Midwinterfeesten zijn zo oud als de mensheid zelf. Ze gedenken de donkerste dagen van het jaar en luiden de terugkeer van de zon in. In Scandinavië wordt het Luciafeest gevierd, ter herinnering aan Lucia van Syracuse. Zij bracht hulp aan christenen die zich in Romeinse catacomben hadden verscholen. Lucia wordt sinds de vierde eeuw van onze jaartelling vereerd, maar de wens om de duisternis te verlichten, is veel ouder.

Voor Sandra Hallnor zijn het Luciafeest en andere vergelijkbare feesten al lang een bron van inspiratie. “Ik ben altijd gefascineerd geweest door legendes, mythes, tradities en bijgeloof”, zegt ze. “Ik kom uit Lapland en daar heb je er veel van. Bij een portret wil ik altijd creatief te werk gaan. Ik vind het leuk om te spelen met een thema of een historisch concept en er mijn eigen draai aan te geven. Het hele proces, van het plannen tot het fotograferen, voelt belonend en betekenisvol.”

“Ik heb eerder geëxperimenteerd met Lucia als onderwerp”, vertelt Sandra. “Ze droeg een krans met kaarsen op haar hoofd zodat ze kon zien in het donker, maar beide handen vrij had om zo veel mogelijk eten mee te nemen. Haar naam is afgeleid van een woord voor licht, en ze brengt licht in de duisternis. Ik wil dat de foto's een hoopvolle gloed hebben. Ik heb eerder foto's van Lucia gemaakt in de Laplandse sneeuw, maar dit keer was ik geïnspireerd om voor een groenere omgeving te gaan. Daarom heb ik deze foto's op Madeira gemaakt.”

Deel van Sandra's aanpak is dat ze de attributen en kostuums zelf maakt. In dit geval nam ze de jurk en hoofdtooi van het model mee naar het eiland. Als grapje zegt ze: “Een Lucia-krans ligt immers niet zomaar in de winkel!” Ook maakte ze een krans van gedroogde varens uit de omgeving om Madeira in haar werk te verwerken.

Dit keer gebruikte Sandra elektrische kaarsen voor de krans. “Er is veel wind, dus het is moeilijk om normale kaarsen brandend te houden”, legt ze uit. “Daarnaast is vuur niet het beste idee als je een krans van gedroogde varens hebt. De lantaarn gebruikt wel een echte vlam. De lantaarn en krans zijn de enige belichting die ik gebruikt heb.”

Het blauwe uur, wat Sandra vaker gebruikt, hielp ook bij het benadrukken van de lichtbronnen. “Voor zulke portretten met weinig licht laat ik het onderwerp poseren in de richting waar de zon is ondergegaan. Vervolgens stel ik af op het licht van de lantaarn op haar gezicht”, vertelt ze. “Met de juiste timing is er genoeg natuurlijk licht om de omgeving te kunnen zien. In dit geval wilde ik het sprookjesachtige bos op de achtergrond goed meenemen in het verhaal.”

Met haar Sony Alpha 7 IV kon Sandra haar punt voor lichtmeting afstemmen op de autofocus om de belichting goed te krijgen. “Op deze manier stelt de autofocus van de camera scherp op het oog van het onderwerp en krijg ik een perfecte look”, legt ze uit. “Ik gebruik de waarschuwing voor hooglichten (de zebra-patroonfunctie) in de zoeker en stel zo nodig de belichting bij. Zo weet ik zeker dat het gezicht en de andere hooglichten helder maar niet te fel zijn.”

Bij omstandigheden met weinig licht bouwt Sandra op de ISO-prestaties en de SteadyShot INSIDE beeldstabilisatie van de Alpha 7 IV. “Ik kan het model natuurlijk vragen om niet te bewegen, maar ik werk liever niet met een sluitertijd van minder dan 1/100e seconde”, zegt ze. “Ik kan erop vertrouwen dat de camera vrijwel geen ruis creëert bij snelheden als ISO 2000 zoals ik heb gebruikt in een aantal van deze foto's. Het grote dynamische bereik van de sensor is ook heel belangrijk en helpt me de details in de schaduwen te behouden.”

“Wanneer ik met vuur werk, gebruik ik altijd de hoogste framesnelheid”, vertelt ze. “Aangezien het vuur flikkert, zijn de foto's niet altijd even mooi, maar met 10 fps kan ik de mooiste foto's uitkiezen.”

Bij deze foto's kreeg Sandra misschien wel de grootste steun van haar FE 85mm f/1.4 GM II-lens. “Deze lens is perfect voor dit soort foto's”, zegt ze. “De zachte achtergrond en het maximale diafragma zijn geknipt voor omstandigheden met weinig licht. De brandpuntsafstand is ook goed. Deze lens is geweldig wanneer je hoofd en schouders wilt fotograferen, en als je de volle afstand gebruikt, kun je de omgeving goed behouden.”

Voor Sandra is Lucia een terugkerend onderwerp. “Ik vind het leuk om er elk jaar op terug te komen”, zegt ze. “Elke keer doe ik het op een net iets andere manier. Ik kan je aanraden om op die manier te werken. Iedereen wil iets nieuws doen, maar terugkeren en je idee verder verfijnen is ook waardevol. Het is niet alleen leuk en inspirerend, maar ook de beste manier om iets te maken dat echt van jou is.”