Een moeder doet veel verschillende dingen, maar het verzorgen en opvoeden van haar kinderen is het belangrijkst. Het tijdschrift Mother is geïnspireerd op deze waarden, en verhaalt tegelijkertijd de ontdekkingsreis van degene die het heeft gemaakt.

“Dit tijdschrift is echt mijn kindje”, zegt Melissa Schäfer. Ze is een ervaren wildlifefotograaf, reisleider, schrijver en uitgever. “Het doel is om Moeder Aarde te vieren, zodat mensen zich hopelijk geroepen voelen om beter met haar om te gaan, en om een groter platform te bieden aan vrouwelijke wildlifefotografen.”

“De steun van Sony is geweldig. Door hun financiering konden we het tijdschrift ook drukken. Daarnaast hielp hun betrokkenheid om de fotografen die ik benaderde, te overtuigen dat het een serieus project was.”

Het derde nummer van Mother is onderweg. Melissa wil het tijdschrift gebruiken om de natuur en fotografie op een nieuwe manier te benaderen, maar ook om de prestaties van de fotografen te vieren. “Ik wilde iets nieuws doen”, vertelt Melissa. “Ik wil ruimte geven aan nieuwe mensen, voornamelijk aan vrouwen die hun verhaal niet vertellen omdat ze denken dat het niet goed genoeg is. In plaats van ze weg te duwen, wil ik ze naar voren brengen.”

Over hoe het tijdschrift is begonnen, zegt Melissa: “Ik maakte eerst zelfportretten. De wildlifefotografie kwam pas nadat ik naar Zweden verhuisde en mijn partner Fredrik Granath ontmoette. We hebben het eerste jaar in een bos gewoond, waar we in tenten sliepen en onze eigen kampvuren moesten maken. Ik ben dus meteen in het diepe gesprongen.”

Melissa's wildlifefotografie leefde op toen ze een jaar op Spitsbergen woonde om reizen te leiden en het poollandschap te verkennen. Fredrik richtte zich meer op productie, en Melissa op het maken van de beelden. “Ik heb aspecten van mijn portretten gecombineerd met mijn nieuwe onderwerp”, vertelt ze. “De methode, het vertellen van verhalen via emoties, bleef hetzelfde, maar mijn onderwerp verschoof van mensen naar de natuur.“

Melissa's ervaringen in deze nieuwe wereld waren vormend voor haar fotografie. Ze kreeg ook te maken met de problemen die vrouwen in dit veld tegenkomen, wat een van de drijfveren werd achter Mother. “In de wildlifefotografie kom je veel opdringerigheid en vooroordelen tegen, waardoor sommige mensen niet gehoord worden”, legt ze uit. “Ik begaf me op het ijs, ik sliep in blokhutten, ik was weken en maanden bezig met beren fotograferen, maar als de foto's gepubliceerd werden, kwam iedereen op Fredrik af om te zeggen dat ze de foto's mooi vonden. Veel mensen kunnen niet geloven dat ik de fotograaf ben.”

Melissa vertelt dat haar werk in publicaties of op het internet soms niet aan haar wordt toegeschreven. “Ik heb lang gedacht dat ik het maar moest accepteren, en dat ik me rijk moest rekenen dat Fredrik opkwam voor mijn rol als fotograaf. Daar heb ik veel van geleerd. Samen met de ecologische aspecten was dit de drijvende kracht achter Mother.”

Voor Melissa is het belangrijk dat de tekst in het tijdschrift de fotografen weerspiegelt. “Het onderwerp en de toon van de artikelen wisselt, maar ik wil de emotie centraal stellen, niet de manier waarop een foto gemaakt is. Ik wil dat mensen weten wat deze vrouwen hebben gezien en gevoeld.”

“Het tweede nummer heeft veel verschillende perspectieven en stijlen, maar ze hebben allemaal het thema van nabijheid tot de natuur”, vertelt Melissa. “Het Game of Thrones-achtige werk van Hannah Alexander over de bijenkoningin heeft iets weg van een traditionele natuurgids, terwijl Elizabeth Gadd juist haar band met de natuur uitte door middel van zelfportretten. Ik zie het liefst een brede mix, van menselijke perspectieven en emoties tot natuurbehoud. Daarnaast wil ik dat het tijdschrift een positieve insteek heeft, zodat de lezer verliefd kan raken op de natuur en deze wil beschermen.”

Melissa vond het ook belangrijk om Mother zowel online als gedrukt uit te geven. “Ik wil dat de mensen die eraan hebben meegewerkt, hun werk trots kunnen delen. Het is heel anders om je werk gedrukt te zien dan op een platform als Instagram. Het benadrukt dat je echt goed genoeg bent. We werken vaak met bekende fotografen, maar hebben ook gewerkt met onbekenden die inmiddels prijzen hebben gewonnen. Op sociale media scrol je in een oogwenk langs prachtige foto's waar misschien wel maanden werk in zit. Ik wilde die consumptie-mindset doorbreken en zowel de lezers als de fotografen iets fysieks bieden dat echt van henzelf is.”

Wat de toekomst betreft, wil Melissa de natuur blijven beschermen via haar eigen fotografie. Haar uitrusting van Sony is hierbij een bron van inspiratie. “Ik ben overgestapt naar aanleiding van gesprekken met vrienden, waaronder de Canadese fotograaf, filmmaker en zeebioloog Paul Nicklen”, vertelt ze. “Sony was duidelijk de beste keuze. Op het gebied van natuurfotografie lopen ze ver vooruit.”

Melissa gebruikt nu een Sony Alpha 1. “Deze camera vertegenwoordigt alles dat Sony heeft veranderd. De Alpha 1 is misschien wel slimmer dan ik!”, lacht ze. “Ik vertrouw op heel veel van de functies, maar de belangrijkste is de eye-autofocus. Voordat ik Sony gebruikte, had ik veel moeite met focussen. Vaak waren bijvoorbeeld de neuzen of oren van beren scherper dan de ogen, maar dat zag ik pas bij de bewerking. Dat was frustrerend! Maar nu staan de ogen altijd scherp op de foto.”

Een andere belangrijke factor is het formaat en gewicht van de uitrusting van Sony. “Als wildlifefotograaf moet ik de camera vaak lang vasthouden in ijskoude omstandigheden, waardoor mijn armen snel moe raken. Maar de Alpha 1 is makkelijk om in de hand te zouden, zelfs in combinatie met mijn FE 600mm f/4 GM OSS. Het is dus geen probleem als ik geen tijd heb om een statief neer te zetten.”

Terugkerend naar het maken van Mother, zegt Melissa: “Het derde nummer is op een aantal manieren anders. Voor de eerste twee nummers heb ik fotografen uitgekozen op basis van mijn ervaring en nieuwsgierigheid. Dit keer heb ik om inzendingen gevraagd, en ik kreeg een aantal verrassende reacties. Ik stond versteld van de hoeveelheid, en ik ben nog bezig een selectie te maken. Dit is nieuw voor me, en ik vind het een lastige opgave.”

Over de toekomst van Mother zegt Melissa: “Ik blijf doorgaan zolang mensen interesse hebben en zolang er vrouwen zijn die hun verhalen willen delen. Net zoals toen ik begon met wildlifefotografie, ga ik het onbekende tegemoet. Ik had verwacht dat we slechts een paar exemplaren zouden verkopen binnen Zweden, maar het is veel groter geworden”, lacht ze. “Het tweede nummer is in 52 landen verkocht!”

“Het belangrijkste dat ik heb geleerd van het maken van Mother is hoe belangrijk het is om hulp te vragen”, vertelt Melissa. “Ik doel hiermee op Sony en alle fotografen die hebben meegewerkt. Voorheen deed ik veel alleen, maar samen kun je veel meer. De wereld van de fotografie voelt soms erg competitief, maar we kunnen elkaar ook naar een hoger niveau tillen. Ik hoop dat dit ook geldt voor iedereen die Mother steunt, en dat we samen de natuur kunnen steunen.”

Je kunt alle nummers van het tijdschrift Mother lezen op https://www.themotherbear.com/mother.