Van mei tot en met september is het wedstrijdseizoen voor Kiki Hendriks. De Nederlandse paralympische atlete is gespecialiseerd in verspringen en de 100 meter hardlopen. Ze komt uit op het hoogste niveau en nam meest recentelijk deel aan de Paralympische Zomerspelen van 2024 en de Wereldkampioenschappen Para-atletiek van 2025, waar ze een zilveren medaille won bij het verspringen T64.

"De winter is om te trainen en in de zomer zie je de resultaten", legt ze uit terwijl ze het slopende voorbereidings- en wedstrijdschema beschrijft. "Je traint en traint, pusht jezelf om een paar centimeter verder te springen of een fractie van een seconde van je sprinttijd af te schaven, en tijdens het seizoen zijn er bijna elke week wedstrijden. Maar het is goed om te blijven pushen. Op die manier begin je te zien dat je inspanningen vruchten afwerpen."

In een competitieve sport zijn vastberadenheid, inspanning en moed niet onderhandelbaar. Maar voor Kiki, die op tweejarige leeftijd haar linkeronderbeen, rechterhand en de vingers van haar linkerhand verloor en vervolgens als tiener haar rechteronderbeen kwijtraakte, zijn die eigenschappen gewoon een essentieel onderdeel van het dagelijks leven. Ze past dezelfde focus toe op haar fotografie, hoewel de voordelen volgens haar anders zijn.

"Ik begon al met fotografie voordat ik atletiek ging doen", legt ze uit. "Vanaf het begin was het voor mij een ontsnappingsmiddel, een manier om het plezier van in de natuur zijn te combineren met iets creatiefs. Mijn grootmoeder vond dat leuk," herinnert ze zich, "en leende me haar camera zodat ik kon experimenteren. Op school moedigde een leraar me ook aan en uiteindelijk ging ik op foto-uitwisselingsweken met studenten uit Polen. Dat gaf me veel kansen om te fotograferen en anderen te ontmoeten die ook gek zijn op fotografie."

"Tegenwoordig is fotograferen een perfecte manier om te ontsnappen aan de inspanning van trainingen en wedstrijden," vervolgt Kiki, "en op mijn rustdagen ga ik bijna altijd op pad met mijn camera. Ik vind het heerlijk om in het park of over velden te wandelen, of te zitten wachten tot er zich een moment voordoet. Het is heel ontspannend om in zo'n omgeving te zijn. Terwijl het leven in de atletiek snel gaat, geniet ik er met mijn camera juist van om te vertragen, te wachten en geduldig te zijn."

Kiki woont in Amsterdam en gaat vaak naar de Amsterdamse Waterleidingduinen, een beschermd natuurgebied van 3.400 hectare aan de kust tussen Zandvoort en Noordwijk, om zich uit te leven met het fotograferen van dieren in het wild. In het gebied wonen damherten, vossen en meer dan 100 broedende vogelsoorten, en het is een rijke omgeving voor natuurliefhebbers zoals zij. Maar op vakantie fotografeert ze ook landschappen en tijdens wedstrijden legt ze in de wachttijd andere atleten vast.

"Ik ga graag naar plekken zoals de Waterleidingduinen, omdat er altijd dieren zijn om te fotograferen", zegt ze. "Al vanaf het begin vind ik het fascinerend om kleine dieren, zoals insecten en vogels, te fotograferen, vooral met een macrolens. Daarmee kan ik details zien die ik normaal nooit zou zien. Macro is ook iets waarmee ik met scherpte kan spelen, en dat is iets wat ik altijd al graag heb gedaan. Je bent zo dichtbij dat de achtergrond en voorgrond al snel onscherp worden, en de kleinste beweging verandert meteen de focus. Dat fascineert me."

Kiki maakt ook graag close-ups met andere lenzen, zoals haar Sony FE 200-600mm f/5.6-6.3 G OSS. "Het is verrassend hoe dichtbij je kunt komen met die lens", zegt ze, terugdenkend aan een recente ontmoeting met een libelle. "Ik ging er die dag op uit om herten te fotograferen, maar ik ging naar de verkeerde ingang van het park en er was geen hert te zien. Terwijl ik naar huis liep, stopte ik even en ging ik in het gras zitten om iets te drinken. En toen zag ik de libellen komen en gaan. Ik dacht dat ik niet de juiste lens bij me had, maar ik besloot om het toch even te proberen. Toen landde de libelle waarop ik wachtte precies op de juiste plek."

Door de fysieke uitdagingen waarmee ze van kinds af aan te maken heeft, lijkt het misschien onmogelijk om een grote lens en een geavanceerde camera zoals haar huidige Sony Alpha 1 II te gebruiken, maar voor Kiki is het gewoon een horde waar ze overheen moet springen. "Voor mij is het normaal dat ik meer inspanning moet leveren, want de wereld is gemaakt voor mensen met twee handen. Aan mijn rechterarm heb ik een handprothese die open en dicht kan en ik gebruik deze vaak om de lens op te balanceren. Ik gebruik dan de duim van mijn linkerhand om instellingen aan te passen en de sluiter te ontspannen. Mijn duim redt me, want anders zou het wel heel moeilijk zijn!"

Accessoires zoals een handstatief en een cardanische kop helpen ook voor de stabiliteit, legt Kiki uit, net als af en toe een kabeltje voor het ontspannen van de sluiter. Maar het is, net als haar sportieve successen, allemaal terug te voeren op een positieve instelling en veel oefenen. "Met fotograferen heb ik er echt de tijd voor genomen", zegt ze. "Sommige dingen werkten en andere niet. Voor mij is niets onmogelijk, zolang je het maar uitprobeert. Er is altijd wel een oplossing te vinden."

"Verschillende functies van mijn Sony Alpha 1 II helpen ook. Bijvoorbeeld dat ik instellingen kan aanpassen op de camera en de lens", zegt ze. "Dat geldt vooral voor de autofocus, die ik toewijs aan knoppen waar ik gemakkelijker bij kan. En de autofocus-prestaties van de camera in het algemeen zijn ongelooflijk belangrijk. Ik kan de AF namelijk zo instellen dat deze een bepaald onderwerp volgt en dat gebeurt dan overal binnen het kader, zonder dat ik nog iets hoef te doen. Zo kan ik me concentreren op de compositie. De autofocus en de framesnelheid zijn ook snel genoeg voor elk dier dat ik wil fotograferen."

"De SteadyShot-beeldstabilisatie in de camerabehuizing en lenzen helpt me ook bij het volgen van onderwerpen," vervolgt ze, "of als ik snel de compositie moet aanpassen en een beetje uit balans ben. En de lichtheid van mijn uitrusting is ook belangrijk, vooral omdat ik de camera vaak op mijn rechterarm balanceer. Toen ik 10 jaar geleden begon, waren zowel camera's als lenzen veel groter en zwaarder, maar modellen zoals de FE 24-70mm f/2.8 GM II, die ik voor landschappen gebruik, zijn sindsdien heel veel lichter geworden."

Wanneer ze haar camera gebruikt buiten de atletiekbaan, ziet en voelt Kiki dingen die ze normaal gesproken zou missen, zegt ze. "Ik observeer meer en ben bewuster aanwezig, en het heeft me ook geholpen om me open te stellen voor andere mensen", zegt ze tot slot. "Toen ik begon, was ik een verlegen kind, maar fotografie heeft me wat dat betreft echt geholpen. Mijn enthousiasme ervoor hielp me om contact te krijgen met andere fotografen, mensen die dezelfde passie deelden."

"Deelnemen aan wedstrijden, trainen en reizen nemen tot wel 90% van mijn tijd in beslag, en vaak zie ik alleen de binnenkant van luchthavens, bussen en stadions. Natuurlijk vind ik het geweldig om daar deel van uit te maken, maar ook maakt het de tijd die ik krijg om met mijn camera op pad te gaan nog specialer. Het is mijn droom om de Alpha 1 II mee te nemen op safari. Ik hoop dat ik dat kan doen na de Paralympische Spelen van 2028. Ik blijf gewoon pushen om voor beide te gaan."