaduw op het gezicht van de visser te behouden. Verder zette ik mijn ISO op 100, zodat ik met de hoge resolutie van de sensor van de Alpha 7R III een kwalitatief hoogwaardige foto kon maken. Ik wilde ook een kleine scherptediepte creëren, met ruis op de achtergrond, zodat de focus op de handen en gebaren van de visser zou liggen. Hiervoor stelde ik het diafragma in op f/3.2 en gebruikte ik een korte sluitertijd van 1/2500 s om elke beweging in de achtergrond te bevriezen.

Door de geweldige continue automatische scherpstelling en de gezichtsherkenning van de Alpha 7 III kon ik me concentreren op de handelingen en gebaren van de visser. Zo kon ik in het moment aanwezig zijn, terwijl ik wist dat de autofocus van de Alpha 7R III de lens perfect scherp zou stellen op het gezicht van de visser.

Toen ik door de zoeker keek, wist ik meteen dat dit een van de foto’s was die ik zocht om het verhaal van deze mannen te vertellen. De prachtige zonsopgang boven de zee, de eenzaamheid, de kracht en de eenvoud van het gebaar van deze visser kwamen samen om het perfecte verhaal te vertellen. Allemaal in één frame. Een foto die ik niet had kunnen maken zonder mijn betrouwbare uitrusting van Sony!