In de schoonheid en rust van het Sandarmokh-bos in de Russische regio Karelië verschuilt zich een dramatisch verleden. Dit beeld werd oorspronkelijk gepubliceerd als onderdeel van een reeks foto's in The New York Times, als achtergrond voor een verhaal over gruweldaden die zich in het bos afspeelden.
Ik maakte de foto bij zonsondergang, terwijl het licht rijkelijk door de bomen scheen. Ik fotografeerde zonder statief met een Sony Alpha 7R IV en de FE 24-70 mm f/4 ZA OSS-lens, met een kleiner diafragma en een zo laag mogelijke gevoeligheid. Hiermee wilde ik de scherptediepte optimaliseren en veel scherpte creëren in de bomen en de textuur van de sneeuw. Het licht dat op de bomen scheen, dwong me ook een lange sluitertijd te gebruiken. Toch is de foto bijna perfect scherp.
De foto deed het als kunstprent ook goed in een aantal galerieën, waaronder de Galleria Valeria Bella. Het was weer de sensor van de Alpha 7R IV die me in staat stelde afdrukken te maken van tot wel anderhalve meter groot, van ongelofelijke kwaliteit. Dat is het enorme voordeel van een kleine, lichte, spiegelloze camera met beeldstabilisatie in zowel de camera als de lens.
De ambiguïteit van foto's vormt een essentieel element van het verhaal dat ik vertel, maar ook van mijn fotografiewerk in het algemeen. Wat mij betreft kunnen foto's niet op zichzelf staan. Ik moet als fotograaf altijd de vele facetten en verhaallagen op verschillende manieren laten zien. En ik vind het altijd belangrijk om talen en esthetiek te vinden die de nieuwsgierigheid van de kijker prikkelen, zodat die het verhaal achter een foto wil ontdekken. Ik heb een fascinatie voor de informatie die niet direct zichtbaar is.
Veel van mijn werk heeft te maken met onzichtbaarheid. Dat klinkt misschien tegenstrijdig voor iemand die met foto's werkt, maar dit is juist een van de meest intrigerende uitdagingen van storytelling: proberen esthetische en conceptuele oplossingen te vinden waarmee ik complexe boodschappen kan overbrengen en diepere reflecties veroorzaak.
"Mijn werk is gebaseerd op de traditionele documentairefotografie, maar ik wil liever nieuwsgierigheid stimuleren dan informatie verstrekken. Het beste verhaal zit niet in het beeld zelf, maar eromheen en erachter. Een fotokader is eigenlijk een venster naar emotie"