Uitgelichte foto

Ik had maar een paar seconden om deze foto te maken, dus ik moest de enige camera gebruiken die ik had voorbereid: mijn Sony Alpha 6000.

De foto is gemaakt op het Noord-Siberische Jamal-schiereiland in Rusland, waar de Nenetsen wonen. Dit inheemse volk wordt tot de Samojeedse volkeren gerekend. De nomadische stammen reizen met hun kuddes rendieren door het noorden van Arctisch Rusland en wonen in tsjoems. Dat zijn tenten die lijken op de tipi's van indianen. De Nenetsen leven en werken in kleine groepen en gebruiken sleeën om zich zowel in de winter als de zomer met al hun bezittingen te verplaatsen. Hiermee banen ze zich een weg door de sneeuw, modder en subarctische vegetatie.

Ik was op het schiereiland om een documentaire te maken voor een Poolse televisiezender en de Poolse editie van het tijdschrift National Geographic. Terwijl de rest van ons team in een van de tenten aan het filmen was, ging ik naar buiten om het licht en de weersomstandigheden te inspecteren. De zon was na een bewolkte dag doorgebroken, maar er was een flinke regenbui op komst.

Toen het begon te regenen, veranderde het licht en ontstond er een bijzondere sfeer. Plotseling kwam er uit het niets een babyrendier door het dorp rennen. Ik pakte direct mijn camera, maar er landden regendruppels op de lens, die samen met de zonnestralen voor sfeervolle reflecties zorgden. Er was geen tijd om de lens af te vegen, omdat het rendier voorbijraasde. Ik had maar een paar seconden om de foto te maken.

Ik rende langzaam terwijl ik de camera voor mijn oog hield en ik probeerde het effect van de regendruppel in het frame te gebruiken. Ik probeerde het babyrendier zelfs in de verlichte druppel te houden. Toen ik de foto maakte, raakten mijn benen verstrikt in de teugels van de sleeën, die overal rondslingerden. Ik viel daardoor op een andere slee en raakte bijna mijn tanden kwijt! Gelukkig is er niets ergs gebeurd en kreeg ik het voor elkaar om dit unieke shot te maken.

De camera die ik toen bij me had, was eigenlijk mijn reservecamera: een Sony Alpha 6000. Hierop was een 18-55 mm f/3.5-5.6 OSS-lens bevestigd. Mijn hoofdcamera was toentertijd een Sony Alpha 900, maar ik had de Sony Alpha 6000 altijd bij me als kleine, onopvallende camera met een uitstekende beeldkwaliteit. Hij is ook erg licht en de foto's die ik hiermee maak, worden zelfs beter dan wanneer ik een traditionele DSLR gebruik. Dat maakt deze camera een geweldig alternatief. En dankzij de autofocusfunctie kon ik het rendier in actie fotograferen! Tegenwoordig neem ik echter altijd mijn nieuwere Alpha 6500 mee als ik lichte apparatuur nodig heb voor tijdens het wandelen, klimmen of skiën.

Deze foto is razendsnel gemaakt, omdat ik spontaan reageerde op wat er gebeurde. Ik dacht niet te veel na, maar ging af op mijn instinct. Op de uiteindelijke foto zien we een fractie van een seconde uit het leven van de nomadische levensstijl die we langzaam voor onze ogen zien verdwijnen.