“Hier kun je jezelf goed leren kennen”, zegt Tobias Hägg. “Dat is een van de belangrijkste redenen om hier te komen.” Daarmee doelt hij op de Zweedse provincie Lapland in het noorden van het land, tegen de poolcirkel.

Lapland is groot. De provincie maakt ongeveer een kwart van het oppervlak van Zweden uit en is daarmee even groot als Portugal en twee keer zo groot als Zwitserland. De omstandigheden zijn extreem: de temperatuur kan dalen tot wel -40 °C. Hier vind je ook de hoogste berg van Zweden, de Kebnekaise, die twee toppen heeft: een ijsvrije top van net iets meer dan 2096 meter hoog en een gletsjer die van hoogte verandert, afhankelijk van het seizoen.

Lapland omvat het natuurreservaat Vindelfjällen en andere beschermde gebieden. De gletsjervalleien, meren en bossen vormen de natuurlijke leefomgeving van rendieren, elanden, beren, veelvraten, lynxen en poolvossen. Ja, Lapland is groot, maar ook prachtig en gevaarlijk.

Als je naar de foto's van Tobias kijkt, is het makkelijk om op te gaan in de schoonheid van de wildernis. Maar wanneer je er fysiek bent, loop je wezenlijk gevaar om je oriëntatie te verliezen of je vervoer te missen. “Dat is mij een keer overkomen”, vertelt hij. “Ik was vroeg in de ochtend bezig een opkomende zon te fotograferen, en ik zou worden opgepikt door een helikopter. Echter kwam er dichte mist op, waardoor ik nog twee dagen langer moest kamperen.”

Het is dus makkelijk om in Lapland te verdwalen, maar het is ook een goede plek om jezelf te vinden. Tobias is niet bij de pakken gaan neerzitten. De hele ervaring had een positieve impact op hem en versterkte zijn voorliefde voor Lapland. “Dat was de eerste keer dat ik de wildernis werkelijk begreep”, zegt hij. “In het licht van het gevaar en de eenzaamheid voel je dat je echt leeft.”

Achteraf gezien beschouwt Tobias zijn toenemende waardering voor zijn eigen land als persoonlijke groei. “Toen ik begon met fotografie, wilde ik de hele wereld zien. Ik vond Zweden nooit inspirerend. Dat was gewoon waar ik vandaan kwam. Je ziet de bossen en meren wel, maar de natuurlijke pracht gaat aan je voorbij. Het is gewoon de omgeving die je ziet wanneer je gaat skiën. Er was niets bijzonders aan.” In het Zweeds noem je dat hemmablind of thuisblind.

“Natuurlijk wist ik van de provincie Lapland, maar dat is haast een apart land binnen Zweden. Mensen gaan meestal niet zo ver naar het noorden. Dus ik bleef over de wereld reizen om steeds hogere bergen en watervallen te zien. Ik wilde steeds een indrukwekkendere bestemming, maar ik was nooit tevreden, totdat mijn blik weer op Zweden viel. Toen ik eindelijk naar Lapland ging, voelde het tegelijkertijd als nieuw en als heel persoonlijk. Dat gevoel is waarom ik verliefd werd op Lapland.”

Tobias heeft zich voorgenomen om Lapland vast te leggen op een manier die de natuurlijke pracht, de enorme omvang en de extreme omstandigheden weerspiegelt. Hij wil het gevoel dat hij hier krijgt, overbrengen op anderen. Het is geen makkelijke opgave, maar zijn beelden spreken voor zich. Dus wat heb je nodig om zo'n onherbergzame plek in beeld te brengen? “Dat is een van de mooiste dingen”, glundert hij. “In Lapland moet je hard werken voor een foto.”

“De geografische scope van dit project is enorm. Je zou kunnen zeggen dat de omvang even groot is als die van Lapland zelf”, vertelt Tobias. “Er zijn weinig wegen en het weer is veranderlijk. Hele gebieden kunnen onbereikbaar zijn. Ik moest leren hoe ik het beste kon reageren op de omstandigheden. Ik was er niet aan gewend om een foto te nemen van een landschap dat zo groot en leeg is.”

Tobias zegt dat hij veel steun heeft aan zijn Alpha-camera's en lenzen van Sony, waaronder de Alpha 7R IV en lenzen zoals de FE 16-35mm f/2.8 GM, de FE 24-70mm f/2.8 GM, de FE 70-200mm f/2.8 GM OSS II en de FE 100-400mm f/4.5-5.6 GM OSS. “Gezien het gebrek aan wegen gaan we vaak te voet, op ski's of met een sneeuwscooter, dus een compact formaat en weinig gewicht zijn essentieel. Maar temperatuurbestendigheid is misschien nog wel belangrijker. Deze apparatuur werkt perfect, ook bij -40 °C en in een sneeuwstorm.”

“Ik wil verschillende apparatuur voor luchtfoto's, video's en landschappen bij dag en nacht. Het gaat niet alleen om de draagbaarheid van één apparaat”, vertelt Tobias. “Met deze uitrusting kan ik veel meer meenemen als ik langer weg ben. Meestal neem ik alles mee wat ik heb. Het mooie aan de wildernis is dat ik mijn spullen in de tent kan laten, want er is niemand om ze te stelen!”

Een van de manieren waarop Tobias het landschap vastlegt, is vanuit een helikopter. “Op deze manier kan ik een foto nemen van een wijd gebied. De full-frame sensoren met hoge resolutie en de beeldstabilisatie van mijn Sony Alpha-camera's compenseren voor de trillingen van de helikopter, waardoor ik een hogere kwaliteit krijg dan wanneer ik een drone gebruik”, zegt hij.

De beste foto's van Tobias zijn misschien wel die van een landschap met een mens. “Ik maak vaak composities met een persoon erin. Soms ben ik het zelf, soms is het een vriend, soms is het een van de plaatselijke Samen. Op deze manier kan ik de schaal en de zware omstandigheden benadrukken en de kijker in mijn schoenen laten staan. Zonder een menselijk element kan het beeld overweldigend zijn.”

De waarde hiervan is duidelijk, zeker bij de foto's van de meren van de regio. Zonder boten en kajaks zouden zijn beelden haast abstract lijken. “Dergelijke foto's werken ook beter als ze groot zijn afgedrukt. Op een klein scherm zijn kijkers minder geneigd om uitgebreid te kijken en gaan ze snel verder.”

Wanneer je de wildernis op deze manier laat zien, bestaat er natuurlijk een gevaar dat er te veel mensen op afkomen, wat de omgeving kan veranderen of zelfs beschadigen. “Dat is zeker een zorg”, geeft Tobias toe. “Als je naar zulke plekken afreist, moet je verantwoordelijk zijn. Gelukkig hebben veel van deze plekken geen naam, of zijn ze zo moeilijk te bereiken dat de meeste mensen niet zouden bedenken om ernaartoe te gaan. Wanneer ik bedreigde soorten zoals poolvossen fotografeer, zorg ik ervoor dat de foto de locatie niet prijsgeeft.”

“Ik wil bijvoorbeeld laten zien hoe de klimaatverandering de gletsjers van de Kebnekaise doet krimpen, en hoe de Samen daarop reageren. Hetzelfde geldt voor mijnbouw en ontbossing. Door mijn ervaringen in Lapland heb ik hernieuwde trots in het Zweedse landschap, maar ook in mijzelf. Toen ik begon, wilde ik alleen een foto maken die ik mee naar huis kon nemen. Nu gaat het me net zoveel om het avontuur, het ontdekken en het ervaren hoe het is om daar te zijn. Zelfs zonder camera zou ik steeds weer teruggaan, maar ik hoop dat ik met de apparatuur van Sony ook kan helpen Lapland te beschermen.”