In een kurkdroog en ongenaakbaar woestijngebied trekt een ruige groep reizigers door vijandig gebied, terwijl iconische personages een meedogenloze strijd voeren om te overleven. Als dit klinkt als de plot van een klassieke western-film, dan heeft Chris Schmid met zijn nieuwste documentaireproject 'Bone Dry' waarschijnlijk bereikt wat hij voor ogen had.

Maar terwijl westerns en tv-series vaak de strijd van moraliteit tegen chaos laten zien, is de enige wet die hier geldt die van overleven. "Het is een film over de cirkel van het leven", legt Chris uit, "waarin we de jaarlijkse migratie van de gnoes volgen, van het zuiden van de Serengeti naar het noorden en weer terug. Ze volgen de regen en het verse gras, maar hun reis is gevaarlijk, want ze moeten snelstromende rivieren oversteken en roofdieren zoals krokodillen, leeuwen, jachtluipaarden en hyena's ontwijken. Maar we hebben het gefilmd in de stijl van een klassieke western."

Waarom heeft Chris zo'n creatieve aanpak gebruikt? "Er zijn heel veel natuurhistorische documentaires over dit onderwerp en heel veel video's die online concurreren om aandacht, dus we wilden echt iets nieuws en meeslepends doen", zegt hij. "Het verhaal is feitelijk, want er zijn belangrijke dingen die mensen moeten begrijpen en de kijker wil geen fantasie. Maar we kunnen wel bepaalde stijlfiguren en hulpmiddelen uit de filmwereld gebruiken om het boeiender te maken. En ik hoop dat dit ervoor zal zorgen dat mensen gaan kijken."

Een van die hulpmiddelen is het laten zien van personages, iets wat volgens Chris alleen kan worden bereikt door toewijding en filmen over een lange periode. "Voor dit project filmen we, met onderbrekingen, ongeveer een half jaar lang", legt hij uit. "We zijn begonnen in april en volgden de migratie naar het noorden in juni, juli en augustus, en vervolgens de trektocht terug naar het zuiden in november. Doordat we zoveel tijd hebben, konden we een verhaal vinden en ons concentreren op specifieke dieren en familiegroepen, zowel in de kudde gnoes als onder de roofdieren die van hen afhankelijk zijn."

"Hierbij besteden we ook de meeste aandacht aan de 'acteurs in een bijrol', vooral de hyena's, die vaak in de schaduw van de leeuwen en jachtluipaarden staan", zegt hij. "En dit is een van de belangrijkste doelen van de film, om die soorten een stem te geven. Hyena's worden vaak afgeschilderd als de 'slechteriken' en in fictie worden ze onterecht weergegeven als gemeen, sluw en laf, maar in de context van deze film kunnen we laten zien dat dit een karikatuur is, geen echt personage.""Hyena's hebben niet alleen herkenbare rollen binnen hun roedels, met sterke familiebanden, maar zijn net zo slim als chimpansees", vervolgt hij. ze spelen een cruciale rol in het ecosysteem. Dankzij hen en andere aaseters is er bijna geen ziekte in de Serengeti. En zeker, het zijn nog steeds hyena's. Maar als ze een dier doden, dan is dat omdat ze hun welpen moeten voeden of om concurrentie van andere vleesetende soorten te vermijden."Hetzelfde geldt voor de gnoes, zegt hij. "Mensen zien een kudde vaak als één entiteit. Maar als je de tijd neemt om ze te bestuderen, zie je dat het allemaal individuen zijn. Er zijn veel kleine familiegroepen, met ooms en tantes die bij elkaar blijven ter bescherming, wat je kunt zien als ze de rivier oversteken. Ze steunen elkaar."

"Als we het bewustzijn kunnen vergroten en empathie kunnen creëren, kunnen we mensen motiveren om deze soorten en daarmee het hele ecosysteem te beschermen", vervolgt Chris. "En er zijn veel bedreigingen. In normale tijden moeten de hyena’s, omdat ze niet migreren, overleven in afwachting van de terugkeer van de gnoes, wat een beproeving op zich is, maar nu staan ze ook onder druk door boerenbedrijven, waardoor deze soorten moeten overleven in steeds kleinere ruimtes. Er is dus veel meer concurrentie om voedsel en meer onderlinge confrontatie.""Klimaatverandering betekent ook dat de temperatuur stijgt en dat er minder regen valt", zegt hij. "Er is dus meer woestijn, minder voedsel, minder grasland en de populatie daalt. Dus nog meer druk. We zien dit over de hele wereld. Als je een deel van een systeem kapot maakt, maak je ook de rest van het systeem kapot."

Om zijn doel te bereiken, namelijk een natuurhistorische documentaire in de stijl van een western, heeft Chris talloze stappen gezet tijdens de opnames en nabewerking, waarbij hij keuzes heeft gemaakt over zijn uitrusting, kadrering, kleuren, muziek en zelfs het lettertype en de namen van de personages die in het verhaal worden gebruikt. "Ik heb heel veel tijd besteed aan het kijken naar westerns," zegt hij, "met name modernere voorbeelden zoals 'The Power of the 'Dog' en 'Train Dreams', en dus beginnen we met het samenstellen op bepaalde manieren om die sfeer te creëren, voordat we tijdens de nabewerking de kleur en het geluid van een western toevoegen."

"Voor de brede shots die het landschap van de Serengeti laten zien, gebruiken we bijvoorbeeld dezelfde soort anamorfe lenzen als cinematografen. Het is erg belangrijk om die plek te laten zien en we moeten de woestijnen, bergen en stoffige mesa's zien, die dezelfde epische schaal hebben als het Amerikaanse Westen. Als je filmt tijdens het gouden en blauwe uur is het prachtig en wordt de Serengeti zelf een personage, een toonbeeld van de ongetemde natuur.""Maar die lenzen hebben niet veel vergroting, dus voor shots waarin we meer gedrag willen laten zien, gebruiken we gewone telelenzen. En hierbij komt de Sony Burano echt tot zijn recht. Dankzij de 8K-sensor is het een uitzonderlijke camera voor het werken in verschillende formaten. Dus hoewel we vaak de Super 35-lenzen gebruiken die een 5,7K-bestand opleveren, heb je nog steeds veel resolutie om beeldmateriaal bij te snijden of te stabiliseren."

De snelheid en het aanpassingsvermogen van de Sony Burano zijn ook eigenschappen waardoor deze camera er voor Chris uitspringt. "Ik heb de functieknoppen van de camera zo ingesteld dat ik meteen kan reageren", zegt hij. "De ene is zo ingesteld dat ik door crop-modi kan bladeren en de andere is een snelkoppeling naar de slow-motionmodus van 120 fps. De derde regelt de vooropname-functie. Ik laat de camera steeds 10 seconden aan beeldmateriaal cachen, wat ongelooflijk is bij het filmen van wilde dieren. Je drukt op opnemen als er iets gebeurt en dan heb je meteen al 10 seconden vastgelegd.""Vanwege de kleurbewerking die we moeten doen, filmen we in SLog3 en gebruiken we het 16-bits RAW-formaat van de camera, die qua bestandsgrootte zo veel kleiner is dan de ProRes-indeling dat we veel minder harde schijven op locatie nodig hebben", legt hij uit. "Ook start de camera zo snel op dat je hem vrijwel meteen kunt gebruiken wanneer er iets gebeurt. Dankzij de dubbele ISO-functie kunnen we ook na zonsondergang met een veel hogere kwaliteit filmen, en met de interne ND kun je in een fractie van een seconde een aanpassing doen als een onderwerp van schaduw naar zonlicht gaat."

"Maar afgezien van de prachtige beelden, is een van de belangrijkste dingen waar Sony me mee helpt, de feitelijke productie en distributie van Bone Dry", sluit Chris af. "Wanneer de film wordt gemaakt, moet deze worden gezien, anders doen we het allemaal voor niets. Ik wil dat mensen anders gaan denken over deze underdogs en wil laten zien dat ze net zo belangrijk zijn als de 'heldensoorten'.""Het is een hele klus om bewustzijn te vergroten, maar mensen moeten begrijpen dat we om een plek te beschermen, elke soort die erin leeft moeten beschermen, niet alleen de iconen en de roofdieren die aan de top van de piramide staan. Hetzelfde geldt voor alle ecosystemen, of dat nu in Afrika, in Europa, op het land of onder de zee is. Als je de personages volgt en ziet hoe slim ze zijn, hoe ze voor elkaar zorgen, begrijp je ze en wil je ze beschermen. Hopelijk is dat precies wat Bone Dry gaat doen."